« ..Πονάω, ζαλίζομαι, έχω πυρετό, μη με περιμένεις για λίγες μέρες στη δουλειά…». Αυτές είναι μεταξύ άλλων οι δικαιολογίες που ακούγονται τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά από τους καλλιτέχνες της πίστας και του πενταγράμμου, μήπως και πάρει το μήνυμα το αφεντικό που δεν τους έδωσε ακόμα τις προκαταβολές όταν ακόμα είχαν κλείσει συμφωνία για το κέντρο όπου ήδη εργάζονται .
Κάποιοι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν την ίδια δικαιολογία όταν χάνουν την πτήση τους επιστρέφοντας από το ρεπό τους. Για τα προεξοφληθέντα δε ποσά των συμφωνιών για συναυλίες στο εξωτερικό οι καλλιτέχνες προβάλλουν τις ίδιες περίπου δικαιολογίες στους διοργανωτές, με αποτέλεσμα να μην ξεκινούν καν το ταξίδι τους, άσχετα εάν έχουν λάβει προκαταβολές και πληρωμένα εισιτήρια.
Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις ως επί το πλείστον κάποιων φιρμάτων καλλιτεχνών οι οποίοι από την πολύ λάμψη και προβολή δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Όπως και περιπτώσεις ψυχοσωματικών καταστάσεων εν ώρα δουλειάς δεν είναι και λίγες. Τα άτομα αυτά είναι ικανά να δημιουργήσουν ένα μπάχαλο γύρω τους με το σύνδρομο της ανασφάλειας που αποκτούν από τα φώτα της δημοσιότητας.
Για παράδειγμα δεν γουστάρουν καμαρίνια πλησίον άλλων καλλιτεχνών του σχήματος, αλλά ζητούν και απολαμβάνουν καμαρίνια σε ξεχωριστό και ανεξάρτητο χώρο, ως συνήθως έξω από το νυκτερινό κέντρο, με τη δικαιολογία ότι παθαίνουν τάχα μου κλειστοφοβία.
Άλλοι καλλιτέχνες της πρώτης γραμμής σε καθημερινή βάση τους ακούς να ψιθυρίζουν κάθε τόσο και λιγάκι,«..δεν είμαι καλά σήμερα..»,«…δεν ακούω τον ήχο», και άλλα τέτοια παλαβά.. Όμως όλοι αυτοί με τα καθημερινά τους ψυχοσωματικά φαινόμενα και φαντασιώσεις , δεν έχουν επισκεφτεί ποτέ έναν ψυχίατρο . Από θέατρο άλλο τίποτα. Απλά θέλουν να έχουν πάντα την προσοχή στραμμένη απάνω τους.
Βέβαια μια μερίδα ευθύνης στο παραπάνω σύνδρομο φέρουν και οι επιχειρηματίες των κέντρων, οι οποίοι παρόλο που γελούν με τις καταστάσεις αυτές, εντούτοις σπεύδουν να τους κάνουν όλα τα γούστα, και τις επιθυμίες τους . Μάλλον και οι δυο πλευρές, καλλιτέχνες και επιχειρηματίες κάνουν έστω και με τον τρόπο αυτό την δουλειά τους.
Στα νυκτερινά κέντρα μια ολόκληρη ομάδα βρίσκεται δίπλα κυρίως στους πρωτοκλασάτους καλλιτέχνες καμαρινάκηδες πεντικιουρίστες –μανικιουρίστες ,μασέρ, αστρολόγοι, χαρτορίχτρες , κομμωτές, ενδυματολόγοι, συμβουλάτορες, γλείφτες, προσωπικός σερβιτόρος, ακόμα και προσωπική ασφάλεια έξω από το καμαρίνι .
Όλοι αυτοί με το αζημίωτο βέβαια είναι εκεί κάθε βράδυ και φτιάχνουν τα αστέρια μας. Λαμπερά ,γυαλιστερά, ελκυστικά . Όμως στην dream time αυτή ομάδα των καλλιτεχνών , όχι μόνο δεν υπάρχει άμεση επέμβαση ,αλλά ούτε στο ρεπό τους έχουν επισκεφθεί κάποιον ειδικό επιστήμονα ώστε να έχουμε και την πραγματική διάγνωση τον φαντασιών τους.
Πάντως οι παλιά γενιά των καλλιτεχνών με τα διαχρονικά τραγούδια τα οποία χάρη σε αυτά σήμερα δίνουν μεροκάματο στην νέα γένια του πενταγράμμου, διέφερε, ήταν η μέρα με την νύχτα. Απλοί φιλότιμοι, φιλάνθρωποι με τσαγανό, ,μπέσα, μαγκιά ,κατανόηση, αλλά πάνω απ΄ όλα δουλευταράδες, σεβαστοί στην κοινωνία χωρίς κουστούμια Αρμάνι, και τουαλέτες διασήμων οίκων, και δεν συμμαζεύεται. Γι΄αυτό και άντεξαν στην φθορά του χρόνου.
ΑΦΕΝΤΙΚΟ!!! ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΜΟΥ!!!
