Την Δευτέρα συναντήθηκαν ο Πρόεδρος της Ε.Π.Ο. κ.Πιλάβιος με τον ομοσπονδιακό τεχνικό Ότο Ρεχάγκελ.
Άρθρο του Βασίλη Θ. Ιωαννίδη: Το κυρίαρχο θέμα συζήτησης ήταν φυσικά η παραμονή ή όχι του γερμανού κόουτς στον πάγκο της Εθνικής μας και μετά το πέρας του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Όπως ήταν αναμενόμενο, η περαιτέρω συνέχιση της συνεργασίας συνδυάστηκε με το Μουντιάλ, κάτι που ασφαλώς είναι από τη μια πλευρά λογικό.
Αν υποθετικά η Εθνική κάνει μια καταπληκτική πορεία εκεί, δεν θα υπάρξει άνθρωπος μετά που θα προτείνει την απομάκρυνση του.
Αν ήταν άλλος στη θέση του Ρεχάγκελ, η λύση της συνεργασίας θα ήταν δεδομένη, αφού η ομάδα δεν ‘ρολάρει’ τα τελευταία χρόνια και εμφανίζεται αδύναμη να αντιμετωπίσει σοβαρούς αντιπάλους.
Ο τωρινός προπονητής μας όμως έχει – και πρέπει να έχει – επιεική αντιμετώπιση, αφού η μεγάλη χαρά που έδωσε στον ελληνικό λαό δεν είναι δυνατόν να ξεχαστεί. Εξάλλου, επί ημερών του η Εθνική ανέβηκε πολλά σκαλοπάτια στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο ή μάλλον, για να είμαστε ακριβείς, μπήκε στο χάρτη. Όλα αυτά λοιπόν δεν μπορούν να ξεχαστούν έτσι απλά.
Από την άλλη πλευρά, αυτό δείχνει και την απουσία στρατηγικού σχεδιασμού για την αγαπημένη των Ελλήνων. Διότι δεν είναι λογικό να λαμβάνει Ε.Π.Ο. τις αποφάσεις της ανάλογα με το κλίμα που επικρατεί στην κοινωνία.
Βεβαίως, εάν ο Ρεχάγκελ φέρει αποτελέσματα τον Ιούνιο, θα είναι επόμενο να σκεφτεί κανείς ότι είναι προς το συμφέρον της ομάδας να παραμείνει. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Ακόμα κι αν η Εθνική πάει καλά, το έργο του γερμανού τεχνικού έχει ήδη ολοκληρωθεί και μάλιστα πριν από πολύ καιρό.
Ελάχιστο διάστημα μετά από την συγκλονιστική κατάκτηση του Κυπέλλου, η Εθνική έπεσε θύμα της τακτικής του έμπειρου τεχνικού. Στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών αλλά και σε όλες τις μετέπειτα εμφανίσεις της, η ομάδα αδυνατούσε να παράγει την παραμικρή ευκαιρία.
Στο Euro 20004’ η τακτική του ανταρτοπολέμου ήταν μια πανέξυπνη τακτική, στην πορεία όμως, οι αντίπαλοι προπονητές βρήκαν εύκολα τον τρόπο να μας κερδίζουν. Εκτός αυτού, ο Ρεχάγκελ φαίνεται απρόθυμος να δώσει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους ποδοσφαιριστές, όπως έχει χρέος να πράξει.
Αν λοιπόν μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου ο σεβαστός σε όλους Ότο Ρεχάγκελ δεν βρήκε τον τρόπο να κάνει ανταγωνιστική την ομάδα, μπορούμε να θεωρούμε βέβαιο ότι ούτε στο Μουντιάλ θα τον βρει. Η καθιέρωση κάποιων παικτών στην ενδεκάδα έχει βλάψει τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των παικτών και έχει εμποδίσει νέους παίκτες να προσφέρουν. Κακά τα ψέματα: ο Μήτρογλου κι ο Νίνης έχουν περισσότερη αντοχή και μεγαλύτερη δίψα από τους Χαριστέα και Καραγκούνη αντίστοιχα.
Για το ταλέντο και την αξία δεν ομιλώ, καθώς αυτά είναι υποκειμενικοί παράγοντες. Η δίψα για διάκριση και οι αντοχές όμως είναι δεδομένο ότι ενυπάρχουν εντονότερα σε νέους αθλητές.
Ας κάνει ο Ότο Ρεχάγκελ σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο αυτό που δεν έκανε έξι χρόνια τώρα. Να βάλει μέσα όλους τους παίκτες, να χρησιμοποιήσει και τον Καραγκούνη και το Νίνη, να δείξει εμπιστοσύνη στον Μαλεζά, να δουλέψει τακτικές, να γίνουμε απρόβλεπτοι και επικίνδυνοι. Και τότε, όλοι θα υποκλιθούμε στον Ότο γιατί δεν έμεινε αδρανής απέναντι στην πρόκληση.
Δυστυχώς, όλα αυτά είναι αβέβαιο αν θα συμβούν για τους λόγους που προαναφέραμε. Όπως και να έχει, ο Ότο παραμένει ο μοναδικός ίσως συμπαθής κι αγαπημένος Γερμανός εν Ελλάδι.
