Με αγωγή του στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, ο ενάγων στράφηκε όχι κατά της Ασημακοπούλου, αλλά κατά του Ελληνικού Δημοσίου.
Την άνοιξη του 2024, ένα απλό προεκλογικό email ήταν αρκετό για να ανοίξει ένα από τα πιο ηχηρά θεσμικά ζητήματα των τελευταίων ετών.
Η Χιλιάδες Έλληνες του εξωτερικού, που είχαν εγγραφεί στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, είδαν την προσωπική τους ηλεκτρονική διεύθυνση, την οποία είχαν δώσει ως προσωπικό τους δεδομένο στο κράτος αποκλειστικά και μόνο για εκλογικούς σκοπούς, να χρησιμοποιείται για πολιτική επικοινωνία από την υποψήφια ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου.
Τι αποφάσισε το δικαστήριο και τι ακολουθεί στο email gate Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών αναγνώρισε ότι η διαρροή και η χρήση των προσωπικών δεδομένων του ενάγοντος συνιστούν παράνομη επεξεργασία και ότι από αυτήν προέκυψε ηθική βλάβη.
Αν και δεν υιοθέτησε το ύψος της αποζημίωσης που ζητήθηκε, έκρινε εύλογο να επιδικαστεί το ποσό των 3.000 ευρώ. Η σημασία της απόφασης, ωστόσο, δεν εξαντλείται στο ποσό. Για πρώτη φορά, το email-gate περνά από το πεδίο των πολιτικών και διοικητικών συνεπειών στο πεδίο της αποζημιωτικής ευθύνης του Δημοσίου.
Το Δικαστήριο ξεκαθάρισε ότι η διαπίστωση παραβίασης του GDPR δεν είναι απλώς ζήτημα προστίμων ή παραιτήσεων, αλλά μπορεί να γεννήσει αξιώσεις αποζημίωσης από μεμονωμένους πολίτες.
Με αυτή την έννοια, η απόφαση λειτουργεί ως σημείο καμπής, αφού δείχνει ότι η ευθύνη του κράτους για την προστασία των προσωπικών δεδομένων δεν σβήνει με το πολιτικό κόστος της υπόθεσης, αλλά μπορεί να έχει συνέχεια σε βάθος χρόνου, ανοίγοντας τον δρόμο για αντίστοιχες διεκδικήσεις από όσους θεωρήσουν ότι θίχτηκαν από τη διαρροή.
Αν, μάλιστα, ληφθεί υπόψη ότι η υπόθεση αφορά χιλιάδες απόδημους εκλογείς, η δικαστική αυτή εξέλιξη αποκτά σαφές δημοσιονομικό βάρος. Η αναγνώριση αποζημιωτικής ευθύνης του Δημοσίου μετατρέπει το email-gate από ένα μεμονωμένο σκάνδαλο σε έναν δυνητικά πολυδάπανο νομικό φάκελο.
Εφόσον ακολουθήσουν αντίστοιχες αγωγές, το κόστος για το κράτος δεν θα μετρηθεί πλέον μόνο σε πολιτικό κεφάλαιο ή σε διοικητικά πρόστιμα, αλλά σε πραγματικές χρηματικές καταβολές, που μπορεί να ανέλθουν σε εκατομμύρια ευρώ.
