Aρθρο του Ρόμπερτ Κόλβιλ
στην ιστοσελίδα Politico.eu
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος Βρετανού ευρωσκεπτικιστή, για τον οποίο το Brexit δεν έχει σχέση με την εθνική κυριαρχία, αλλά με τη μοίρα. Υποστηρίζουν ότι το μερίδιο της Ευρώπης στο παγκόσμιο ΑΕΠ και στο βρετανικό εμπόριο μειώνεται και αυτό των αναπτυσσόμενων χωρών μεγαλώνει.
Ετσι είναι απολύτως λογικό να βγούμε από την ΕΕ, η οικονομική μηχανή της οποίας έχει αρχίσει να τα φτύνει και να εστιάσουμε στις πανίσχυρες αγορές στον υπόλοιπο κόσμο. Ομως αυτό δεν είναι ένας ψυχρός υπολογισμός κέρδους και ζημίας. Η Βρετανία, αισθάνονται αυτοί οι διεθνιστές, ήταν στα καλύτερά της όταν εμφάνιζε το πρόσωπό της στην υφήλιο, ως ένα εργαστήριο πειρατείας και ελεύθερου εμπορίου.Με την ένωση με την ΕΕ, γύρισε την πλάτη της σε αυτή την κληρονομιά και έγινε άλλη μια εσωστρεφής ηπειρωτική σοσιαλδημοκρατική χώρα.
Το μέλλον της Βρετανίας υποστηρίζουν ότι βρίσκεται στην επιστροφή στο παρελθόν της, στην ενίσχυση των εμπορικών σχέσεων με την Κοινοπολιτεία, μια εθελοντική ένωση 53 κρατών εκ των οποίων σχεδόν όλα βρίσκονταν κάποτε υπό βρετανική κυριαρχία.
Οσο επιθυμητό κι αν είναι να ανακαλύψουμε εκ νέου τη Βρετανία σαν έναν κολοσσό του ελεύθερου εμπορίου, απελευθερωμένο από τις αλυσίδες της ΕΕ, η πραγματική διαδικασία θα είναι δύσκολη και παρατεταμένη. Ακόμα κι αν το Ηνωμένο Βασίλειο μπορούσε να βρίσκεται στην κεφαλή των διαφόρων εμπορικών συμφωνιών, θα έπρεπε να προσλάβει και να εκπαιδεύσει στρατιές διαπραγματευτών χωρίς όμως εγγυήσεις ότι οποιεσδήποτε συμφωνίες προκύψουν ύστερα από χρόνια θα είναι καλύτερες από αυτές που υπάρχουν σήμερα.
Η σκληρή αλήθεια είναι ότι η Βρετανία δεν είναι τόσο καλή στο να πουλάει τα προϊόντα της ανά τον κόσμο, σίγουρα όχι στην ποσότητα που απαιτείται για να ξεπεράσει το παγιωμένο, ιλιγγιώδες κενό μεταξύ όσων αγοράζει και όσων πουλάει. Φαίνεται εξαιρετικά πιο πιθανό ότι η συναλλαγματική ισοτιμία και ο επιχειρηματικός πολιτισμός της Βρετανίας είναι οι παράγοντες που καθοδηγούν την εμπορική απόδοση της χώρας.
Το να επικαλούμαστε την Κοινοπολιτεία ως ένα πιθανό υποκατάστατο της ΕΕ είναι μια φαντασίωση και ένα σφάλμα, μια προσπάθεια να χτίσουμε το μέλλον της χώρας πάνω σε ένα παρελθόν που δεν υπήρξε ποτέ.
mignatiou.
