Ο Γιώργος Πράτανος άρχισε να ψάχνει τι συνέβη τις ημέρες μετά τον θάνατο του σπουδαίου λογοτέχνη και βρέθηκε ενώπιον μίας συγκλονιστικής ιστορίας. Ηταν, αν μη τι άλλο, καθήκον του να τη διηγηθεί και έτσι φτάσαμε στο βιβλίο
κ. Πράτανος «ξεθάβει» τα μυστικά της θρυλικής, πλέον, ημέρας της κηδείας του Νίκου Καζαντζάκη, φωτίζοντας παράλληλα στιγμές της ελληνικής Ιστορίας.
Ο κ. Πράτανος Αν δεν έβρισκα τον μοναδικό ιερέα που βρέθηκε στην κηδεία του ίσως και να μην το έγραφα»), ρίχνοντας φως σε διάφορες πτυχές του χαρακτήρα και της ζωής του Νίκου Καζαντζάκη, όπως για παράδειγμα στις σχέσεις του με το γυναικείο φύλο και κάποιες… εξωφρενικές για την εποχή του κινήσεις!
α βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη τα είχα διαβάσει όλα σχεδόν μέχρι τα 20 μου. Αλλά ήταν ένα ρεπορτάζ πριν από περίπου επτά χρόνια που με έκανε να τον αναζητήσω και ως άνθρωπο. Εκείνο τον καιρό το υπουργείο Πολιτισμού ήθελε να βάλει μια Επιτροπή δίπλα στον πνευματικό δικαιούχο των έργων του Νίκου Καζαντζάκη και διευθυντή
των Εκδόσεων Καζαντζάκη, Πάτροκλο Σταύρου. Ουσιαστικά, τον κατηγορούσαν για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων του, κάτι που δεν επαληθευόταν σύμφωνα με το ρεπορτάζ μου. Ο Πάτροκλος Σταύρου, λοιπόν, που
ήταν θετός γιος της Ελένης Καζαντζάκη μου είχε διηγηθεί ιστορίες από τη ζωή του μεγάλου στοχαστή. Γοητεύτηκα, όπως είναι φυσικό, γιατί ο Καζαντζάκης δεν ήταν ένας αποστειρωμένος γραφιάς. Η ζωή του είναι πραγματικά κινηματογραφική και εύκολα θα το διαπιστώσει κανείς διαβάζοντας τον Ανεπιθύμητο Νεκρό.
Όταν ανέφερα την ιστορία με τα όσα διαδραματίστηκαν στην κηδεία του, ο Σωτήρης Χατζάκης (πρώην διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας και του Εθνικού Θεάτρου) μου ζήτησε να του το κάνω
θεατρικό για να το σκηνοθετήσει. Το υλικό της έρευνας ήταν όμως τεράστιο και δεν ήθελα να πάει τίποτε χαμένο. Προτίμησα, λοιπόν, να το κάνω μυθιστόρημα
Ο Καζαντζάκης καταπιάνεται κυνικά με τα πάθη του ανθρώπου, αλλά παραμένει ρομαντικός στoν πυρήνα του έργου του, με τη ρομαντικότητα που διαθέτει ένας έφηβος. Είναι καταπληκτικό πως, έχοντας ζήσει πολέμους, κακουχίες έχει μια κυνική ματιά στα πράγματα, αλλά ταυτόχρονα έχει προστατέψει τον έφηβο που κρύβεται
μέσα του. Αυτή του η ρομαντικότητα δεν είναι αφελής, αλλά δίνει δύναμη να συνεχίσει κανείς την πορεία του, που πολλές φορές είναι μοναχική. Ταυτόχρονα ο Καζαντζάκης είναι ευθύνη. Ευθύνη να γίνεσαι καλύτερος μέρα με την ημέρα… «Φτιάξε μια εικόνα του καλύτερου εαυτού σου και προσπάθησε καθημερινά να την φτάσεις». Άρα, δεν χρειάζομαι motivation quotes (αποφθέγματα κινήτρου) στην προσπάθειά μου να γίνομαι καλύτερος.
Δεν άλλαξε, απλά έχει γίνει πεποίθηση πως όσοι πλέον κινούνται βάση των υψηλών ιδανικών τους κάποια στιγμή δικαιώνονται -συνήθως πολύ πιο αργά από όσο πρέπει. Αντιθέτως, όσοι κινούνται βάση ιδιοτέλειας, παίρνουν μια περίοπτη θέση στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.
ο Γιώργος Πράτανος δημοσιογράφος, Ανεπιθύμητος Νεκρός είναι ένα βιβλίο που πάτησε πάνω σε μια τρομερή έρευνα
