Ένας άνθρωπος που είχε το κουράγιο (και το πείσμα) να πάει την υπόθεση μέχρι το Εφετείο, τελικά δικαιώθηκε Αν κάποιος περίμενε ότι το τείχος προστασίας των δανειοληπτών θα ερχόταν από την κυβέρνηση, ας το ξανασκεφτεί. Το έχτισε – ποιος άλλος; – το Εφετείο Πατρών, το οποίο αποφάσισε να τραβήξει χειρόφρενο στη… χρηματοπιστωτική μπουλντόζα των servicers, την ώρα που χιλιάδες σπίτια ανεβαίνουν στις ηλεκτρονικές εξέδρες σαν να ’ναι προσφορές Black Friday.
Η απόφαση-κόντρα στο ρεύμα δε “χτύπησε” απλώς ένα πλειστηριασμό. Έσπασε τον πρώτο και βασικό κρίκο της αλυσίδας: τη διαταγή πληρωμής. Εκείνο το χαρτί που, μόλις φτάσει στον δανειολήπτη, ξεκινά την αντίστροφη μέτρηση: από το “έχετε ρολόγια” στο “χάσατε το σπίτι”.
Ο άνθρωπος που είχε το κουράγιο (και το πείσμα) να πάει την υπόθεση μέχρι το Εφετείο, τελικά δικαιώθηκε.
Η απόφαση 185/2025 ήρθε σαν πολιτικο-δικαστική “σφαλιάρα” στους servicers, επειδή – κρατηθείτε – δεν αναγράφονταν στη δικογραφία ούτε η σύμβαση πώλησης του δανείου, ούτε το τίμημα. Δηλαδή, «πόσο το πήρατε, ρε παιδιά;» και η απάντηση… «άσ’ το, θα στα πούμε άλλη ώρα». Ε, το Εφετείο είπε «όχι άλλη ώρα, τώρα».
Το δικαστήριο έβαλε στο “μικροσκόπιο” όλη τη μεταβίβαση και διαπίστωσε ότι η σύμβαση δεν είχε δημοσιευθεί όπως πρέπει στο Ενεχυροφυλακείο, σύμφωνα με τον νόμο του 2003. Και χωρίς νόμιμη δημοσίευση, η περίληψη της μεταβίβασης είναι σαν τυρόπιτα χωρίς φύλλο: δε στέκεται. Το “κερασάκι”;
Το τίμημα – η ιερή αγελάδα των funds – δεν αναφερόταν πουθενά. Αντί γι’ αυτό, υπήρχε μια κομψή παραπομπή σε “άλλα έγγραφα” που… δεν είχε δει ποτέ ο δανειολήπτης. Κοινώς, «είναι μυστικό, αλλά πρέπει να μας εμπιστευτείτε». Το Εφετείο, προφανώς, δεν εμπιστεύτηκε.
Γι’ αυτό και η απόφαση ήδη κυκλοφορεί σαν “νομικό πολυβόλο” στα δικηγορικά γραφεία. Όσοι υπερασπίζονται δανειολήπτες τη brandάρουν σαν όπλο πρώτης γραμμής – και καθόλου άδικα. Γιατί όσο τα funds δεν αποκαλύπτουν την αξία αγοράς των χαρτοφυλακίων, τόσο το νομικό οικοδόμημά τους μοιάζει με πύργο από τραπουλόχαρτα. Κάπου εδώ, σύμφωνα με παραπολιτικές ψιθυρολογίες, ο Άρειος Πάγος έχει αρχίσει να… ιδρώνει. Δεν αποκλείεται μάλιστα να συγκληθεί Ολομέλεια. Γιατί; Μα, γιατί η απόφαση αγγίζει το “ιερό δισκοπότηρο” των funds: τα 90 δισεκατομμύρια “κόκκινων” δανείων, που αγοράστηκαν “όσο-όσο”. Αν αρχίσει να ζητιέται παντού η αποκάλυψη του τιμήματος, οι ισορροπίες του συστήματος μπορεί να μετατοπιστούν. Και δεν το θέλουν αυτό – καθόλου.
Όσο για τα στατιστικά των διαταγών πληρωμής, η εικόνα μοιάζει με χρηματιστηριακό γράφημα που έφαγε φάπες. Από τις 49.042 του 2013, το νούμερο έπεσε στις 8.296 το 2016, ξαναπήγε στις 16.976 το 2018 και από το 2020 δεν ξεπερνά πια τις 10.000. Το 2024, στο δεκάμηνο, ήταν μόλις 5.500. Και τώρα, με την απόφαση της Πάτρας, οι servicers μάλλον θα χρειαστούν… λογιστικό after sun.
Το γήπεδο αλλάζει. Το Εφετείο Πατρών έκανε το πρώτο χτύπημα. Το ερώτημα είναι: Θα έρθει ανατροπή ή θα στηθεί νέος μηχανισμός “προστασίας” για τα funds, όπως γίνεται συνήθως στην ελληνική Πολιτεία;
Μέχρι τότε, οι δανειολήπτες – τουλάχιστον για λίγο – πήραν μια ανάσα. Και κάποιοι άλλοι μια γερή αναγούλα.
https://www.neakriti.gr/parapolitika/2150217_proto-htypima-kata-ton-servicers
