Απαγόρευση φυτεύσεων αμπέλου ως το 2050 και μπλόκο στο αποθεματικό
Με αφορμή άρθρο με τον παραπάνω τίτλο και καθώς δεν είχα υπόψιν μου κάτι σχετικό με την εν λόγω απαγόρευση, έκανα μία μικρή έρευνα, ώστε να καταλάβω τους λόγους για τους οποίους μπορεί να προέκυψε μία τέτοια εντολή. Πραγματικά δεν κατάφερα να βρω κάτι που να με διαφωτίσει. Εάν κάποιος έχει υπόψιν τι μπορεί να συμβαίνει παρακαλώ να το μοιραστεί μαζί μας.
Η αρχή έγινε με το ξερίζωμα αμπελιών, για το οποίο αναφέρει γνωστός πολιτικός:
«Η πολιτική της ΕΕ για το ξερίζωμα των αμπελώνων, άνευ αδείας φυτευθέντων, υπερβαίνει κάθε αποικιακό προηγούμενο ή και κατακτητικό τέτοιο. Ούτε ο Ιμπραήμ δεν κατέσκαπτε ή ξερίζωνε τα αμπέλια. Ούτε τα κατέκαιε. Το τελευταίο διότι τα αμπέλια είναι πυρίμαχα, διό και αποτελούν πολύτιμες αντιπυρικές ζώνες»
Αφορμή για όλα αυτά Ευρωπαϊκός Κανονισμός σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονται και θεωρούνται παράνομες οι άνευ αδείας φυτεύσεις αμπελιών στη χώρα μας, από 31-8-1998 έως και τις 15-12-2015.
«Οι περίπου 8.500 αμπελουργοί αυτής της κατηγορίας, δηλαδή φυτεύσαντες άνευ αδείας, ενώ ουδείς αρμόδιος τους είχε ειδοποιήσει σχετικά με την ύπαρξη του απαγορευτικού κανονισμού και μολονότι δεν έλαβαν καμιάς μορφής επιδότηση ή ενίσχυση για το νεοφυές αμπέλι τους από οπουδήποτε, οδηγούνται σε αναγκαστική «αυτοκαταστροφή» της περιουσίας τους.
Του «συμβόλου» και αποκτήματος του επιμελέστατου και ποιοτικότατου αγρότη τ.ε. του αμπελουργού».
Προσοχή, δεν επικαλούμαι πως θα έπρεπε να παραμείνουν χωρίς άδειες, αλλά άλλο το πρόστιμο και άλλο το ξερίζωμα…
Δεν δίνουν αμπέλια στους οινοποιούς
«Απαγορεύουν στον Έλληνα οινοποιό να φυτεύει αμπέλι», καταγγέλλει ο Σύνδεσμος Ελληνικού Οίνου την τακτική του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, που έχει εφαρμοστεί κατ’ επανάληψιν παρά τις αντιδράσεις, το να μοιράζει δηλαδή κατά προτεραιότητα τις άδειες φύτευσης σε νέους και μικρούς αμπελουργούς, όσους διαθέτουν από 10-20 στρέμματα.
Με αυτό τον τρόπο βέβαια όλες οι μεγάλες –για τα ελληνικά πάντα δεδομένα– αμπελοοινικές επιχειρήσεις δεν έχουν δυνατότητα να αυξήσουν τον αμπελώνα τους, την ίδια στιγμή που το κρασί αποτελεί έναν από τους σταθερά ανερχόμενους και εξαιρετικά εξωστρεφείς παραγωγικούς κλάδους της Ελλάδας.
Χαρακτηριστικά, η ζήτηση για νέες φυτεύσεις είναι τεράστια:
την περυσινή χρονιά κατατέθηκαν αιτήσεις για πάνω από 20.000 στρέμματα για λιγότερο από 6.500 διαθέσιμα. Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να επεκτείνει κάποιος τον αμπελώνα του θα πρέπει να εξασφαλίσει άδεια φύτευσης.
Σε κάθε κράτος-μέλος δίνονται κάθε χρόνο επιπλέον στρέμματα που αναλογούν στο 1% του υπάρχοντος εθνικού αμπελώνα, για την Ελλάδα περίπου 6.000 στρέμματα, τα οποία μοιράζονται με τις άδειες φύτευσης. Ωστόσο, οι προδιαγραφές για την απόκτηση επιπλέον στρεμμάτων καθορίζονται από τα ίδια τα κράτη-μέλη.
«Μεγάλοι» αμπελουργοί είναι, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, όσοι διαθέτουν περισσότερα από 20 στρέμματα αμπελιού. Στην πραγματικότητα βέβαια, 20 στρέμματα αμπελώνα είναι το όριο για να θεωρηθεί κάποιος επαγγελματίας αμπελουργός και να μπορεί να έχει εισόδημα από την καλλιέργειά του.
«Για τρίτη συνεχή χρονιά από την έναρξη του νέου καθεστώτος αδειών φύτευσης αμπέλου, το ΥΠΑΑΤ αρνείται να δει την πραγματικότητα: ο ελληνικός αμπελώνας συρρικνώνεται. Ενώ το ελληνικό κρασί κερδίζει επάξια έδαφος στις διεθνείς αγορές και αντιστέκεται στην κρίση, η αμπελοκαλλιέργεια φθίνει», επισημαίνει ο ΣΕΟ.
Αντί να ενισχυθούν οι μεσαίες εκμεταλλεύσεις και να δοθεί προτεραιότητα στη μεγέθυνση των υφιστάμενων, το υπουργείο εμμένει να διαιωνίζει και να επιτείνει τον κατακερματισμό του αμπελουργικού κλήρου, αποκλείοντας τους οινοποιούς (αλλά και τους επαγγελματίες αμπελουργούς) και τις οικογένειές τους από την αμπελουργία.
«Τα αποτελέσματα για τις νέες γενιές των οικογενειών μας είναι τραγικά καθώς δεν δύνανται να φυτέψουν αμπέλι», καταλήγει η ανακοίνωση του συνδέσμου.
