Δεν υπάρχει ένα μέρος
να΄ναι σταθερό
μες στα αίματα βαμμένο
με ξεριζωμό
Κλαίει ο Πόντος Καλαί η Σμύρνη
κι όλα τα χωριά
εκκλησίες μοναστήρια
τά ΄ βάλαν φωτιά
Τον Πόντο όλα έκαψαν
οι Τούρκοι σαν θεριά
σφάζανε και ρημάζανε
εμάς με τα σπαθιά
Τρέχανε από πίσω τους
αυτούς για να τους σφάξουν
την πίστη και τη γλώσσα τους
θελήσανε ν’ αλλάξουν
Ήρθε η ώρα να τους τιμήσουμε
στα Ελληνόπουλα να τους θυμίσουμε
μα κάποιος Έλληνας τι ειρωνεία
δεν ήταν λέει γενοκτονία!
Σκυτάλη παίρνει από γυναίκα μοιραία
λαμπρή επιστήμονα στην όψη ω ωραία.
Έλληνες Τούρκοι στη Σμύρνη Παρέα
συνωστίζονταν λέει στην προκυμαία.
Τώρα η Ελλάδα γονατιστή
απ΄ τους κυβερνήτες της
δεν μπορεί να σωθεί!
Να κινούν τους Έλληνες
να σκύψουν κεφάλι
οι φίλοι και σύμμαχοί
πασχίζουν πάλι.
Οι Τούρκοι ξεθάρρεψαν
συνέχεια ζητούν
τη Θράκη , το Αιγαίο μας
στην Κύπρο να μπουν.
Ο ήλιος σκοτείνιασε μες’ στην ψυχή
την ελπίδα ποίος θα ποτίσει
να μην μαραθεί;;
Χριστέ μου τα λόγια σου
στις καρδιές τους να μπουν
γιατί μακριά σου
δεν αξίζει να ζουν
Κάνε να νιώσουν
τίνος είναι παιδιά
και να ελευθερώσουν
την Πατρίδα ξανά
Β.Ν.
Απόγονος του Πόντου
