Παρακολουθώ τα πολιτικά δρώμενα από 12 ετών (1981). Μεγάλωσα στην ακριτική Φλώρινα, σε μία συνηθισμένη μεσοαστική ελληνική οικογένεια, που με γαλούχησε με τα νάματα της αγάπης για Χριστό και Πατρίδα.
Οι γονείς μας μάς δίδαξαν την αξιοπρέπεια, παραινώντας μας να αγωνιζόμαστε για τα όνειρά μας έντιμα.
Με αυτήν την παρακαταθήκη πορευθήκαμε εγώ και τα αδέλφιά μου σε όλη μας τη ζωή.
Μέσα από μία αλληλουχία γεγονότων βρέθηκα, επειδή κάποιοι δείλιασαν ή ήθελαν να είναι ” πίσω από τις κουρτίνες, primus inter pares ( πρώτος μεταξύ ίσων) στην αγνή – τουλάχιστον από μέρους μου και πολλών άλλων συνοδοιπόρων- προσπάθεια της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.
Χωρίς βαρίδια, χωρίς σκελετούς στα ντουλάπιά μας, χωρίς να μας κρατάνε πουθενά.
Σε αυτήν τη διαδρομή δεχθήκαμε δελεαστικές προτάσεις, που όμως θα μας οδηγούσαν σε εξαρτήσεις. Όπως απορρίψαμε και προτάσεις “προσωπικής τακτοποίησης” που θα μας έδιναν τη δυνατότητα να παραμένουμε στο προσκήνιο, χάνοντας όμως το αυτεξούσιο.
Το τελευταίο διάστημα ζήσαμε πολλά. Αν “εκάναμε την ανάγκην φιλοτιμίαν”, τώρα θα ” κοσμούσαμε” σε περίοπτες θέσεις ψηφοδέλτια. Αν κλείναμε τα μάτια και δεχόμασταν να γίνουμε μαριονέτες, θα αποκτούσαμε ” αναγνωρισιμότητα”.
ΑΡΝΗΘΗΚΑΜΕ όμως να γίνουμε μέρος μίας ερεβώδους κατάστασης, όπου οι έννοιες φιλότιμο, φιλία, μπέσα θα υποχωρούν στο πολιτικό πεζοδρόμιο, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, τον αριβισμό, τα καλώς ή κακώς εννοούμενα συμφέροντα.
Όπως μας είπε ένας μέχρι πρότινος φίλος και νυν απηνής διώκτης ” Γνώρισες το σκληρό πρόσωπο της πολιτικής”!
Αυτό το βρώμικο πρόσωπο της πολιτικής παρακμής, της ποιοτικής έκπτωσης της πολιτικής δεν μας εκφράζει.
Η Πατρίδα μας χάνεται, σβήνει και κάποιοι ακόμη επιδίδονται στον πολιτικό μαυραγοριτισμό.
Ας μας χτυπάνε, ας προσπαθούν να μας καταστήσουν αποσυνάγωγους, να μας ακρωτηριάσουν βιοποριστικά, επιστημονικά, πολιτικά.
ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑΣ, ΚΑΘΑΡΑ, ΕΝΤΙΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ, ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΗΣ.
https://www.facebook.com/100047427968908/posts/777436640513928/?mibextid=rS40aB7S9Ucbxw6v
