Άρθρο του Βασίλη Θ. Ιωαννίδη
Η Ευρωπαϊκή Ένωση στο ξεκίνημα της αποσκοπούσε στην οικονομική κυρίως ένωση των κρατών της.Οι εμπνευστές της πάντως ήθελαν να δημιουργήσουν κάτι παραπάνω από μια επιχειρηματικής μορφής σύμπραξη.Ως απώτερο στόχο είχαν θέσει μια συμπαγή στην πολιτική της δομή ομοσπονδία που να λειτουργούσε κάτω από την σκέπη μιας ευρωπαϊκής συνείδησης των πολιτών της.
Εκείνη την εποχή, ήταν λογικό να είναι σε εμβρυικό στάδιο όλοι οι απαραίτητοι παράγοντες που θα οδηγούσαν σε μια τέτοια ολοκλήρωση.Για παράδειγμα, δεν θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τότε ένα ευρωπαϊκό
Σύνταγμα, που για να γίνει είναι αναγκαίο να προηγηθεί μια πολιτική, πολιτισμική, οικονομική αλλά και θεσμική σύγκλιση.Η πορεία των χρόνων όμως, δεν δικαίωσε τα οράματα των μεγάλων ηγετών και η Ε.Ο.Κ. έμελλε να μείνει ως είχε, δηλαδή οικονομική και ουδόλως πολιτική κοινότητα.
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η Ευρώπη δεν είναι Η.Π.Α. διότι ούτε κοινό κράτος υπάρχει ούτε μία γλώσσα ούτε μια κοινή ιστορική συγκυρία.Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η Ε.Ε. πρέπει να παραμείνει αιωνίως μία τεράστια τράπεζα.Ένωση δίχως πολιτικό όραμα δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει αλλά και να επιβιώσει, δεν είναι αυτό το ζητούμενο αφού οι λαοί χρειάζονται περισσότερα από την οικονομική σταθερότητα για να εμπνευστούν, να παράξουν πολιτισμό και να καταθέσουν στον ρου της ιστορίας τον δικό τους πολιτιστικό οβολό.
Σωστά λοιπόν το είπε ο κ.Νικολά Σαρκοζί ότι Ευρώπη δεν είναι οι ψυχροί μαθηματικοί υπολογισμοί αλλά το πνεύμα και η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.
Η Ελλάδα εισήλθε στην Ε.Ο.Κ. ως ο φτωχός συγγενής με την προοπτική να θωρακιστεί οικονομικά και πολιτικά κι επίσης γιατί δε θα ήταν δυνατόν, με την βαριά πολιτιστική της κληρονομιά, να μείνει έξω από μια τόσο σπουδαία ιστορική εξέλιξη. Ως μέλος της Εταιρίας όμως δεν συνέβαλε στην πρόοδο της Κοινότητας μέσω της δικής της προόδου και προσπάθειας.
Αντιθέτως, συμπεριφέρθηκε σαν τον αχάριστο ευεργετηθέντα, ο οποίος αφού με χαμόγελο έλαβε χρήματα που προόριζε για να φτιάξει τη ζωή του, στη συνέχεια τα έχασε όλα στα χαρτιά, για να επιστρέψει πολλάκις ζητώντας ακόμη περισσότερα δανεικά, εξαπατώντας ξανά και ξανά τους συνεταίρους του.
Σε αυτή την χρονική στιγμή ορθώς πράττει ο κ.Γιώργος Παπανδρέου και δίνει προτεραιότητα στην πραγματοποίηση ακατάπαυστων επαφών με όλους τους σημαντικούς ηγέτες. Με αυτό τον τρόπο μένει διαρκώς στην επικαιρότητα τροφοδοτώντας τα ανά τον κόσμο δελτία ειδήσεων με τις απόψεις που θέλει να περάσει και ταυτόχρονα αποσπά έντεχνα τις δηλώσεις στήριξης όλων των ισχυρών ηγετών.
Το μεγαλύτερο του προσόν άλλωστε είναι η αβίαστη ευγένεια που τον διακατατέχει και οι πάρα πολλές γνωριμίες του που και μελλοντικά εκτιμώ ότι θα βοηθήσουν την Ελλάδα στα άλυτα εθνικά της θέματα.
Μόλις η κρισιμότερη φάση αυτής της κρίσης περάσει είναι βέβαιο ότι η χώρα μας δεν πρόκειται να γίνει ποτέ ισάξια των αναπτυγμένων κρατών χωρίς να συμβούν δύο πράγματα: πρώτον, να δημιουργήσει υποδομές ανάπτυξης και δεύτερον να πρωτοστατήσει στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης.Θα λέγαμε ότι η Ελλάδα, αξιοποιώντας το γεγονός ότι βαθιά μέσα τους όλοι οι συνεταίροι μας τρέφουν έναν σεβασμό για τα ελληνικά ιδεώδη – σεβασμό που τα σχολεία τους τούς έχουν εμφυσήσει – είναι ικανή να πρωτοπορήσει για ακόμη μια φορά στην παραγωγή ιδεών.
Ας γίνει λοιπόν ο τωρινός κ. Πρωθυπουργός ο εισηγητής μιας νέας εποχής για την Ευρώπη, ας εμπνεύσει μαζί με άλλες σπουδαίες προσωπικότητες της Ελλάδας, που τώρα είναι παροπλισμένες, τους Ευρωπαίους να φτιάξουν μια νέα Ευρώπη που να έχει πολιτικό όραμα και αριστοτελικό ορθολογισμό.Και τότε θα δούμε πώς μπορεί μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, να ξαναεκτιμηθεί, να πρωτοπορήσει και να προσφέρει εις διπλούν όσα απλόχερα πήρε από την Ευρώπη.
Βασίλης Θ. Ιωαννίδης
Ασκούμενος Δικηγόρος
