Γράφει ο Στάθης Τσομίδης .
Η έλευση και διαμονή για μια βδομάδα της Τρόικας, όχι μόνον επιβεβαίωσε το υστερόγραφο της προηγούμενης αρθογραφίας μου, αλλά τείνει να την ξεπεράσει. Άλλωστε , ενώ η τωρινή παρουσία των δανειστών μας, θεωρείτο από την τρικομματική, κατοχική κυβέρνηση, ως εν είδη επισκέψεως ρουτίνας, με δεδομένη μάλιστα την θετική αξιολόγηση, αυτή η επίσκεψη τείνει να γίνει το κύκνειο άσμα της κυβέρνησης.
Και η εξήγηση αυτής της «απρόσμενης» όπως θέλουν να την εμφανίσουν , τροπής των γεγονότων, έχει να κάνει με το ότι τα μέτρα έφτασαν στον πυρήνα , στην ουσία, της ταλαιπωρίας μας.
Και τα μέτρα δεν είναι άλλα από τις μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Θα ισχυριστούν κάποιοι , ότι δεν είναι ουσιαστικό το θέμα, όταν μάλιστα στον ιδιωτικό τομέα οι απολύσεις και η ανεργία, καταρρίπτει καθημερινά κάθε ρεκόρ, και η απασχόληση στη χώρα, μοιάζει με αυτήν που είχε όταν εξήλθε από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τον εμφύλιο.
Δυστυχώς όμως για όσους σκέφτονται έτσι, στην Ελλάδα, όπως υπήρχαν πολίτες δύο κατηγοριών μετεμφυλιακώς, έτσι και τώρα υπάρχουν αυτοί που έχουν «μπάρμπα στην Κορώνη» και έτσι κατέχουν μόνιμη θέση στο δημόσιο, ενώ οι άλλοι ,οι απέξω, που δεν έχουν, ούτε μπορούν να προσβλέπουν στον δημόσιο κορβανά.
Αυτή τη στιγμή, την στιγμή της κρυφής αλήθειας, βιώνουμε τώρα. Γιατί κανένας Αμερικανός, Βέλγος ή όποιας άλλη εθνικότητα είναι οι υπάλληλοι της Τρόικας, δεν μπορεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Πρώτον, γιατί υπάρχει στην Ελλάδα αυτός ο τεράστιος, άχρηστος, αναποτελεσματικός, και διεφθαρμένος δημόσιος τομέας, και δεύτερον, γιατί το σύνολο του πολιτικού συστήματος κόβει της φλέβες του, εφευρίσκει νέες έννοιες (κινητικότητα), και γενικά κάνει τα πάντα για να μην απολυθεί κανένας.
Όσοι έχουν έστω και έμμεσα σχέση με το δημόσιο, είτε ως υπάλληλοι, είτε ως χρηματοδοτούμενοι (συνεργαζόμενοι προμηθευτές) είτε ως ευνοούμενοι (χρηματοδοτούμενοι Μη Κυβερνητικοί Οργανισμοί) κλπ ζούνε τις στιγμές της αποκαλύψεως.
Από την μια πλευρά ο βαρύς πέλεκης της δικαιοσύνης, που με τις αποφάσεις της σαφώς υπέρμετρα καταδικαστικές, ξεχρεώνει τις δραχμικές διευκολύνσεις στις οποίες προέβη η πολιτική τάξη απέναντί της, και από την άλλη η απειλή της απόλυσης χάριν της εισροής της επόμενης δόσης για την διάσωση της χώρας. Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται για άλλη μια φορά στα όρια του, μη μπορώντας να δώσει λύση. Και η λύση αυτή την φορά θίγει τις πελατειακές σχέσεις και τις σχέσεις εξουσίας που συστηματικά έχουν συνάψει οι πολιτικοί στο σύνολό τους με τους εκλογείς τους.
Όσο κι αν φαίνεται απίθανο, σπανίζουν οι περιπτώσεις όπου σε μια οικογένεια δεν υπάρχει δημόσιος υπάλληλος, έστω ένας, ή δεν υπάρχει κάποιο μέλος της που εμμέσως να μην χρηματοδοτείται από το δημόσιο, είτε με την απλή μορφή των επιδομάτων ανεργίας, είτε με την βαριά των προμηθευτών του δημοσίου.
Πώς λοιπόν ζητείται από τους Τροικανούς να απολυθούν αυτοί οι άνθρωποι. Μην σπεύσετε να υποστηρίξετε ότι θα γίνει κοινωνική έκρηξη από τις απολύσεις. Ούτε ,πολύ περισσότερο, να διαδώσετε το φαιδρό ότι θα προστεθούν χιλιάδες νέοι άνεργοι. Δυστυχώς δεν επαληθεύονται αυτές οι αξιωματικές θέσεις.
Πρώτον γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι και να απολυθούν δεν αντιδρούν, επειδή ακριβώς θα προστρέξουν στο πολιτικό σύστημα για να προσληφθούν και δεύτερον γιατί η κοινωνική έκρηξη δεν μπορεί να ξεκινήσει από τους κηφήνες ούτε από τους βολεψάκηδες.
Το πιο τραγικό είναι ,ότι η ελληνική κοινωνία έχει αποδεχθεί ότι οι υπάλληλοι του δημοσίου αποτελούν την άρχουσα τάξη. Τόσο πολύ που μάλιστα την λαδώνει, με το γρηγορόσημο παλαιότερα και το φακελάκι τώρα, ώστε να προωθήσει τις υποθέσεις της.
Ξεχνώντας την βασική αρχή του υπαλληλικού δικαίου ότι δηλαδή η δημόσια διοίκηση υφίσταται για να υπηρετεί τον πολίτη και όχι να τον χλευάζει και να τον απομυζά οικονομικά για να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε απαίτησή του.
Είμαι ο τελευταίος που θα υποστήριζα την κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Άλλωστε κάτι τέτοιο είναι αντίθετο με τις σύγχρονες απόψεις της θεωρίας του διοικητικού δικαίου. Είμαι όμως και από τους πρώτους που πιστεύω ότι το μεγαλύτερο κακό που έχει συμβεί στη χώρα είναι από την απαρχαιωμένη γραφειοκρατία που δημιουργήθηκε με πελατειακά κομματικά κριτήρια για να εξυπηρετήσει το διαβρωμένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.
Τους δόθηκα προνόμια που όλοι εκπλαγήκαμε όταν αποκαλύφθηκαν (επίδομα έγκαιρης προσέλευσης και ζεστάματος της μηχανής του αυτοκινήτου), τους δοθήκαν αυξήσεις στις εποχές των παχαίων αγελάδων που έφτασαν στο σημείο, αν μάλιστα ήταν και ζευγάρι δημοσίων υπαλλήλων, να ζουν μέσα στη χλιδή καλύτερα από άλλους επιστημονικούς κλάδους. Τους δόθηκε ασυλία για παράνομες πράξεις και παραλήψεις τους, γιατί κανένας δεν ασχολιόταν μαζί τους για να τους ελέγξει αλλά μόνον για να τους προσεταιριστεί.
Τώρα όμως αποτελούν το μαλακό υπογάστριο του πολιτικού συστήματος, αλλά και το κλειδί της επιτυχίας του σχεδίου εκσυγχρονισμού της κοινωνίας που με το στανιό επιβάλλουν οι επικυρίαρχοι Τροικανοί.
Δεν μπορώ να μην θυμηθώ πώς η πλατεία κλαθμώνος πήρε την ονομασία της στην Αθήνα. Όσο όμως κι αν θέλω να ξεχάσω το προχθεσινό ρεπορτάζ από την Τσικνοπέμπτη, όπου σε άλλη πλατεία, χιλιάδες συμπολίτες χωρίς να κρύβουν την δυστυχία τους, ούτε την απελπισία τους έστεκαν στην ουρά μέσα στο αγιάζι και την βροχή για να πάρουν τζάμπα φαγητό που προσέφεραν οι κρεοπώλες για την ημέρα, δεν με επιτρέπει να μην ρωτήσω. Υπήρχε κανένας δημόσιος υπάλληλος ανάμεσά τους. Και η απάντηση φυσικά είναι αρνητική.
Δεν επιχαίρουμε βέβαια για την τραγική κατάληξη αυτών των ανθρώπων. Επισημαίνω μόνον την διαφορά. Και ο κατατρεγμένος, ελληνικός λαός πρέπει να καταλάβει ότι το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, που δημιούργησε τον υπερτροφικό δημόσιο τομέα για δικούς του λόγους πρέπει να θυσιαστεί αυτό και όχι πρώτοι « οι επίορκοι» , μετά «οι μη πληρούντες τα κριτήρια του ΑΣΕΠ» και μετά κανείς δεν ξέρει τι άλλο.
Η ώρα της αλήθειας έφτασε. Τραγική στην προσωποποιημένη διάστασή της, τραγελαφική όμως στην πολιτική σύλληψη.
Η Μήδεια πρέπει να σκοτώσει τα παιδιά της, διαφορετικά θα θυσιαστεί σαν την Ιφιγένεια. Και δεν βλέπω κανέναν από τους πολιτικούς που μας κυβερνούν να έχει τα χαρακτηριστικά της Ιφιγένειας.
ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΟΜΙΔΗΣ
Δικηγόρος
ΥΓ. Ούτε ο κ. Σαλμάς που πολιορκήθηκε, για άλλους λόγους από συμπολίτες τους δεν αισθάνεται την ανάγκη να παραιτηθεί. Ο παχυδερμισμός αποτελεί το ανώτατο στάδιο της πολιτικής συμβολής των πολιτικών.
ΣΘΤ
