Είναι ο τίτλος της νέας δισκογραφίας του Σταμάτη Γονίδη, που περιλαμβάνει 12 τραγούδια, μπαλάντες, ζεϊμπέκικα, χασάπικα και Έθνικ. Για μένα ο δίσκος αυτός, που παρακολουθώ για πολλά χρόνια τον Σταμάτη, δεν μου λέει και πολλά, περίμενα από τον δάσκαλο όπως τον αποκαλούν πολλοί να κάνει καλύτερη επιλογή τραγουδιών και εξηγούμαι:
Σε κάποια τραγούδια ο στίχος είναι πολύ καλός, η ενορχήστρωση όμως πολύ φτωχή. Σε άλλα κομμάτια ακούγονται μουσικά όργανα, αλλά όμως είναι κομπιουτερίστικα.
Γενικά σε όλον τον δίσκο δεν υπάρχουν ζωντανά μουσικά όργανα, έτσι μας παραπέμπει σε μια φτωχή παραγωγή, τακ – τουκ δουλειά. Κάτι τέτοιο δεν περίμενα από έναν Γονίδη που έχει δώσει άριστες εξετάσεις, και με την τεράστια δισκογραφική παρακαταθήκη του.
Τα 12 τραγούδια είναι:
Νο1:“Κάποιες νύχτες”
μέτριο, χαλαρό, τραγούδι που δεν αγγίζει τα αυτιά μου.
Νο2:“Το σκισμένο γράμμα”
τα βιολιά, και η εισαγωγή είναι πολύ χαλαρή, ο στίχος δε πολύ φτωχός και το τραγούδι δεν είναι για μπουζουξίδικα.
Νο3 :“Γυρνάω εκεί”
μια ζεϊμπεκιά με όργανα, πολύ χαμηλά γραμμένη, το μπουζούκι μόλις που ακούγεται, δεν τονίζει τους δρόμους του τραγουδιού, ενώ η ερμηνεία του Σ. Γονίδη είναι τελείως αγνώριστη.
Νο4 :“Παίζουμε ειλικρινά”
γρήγορο τραγούδι με γρήγορο παίξιμο των οργάνων με αποτέλεσμα να συμπαρασέρνει την φωνή του καλλιτέχνη σε γρήγορους δρόμους και να πνίγει την όλη ερμηνεία του.
Νο5 :“Όπου νάνε θα βρέξει”
πολύ καλό κομμάτι, άνετα μπορεί να γίνει σουξέ, να το τραγουδήσει όλη η Ελλάδα. Έχει πολύ καλή μουσική και στίχο, θα κάνει κλικ στον καθένα, το βλέπω δε να γίνεται μεγάλη επιτυχία.
Νο6 :“Εγώ δεν έχω κλάψει”,
καλό τραγούδι, όμως θα περίμενα τα μουσικά όργανα να είναι πιο δυνατά, πιο πλούσια, και την ερμηνεία πιο γεμάτη. Το δε μιξάρισμα του τραγουδιού ήθελε πιο έμπειρα χέρια, καθώς μοιάζει σαν ερασιτεχνικό.
Νο7: “Βιώματα”,
ζεϊμπεκιά καταπληκτική με θαυμάσιο στίχο και μουσικά ακούσματα, παιγμένα όπως η γνωστή επιτυχία του “Και με πιάνουν τα κλάματα”. Το τραγούδι αναμφίβολα είναι σουξέ, όμως τα μπουζούκια ήθελα να είναι πιο ζωντανά, όπως και οι μπότες (ντραμς).
Νο8 :“Λιώμα”,
η εισαγωγή του τραγουδιού είναι με όργανα “ζουρνάδες”, πολύ πρωτότυπο,είναι για τα club , και όχι για μπουζούκια, όπου βέβαια θα ακουστεί και εκεί.
Νο9 “Θα την πάρω τηλέφωνο”,
καλό τραγούδι, απλά του λείπουν πολλά μουσικά όργανα, όπως επίσης ήθελε πιο δυνατές μπότες, καθώς με τα υπάρχοντα όργανα το κομμάτι δείχνει πολύ φτωχό.
Νο10: “Για να ρωτάς”,
μέτριο τραγούδι, με μέτρια μουσική, θα μπορούσε το αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο καλό.
Νο11 :“Τα όρια”,
ωραίο τραγούδι σε μουσική και στίχο, αξίζει πολλά!!!
Νο12: “ Θέλημα θεού”,
μια μπαλάντα με σπέσιαλ ερμηνεία, “αλλά Γονίδη”, όμως τα μουσικά όργανα είναι πολύ χαλαρά που σκοτώνουν το τραγούδι.
Αν θα έπρεπε να βαθμολογηθεί ο δίσκος με άριστα το 10 θα έδινα 7.
Πάντως από την προηγούμενη δισκογραφία του Σ. Γονίδη το “Γυρνάω εκεί” σαφώς είναι καλύτερο και τα σουξέ στο δίσκο αυτό είναι “Όπου νάνε θα βρέξει”, “Γυρνάω εκεί”.
Στην επόμενη δισκογραφία του καλλιτέχνη Σ. Γονίδη θα περιμένω να βάλει μόνο διαμάντια τραγούδια, για τα οποία θα πρέπει να ψαχτεί πολύ, και χωρίς βιασύνη, καθώς και δίσκο να μην βγάλει δεν έχει πρόβλημα με το τεράστιο ρεπερτόριο που διαθέτει στην μέχρι τώρα σταδιοδρομία του.
Καλή επιτυχία !
