Ο Σημίτη δεχόταν να συζητήσει ή να παραπέμψει στην Χάγη την αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων! Και έπειτα η Ελλάδα θα αποδέχονταν την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».
Νίκολας Μπερνς, ο οποίος είναι συχνός συνομιλητής του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ αν επικρατήσουν οι Δημοκρατικοί.
Φέρει ημερομηνία 20 Ιανουαρίου 1998, δημοσιεύεται στο εξαιρετικό βιβλίο των Μιχάλη Ιγνατίου-Νίκου Μελέτη για την Συμφωνία της Μαδρίτης και κωδικοποιούνται μέσω αυτού (σελίδες 320-329) οι μυστικές άγνωστες στον ελληνικό λαό τότε θέσεις της κυβέρνησης Σημίτη για τα προς παραπομπή θέματα στην Χάγη.
Πρώτον, διότι η χορογραφία των Ιμίων ομοιάζει πολύ με την χορογραφία των ημερών στο Καστελλόριζο. Αφού οι Τούρκοι κατέστησαν, δια του ερευνητικού τους, την περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας αμφισβητούμενη, τώρα καλούνται οι δύο πλευρές να απόσχουν από μονομερείς ενέργειες και να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου! Για κάτι που σε αμφότερες τις περιπτώσεις (Ίμια, υφαλοκρηπίδα) ανήκει στην Ελλάδα.
Δεύτερον, διότι όπως τότε έτσι και τώρα από τις μυστικές συναντήσεις του Βερολίνου έχει αρχίσει υπόγειο παζάρι για τα θέματα που θα περιληφθούν στον διάλογο και σε αποτυχία αυτού στην συμπεφωνημένη διαιτησία της Χάγης. Ήδη ο Ερντογάν χρησιμοποίησε τον όρο «Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας».
Τι αποκαλύπτεται λοιπόν από το εξαιρετικά ενδιαφέρον έγγραφο Μπέρνς;
Πρώτον ότι η Ελλάδα συζητούσε να κριθεί η κυριαρχία των Ιμίων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αλλά υπό την προϋπόθεση, ότι θα προσέφευγε ἡ Τουρκία σε αυτό για να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους! Σύμφωνα με τον Μπερνς, «η ελληνική κυβέρνηση θέλει να αναγνωριστεί ότι είναι η Τουρκία που αμφισβητεί το εδαφικό στάτους κβο. Και έπειτα η Ελλάδα θα αποδέχονταν την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».
Δεύτερον, η κυβέρνηση Σημίτη «απέρριπτε την ιδέα ότι τα Ίμια μπορούν να διασυνδεθούν με προϋπάρχουσες διαφορές για τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα». Σύμφωνα με τον Μπερνς, ο Σημίτης επεδείκνυε «επιμονή» για τον διαχωρισμό των θεμάτων «αν και δεν είναι σαφές για πόσο» (σημείωνε δηκτικά).
Τρίτον, η κυβέρνηση Σημίτη εμφανίζονταν έτοιμη να διαπραγματευθεί όλα τα θέματα (υφαλοκρηπίδα, εναέριο χώρο, αποστρατιωτικοποίηση νησιών, χωρικά ύδατα) αλλά «βήμα-βήμα», ένα-ένα και όχι πακέτο όπως ήθελαν και θέλουν οι Τούρκοι! Πίστευε ότι η επίλυση του θέματος της υφαλοκρηπίδας θα συμπαρέσυρε προς επίλυση και τα λοιπά, άγνωστο προς ποια κατεύθυνση!
Τέταρτον και σημαντικότερο, η κυβέρνηση Σημίτη δεχόταν να συζητήσει ή να παραπέμψει στην Χάγη την αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων!
Το πρόβλημά της ήταν μεθοδολογικό! Σύμφωνα με τον Μπερνς, «η Ελλάδα υποστηρίζει ότι οι δυνάμεις της στα νησιά δε συνιστούν αξιόπιστη απειλή για την Τουρκία» αν και κατά την άποψη του Αμερικανού «η ελληνική κυβέρνηση τα εξόπλισε κατά παράβαση της Συνθήκης των Παρισίων του 1947».
Όπως αποκαλύπτει ο Αμερικανός διπλωμάτης στο έγγραφό του προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, «από την άποψη της ελληνικής πλευράς η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μπορεί να ακολουθήσει ή να αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος αλλά όχι να προηγηθεί μιας συμφωνίας για τις βασικές πολιτικές και νομικές διαφορές στο Αιγαίο».
Επειδή σε αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε τώρα και οι Τούρκοι επιμένουν να παραπεμφθούν στην Χάγη θέματα κυριαρχίας νησιών και αποστρατιωτικοποίησης –έστω με την πρακτική του τεμαχισμού– απευθύνουμε έκκληση προς την Κυβέρνηση:
