Ο μεγάλος μουσικός συνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης είναι ένα εξόχως πολιτικοποιημένο άτομο! Είναι ένας ακέραιος Έλληνας ο οποίος υπερασπίζεται την πίστη προς τον Χριστό μας χωρίς να κρύβεται, φοβούμενος το ξεμπρόστιασμα των θολοκουλτουριάρηδων αριστερών, αλλά εσχάτως και των νεοφιλελεύθερων της ΝΔ, οι οποίοι επέλεξαν Οθωμανολάγνους, πρώην ορφανά του Σημίτη για την “Επιτροπή 2021”!
Έτσι ξέσπασε μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο face book γράφοντας:
«Δεν θα έγραφα αυτά τα λίγα λόγια, αν δεν έβλεπα και άκουγα τι, αλλά κυρίως ποιοι μας ετοιμάζουν τις γιορτές για το 1821!
Πόσο απροκάλυπτα πια, δυστυχώς όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις μας και τα υπάκουα παρακλάδια και παπαγαλάκια τους, με το πρόσχημα της εορτής των 200 χρόνων, προσπαθούν και εκ δεξιών πια τώρα, να πληγώσουν και να γκρεμίσουν, όλα όσα είμαστε, πιστεύουμε και αγαπάμε. Καλύτερα να ανέθεταν τις γιορτές τους, στο Τουρκικό υπουργείο πολιτισμού, αν βέβαια υπάρχει κάτι τέτοιο.
Οι Τούρκοι τουλάχιστον, θα σεβόντουσαν νομίζω αυτήν την ηρωική χούφτα ανθρώπων, που γονάτισε “για του Χριστού την πίστη την αγία”, την “παντοδύναμη” αυτοκρατορία τους.
Κρίμα Νέα δημοκρατία, κρίμα κύριε πρωθυπουργέ, κρίμα πρόεδρε της παρ’ ολίγον δημοκρατίας, κρίμα και λοιπές πολιτικές, αδύναμες δυνάμεις. Μα που πήγαν οι Έλληνες; Πάντως όχι στην βουλή!
Αυτά τα λίγα περί των εορτών και των ανθρώπων που θα μας “διδάξουν” την “πραγματική” ιστορία μας.
Πως βρε παιδιά μου, θα καταφέρετε να βγάλετε από το αίμα μας, την Ελλάδα πού κυλάει; Τούς ήρωες, τους αγωνιστές, τους Αγίους, και τελικά τον ίδιο τον Χριστό;
Το Α και το Ω; Ποιοί είστε; ποιόν αντιπροσωπεύετε;
Αυτά γι’ αυτούς λοιπόν, που ένα γλυκό γαλανόλευκο αεράκι θα στείλει κάποια στιγμή, στο έρημο και μοναχικό σπίτι τους, να αναλογίζονται τα “περασμένα μεγαλεία” τους και ελπίζω, το τί “προσέφεραν” στην πατρίδα τους.
Στα δικά μας τώρα. Εγώ όπως ξέρετε γράφω για το 1821. Σάς έπαιξα και ένα απόσπασμα τον Οκτώβριο στο Ηρώδειο. Γράφω και για να απαντήσω σε όλους αυτούς και πολλούς άλλους, με το μόνο όπλο που διαθέτω. Την μουσική. Κυρίως όμως, για να τιμήσω πραγματικά το 1821. Όπως κάνω χρόνια τώρα για τον Αλέξανδρο, τον Ιωάννη, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Πλαστήρα, την Πόλη, την Σμύρνη, την Ηλιοποτισμένη, και βέβαια την Δέσποινα και τον Χριστό.
Και με την ματαιοδοξία του καλλιτέχνη, αλλά και την σιγουριά του μουσικού μου παρελθόντος, ελπίζω ότι όταν η σκόνη κατακαθίσει και έκαστος κατεργάρης επιστρέψει στον πάγκο του, αυτή η μουσική θα μείνει στα αυτιά και τις ψυχές σας. Και των παιδιών σας.
Σαν προσευχή, σαν γαλάζια κυματιστή ανεπαίσθητη αύρα, ελληνικού δειλινού.
Πάντα Θεού θέλοντος»!
Έχει ακόμη φωνή η Ελλάδα, έχει ακόμη φωνή η Ορθοδοξία! Που εκφράζεται από Ορθόδοξους Έλληνες!
Μπράβο κύριε Σπανουδάκη! Μας γέμισες χαρά την ψυχή!!
