Δημήτρης Ρομποτής
Κι’αν οι Γιορτές πέρασαν κι’ άφησαν πίσω τους επιπλέον κιλά και φουσκωμένους λογαριασμούς, είμαστε ακόμη στην αρχή του χρόνου. Είπα λοιπόν να μην αρχίσουμε επικαιρικώς, ούτως ή άλλως έχουμε αηδιάσει με όλα αυτά που γίνονται και τελειωμό δεν έχουν. Χωρίς να το θέλουμε εθιζόμαστε στην …κοπρολαγνία με αποτέλεσμα η οσμή του εν αποσυνθέσει σκατού να περιβάλει και εμάς ως κατάλοιπο μιας εποχής, σαν ένα στίγμα ντροπής το οποίο αναγκαζόμαστε να φέρουμε συλλογικά ακόμη κι’αν η ανάμειξή μας είναι μακρόθεν κι’από σπόντα.
Πριν λοιπόν καταπιαστούμε εκ νέου με τον βόρβορο της κομματοκρατικής επικαιρότητας, ας πάρουμε ένα «μπρέικ» να ξελαμπικάρουμε.
Κάποια φίλη μου έστειλε διαδικτυακός το ακόλουθο σημείωμα που αναλύει τους απλούς, αλλά δυσνόητους στίχους που τραγουδάμε στα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.
Δεν μπόρεσα να διακριβώσω την ακρίβεια των πληροφοριών, πρόκειται όμως για μια άκρως λογική εξήγηση η οποία φανερώνει και πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος πολιτισμός μέσω της σύνθεσης ακόμη κι’όταν το υπόβαθρο αφορά ουσιαστικά σε κοινωνική διαστρωμάτωση ή και σύγκρουση.
Ας δούμε λοιπόν:
«Έχετε προσέξει ότι τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς είναι λίγο …ασυνάρτητα. Όσο και αν προσπαθήσετε δεν βγαίνει νόημα μεταξύ των στίχων:
Αρχιμηνιά κι’ Αρχιχρονιά
Ψηλή μου δεντρολιβανιά (*)
Κι’ αρχή καλός μας χρόνος
Εκκλησιά με τ’άγιο θόλος. (*)
Άγιος Βασίλης έρχεται
Και δε μας καταδέχεται (*)
Από την Καισαρεία
Συ είσ’αρχόντισσα κυρία. (*)
Βαστάει πένα και χαρτί
Ζαχαροκάντυο ζυμωτή (*)
Χαρτί-χαρτί και καλαμάρι
Δες και εμέ το παλικάρι. (*)
Ας δούμε λοιπόν πώς εξηγείται η “ασυναρτησία”. Η ιστορία μας διαδραματίζεται στο Βυζάντιο. Σε εκείνα τα χρόνια οι φτωχοί και χαμηλών στρωμάτων άνθρωποι δεν είχαν το δικαίωμα να μιλούν στους αριστοκράτες παρά μόνο σε γιορτές όπου μπορούσαν να τους απευθύνουν ευχές. Κάποιος νεαρός λοιπόν, ταπεινής καταγωγής, ήταν ερωτευμένος με μια αρχοντοπούλα.
Επειδή δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτό να την πλησιάσει παρά μόνο σε περίοδο εορτών για να της απευθύνει ευχές, αποφάσισε ανάμεσα στα κάλαντα του Μεγάλου Βασιλείου να εντάξει και ένα ερωτικό ποίημα που είχε συνθέσει! Αρχίζει λοιπόν και βάζει ενδιάμεσους στίχους (αυτούς με τα αστεράκια). Με αυτόν τον τρόπο και τα κάλαντα θα έλεγε ακολουθώντας τους κοινωνικούς κανόνες αλλά ταυτόχρονα θα παίνευε την καλή του!!! Την αποκαλεί ψηλή, σαν δεντρολιβανιά.
Επειδή φορούσε ένα από τα ψηλά τα κωνικά καπέλα με το τούλι στην κορυφή, την παρομοιάζει με Εκκλησιά με το Άγιο θόλος (θόλος εκκλησίας).
Της λέει ότι δεν τον καταδέχεται (ο Άι Βασίλης δεν έχει να κάνει!) γιατί είναι αρχόντισσα κυρία.
Τέλος κλείνει με τις γαλιφιές!!! Τη λέει ζαχαροκάντυο ζυμωτή, δηλαδή φτιαγμένη από ζάχαρη (γλυκιά μου) και την παρακαλεί να του ρίξει μια ματιά (δες και εμέ το παλικάρι).
Έτσι λοιπόν αυτά τα παράδοξα Κάλαντα πέρασαν από γενιά σε γενιά και έγιναν τα πιο διαδεδομένα σε όλο τον ελληνικό χώρο!!!»
New York
