Ο Μανώλης Ρασούλης υπήρξε ένας από τους τελευταίους μεγάλους συνθέτες, στιχουργούς και τροβαδούρους του Ελληνικού πενταγράμμου, βρέθηκε νεκρός σήμερα στο διαμέρισμα του, στην Θεσσαλονίκη από την αστυνομία που ειδοποιήθηκε από τους γείτονες , και μεκομίστηκε στο Ιπποκραάτειο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης , όπου οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ο θάνατος του Μανώλη Ρασούλη επήλθε πριν απο τρεις ημέρες τουλάχιστον.
Αύριο Δευτέρα 14 Μαρτίου θα γίνει και η νεκροψία, συμφωνία με την οποία θα διαπιστωθεί η αιτία θανάτου.
Ο αείμνηστος Μανώλης Ρασούλης ζούσε μόνος εδώ και αρκετά χρόνια. Κυνηγήθηκε όσο κανένας άλλος από το πολιτικό σύστημα και το κατηεστημένο, διότι ήταν γνωστός για τις πρωτότυπες και ανεξάρτητες ιδέες του, γεφύρωσε το πιο αυθεντικό, βαθύ και λαϊκό στοιχείο του Έλληνα με τα πιο υγιή οικουμενικά ρεύματα, πυροδοτώντας με αυτόν τον τρόπο μια ιδεολογική επανάσταση, κάτι που δεν άρεσε στα παντός είδους κατεστημέναμέσα και το σάπιο σύστημα.
Ως αποτέλεσμα να κυνηγηθεί και να αναγκαστεί να φύγει για άλλη μια φορά στο εξωτερικό το έτος 2000 στην Ισπανια, όπου εζήσε και δημιούργησε για πολλά χρόνια.
Έτσι μόνο τον άφησε ήσυχο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδος, ζώντας στην ξενιτιά απ΄ όπου γύρισε πριν από λιίγα χρόνια, εγκαταστάθηκε πάλι στην αγαπημένη του πόλη, την Θεσαλονίκη,αν και ήταν γνήσιος Κρητηκός.
Πρόσφατα βρέθηκα μαζί του στο βιβλιοπωλείο “Ιανός” Θεσσαλονίκη, στην παρουσίαση βιβλίου με τίτλο “Ένας βούρκος με γαρδένιες” του συγγραφέα και επιχειρηματία κ.Γιαννίκου. Ανταλάξαμε πολλές απάψεις θετικές και αρνητικές, και εκεί με εκμυστηρεύθηκε τις ανησυχίες του λέγοντας μου:
“φίλε μου Βάνη, το καλό Ελληνικό τραγούδι, λαϊκό και το ρεμπέτικο το κυνηγούν ακόμα ανελέητα μήπως και το σβήσουν εντελώς, πράγμα που δεν θα πετύχουν ποτέ. Εγώ θα συνεχίζω να γράφω μουσική και στίχους αλλά και να τα τραγουδώ, πολεμώντας έτσι το σάπιο σύστημα…’
Ο Μανώλης Ρασούλης έδειχνε φανερά απογοητυμένος από τους πολλούς καλλιτέχνες που βοήθησε στην καριέρα τους και οι οποίοι τον ξεχάσαν παντελώς .
«Ας είναι καλά, δεν με πειράζει, αφού νιώθουν καλά αυτοί, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Εγώ πάντως τους βοήθησα να ανεβούν ψηλά και εύχομαι εκεί να παραμείνουν. Τους αφιερώνω το τραγούδι μου ,”Πότε Bούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας…” ήταν και τα τελευταία χαρακτηριστικά λόγια που άκουσα από τον αείμνηστο Μανώλη Ρασούλη που αφήνει πολλά σουξέ, ως πρακαταθήκη στους νέους τραγουδιστές, και στο Ελληνικό πεντάγραμμο, με τα οποία θα τον θυμόμαστε τραγουδώντας τα δυνατά.
Φίλε μου Μανώλη,” οι μάγκες δεν υπάρχουν πια“, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει στα πάτρια εδάφη που τόσο αγάπησες.
Να έχεις τώρα πια έναν όμορφο παραάδεισο, και να μας βλέπεις από τα ψηλά.
Καλό ταξίδι
Νίκος Βάνης
