Γράφει Συντακτική Ομάδα elliniko-fenomeno gr…… Παράφραση στίχου ενός εκ των κορυφαίων της Ομογένειας, Νέας Υόρκης του λογοτέχνη-ποιητή, ραδιοσχολιαστή Θεοδόση ‘Αθα (Αθανασιάδη, με καταγωγή το Βογατσικό Καστοριάς), με το ψευδώνυμο ”Ληναίος”, στην αντιδικτατορική-σατιρική εφημερίδα ”Ομογένεια” του Μπάμπη Μαλαφούρη (Νέα Υόρκη, Ιαν. ’71)Καστοριάς το 1936. Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Καστοριά, όπου πέρασε τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά του χρόνια. Το 1954 -μήνες μετά την αποφοίτησή του απ’ το τοπικό γυμνάσιο- μετανάστευσε στις ΗΠΑ, στην πόλη Λιν της Μασαχουσέτης, όπου βρισκόταν ο πατέρας του, και σπούδασε σε πανεπιστήμια της Βοστόνης…. Τον Νοέμβριο του 1958 εκλήθη στις τάξεις του αμερικανικού στρατού, όπου υπηρέτησε για δύο χρόνια στη Γαλλία .Μετά την λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου εγκαταστάθηκε. με την οικογένειά του στην Καστοριά, όπου πέρασε τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά του χρόνια. Στο γυμνάσιο της Καστοριάς
ο Θεοδόσης θα μάθει να αγαπά. Να αγαπά τις γυναίκες και να αγαπά την Ελλάδα. Δυο αγάπες τις οποίες βλέπουμε συχνά στο ποιητικό του έργο. Αυτήν την Ελλάδα θα φέρει μαζί του στην Αμερική, όταν τον Φλεβάρη του 1954 μήνες μετά την αποφοίτησή του από το τοπικό γυμνάσιο μετανάστευσε στις ΗΠΑ, στην πόλη Lynn της Μασαχουσέτης όπου βρισκόταν ο πατέρας του. Παρακολούθησε μαθήματα Φυσικής και Μαθηματικών στο Boston University και κατόπιν ενεγράφη στο North Eastern University στον κλάδο του Πολιτικού Μηχανικού. Τον Νοέμβριο του 1958 εκλήθη στις τάξεις του Αμερικανικού Στρατού, όπου υπηρέτησε για δύο χρόνια στη Γαλλία και στην Αμερική. Τον Θεοδόση όμως τον έχει κερδίσει η ποίηση. Ενώ ακόμα σπουδάζει και ταυτόχρονα δουλεύει για να ζήσει, αρχίζει να στέλνει ποιήματα στον αναγνωρισμένο ποιητή της ‘3ης Λεωφόρου’ Νικό Σπάνια. Ο Σπάνιας τον συμβουλεύει και προωθεί τα ποιήματά του σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Η ποίηση του Άθα δεν αντηχεί μια στείρα, νοσταλγική, ανάμνηση της Ελλάδας. Έχει πιο σύνθετα χαρακτηριστικά, όπως και η προσωπικότητά του. Οξύς παρατηρητής πρόσεξε την κάθε πλευρά της ζωής. Ένας μεγαλοσχήμων δεν θα έγραφε τον ‘Θωμά Ο’ Χάρα’ ή το ‘Νέγκρο μπλουζ’. Ποιήματα που προδίδουν και την κοινωνική του συνείδηση»
και στην Αμερική. Από το 1960 έζησε στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα με την εργασία του ετοίμασε μία ανθολογία Αμερικανών ποιητών του 20ου αιώνα σε ελληνική μετάφραση και στη συνέχεια έγραψε ποιήματα και στίχους με το όνομά του, αλλά και με το ψευδώνυμο Ληναίος. Υπήρξε συνεργάτης της ελληνοαμερικανικής φιλολογικής έκδοσης «Αργοναύτης» και του ελληνικού ραδιοφωνικού σταθμού της Νέας Υόρκης. Πέθανε από καρκίνο το 1973.Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε ηχητικό με τη φωνή του ‘Αθα από το αρχείο του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού (ΚΕΠ).
Ο αείμνηστος Γιώργος Ζαμπέτας είχε πει κάποτε για τον Θεοδόση ‘Αθα: «Σεπτέμβρη του 1971, που ήμουνα στη Νέα Υόρκη, με κάλεσε να μιλήσω στον σταθμό του, που είχε πολύ μεγάλη εμβέλεια και ακροαματικότητα. Ήτανε ένα παλικάρι 30 χρονών κι έκανε εκπομπές για Έλληνες. Πήγα στο σταθμό, τα είπαμε κι αφού τελειώσαμε μου λέει, έχω κάτι στίχους, να τους δεις κι άμα σ’ αρέσουνε κράτησέ τους, κάνε τους τραγούδια. Έρχεται λοιπόν ο ‘Αθας στο ξενοδοχείο και μου δίνει τα “πες μου χάρε τι συμβαίνει, τι΄ χουν πάθει οι πεθαμένοι και γλεντούν ρωμαίικα “, “η ξανθιά η κυρία είναι μια ιστορία που θα ξεχαστεί “, “ήρθανε να με πάρουνε οι πεθαμένοι φίλοι”, “ο Τζακ Ο’ Χάρα”, “ο Λουκάς”. Όλα αυτά τα υπέροχα, τα συγκλονιστικά τραγούδια είναι του Θεοδόση ‘Αθα» .Ο δίσκος, που τον αγόρασα κάποια στιγμή στις αρχές της δεκαετίας του ’90, έγραφε στα credits… Θ. Άθας. Υπαρκτό πρόσωπο (με τέτοιο όνομα) ή κάποιος με ψευδώνυμο, που είχε χρησιμοποιηθεί (το ψευδώνυμο) για λόγους εταιρικούς; Προσωπικά, την απάντηση την πήρα μερικά χρόνια αργότερα όταν αγόρασα, το 1997, το βιβλίο της Ιωάννας Κλειάσιου «Γιώργος Ζαμπέτας/ Βίος & Πολιτεία/ “και η βρόχα έπιπτε… στρέιτ θρου”» [Ντέφι]. Εκεί, στη σελ.347, διάβαζα τα παρακάτω λόγια τού Ζαμπέτα: «Σεπτέμβρη του 1971, που ήμουνα στην Νέα Υόρκη, με κάλεσε να μιλήσω στο σταθμό του, ο Θοδόσης ο Άθας. Αυτός είχε ένα σταθμό μέσα στην Νέα Υόρκη που είχε πολύ μεγάλη 
εμβέλεια και ακροαματικότητα. Και που δεν τον ακούγανε, σ’ όλη την Αμερική! Ήτανε ένα παλικάρι 30 χρονών κι έκανε εκπομπές για Έλληνες. Πήγα στο σταθμό, τα είπαμε κι αφού τελειώσαμε μου λέει, έχω κάτι στίχους, να τους δεις κι άμα σ’ αρέσουνε κράτησέ τους, κάνε τους τραγούδια. Έρχεται λοιπόν ο Άθας στο ξενοδοχείο και μου δίνει τα “Πες μου Χάρε τι συμβαίνει, τι έχουν πάθει οι πεθαμένοι και γλεντούν ρωμαίικα”, “Η ξανθιά η κυρία είναι μια ιστορία που θα ξεχαστεί”, “Ήρθανε να με πάρουνε οι πεθαμένοι οι φίλοι”, “Ο Τζακ Ο’ Χάρα”, “Ο Λουκάς”! Όλα αυτά τα υπέροχα, τα συγκλονιστικά τραγούδια! Αυτοί οι στίχοι είναι πολύ στενάχωροι, πολύ θλιβεροί, όλο για το Χάρο μιλάνε. Ίσως αυτός ο άνθρωπος είχε προβλέψει πως θα πέθαινε νωρίς και πέθανε μετά από δύο χρόνια, το Μάρτη του 1973. Υπήρξε ένας μεγιστάνας της προώθησης του ελληνικού στοιχείου στην Αμερική. Ήτανε απ’ την Καστοριά με καταγωγή το Βογατσικό Καστοριάς) κι είχε πάει στην Αμερική 25 χρονών. Ήταν φοβερό μυαλό και είχε δημιουργηθεί καλά. Πέθανε από καρκίνο στο συκώτι».
