Του Δημήτρη Ρομποτή
Όπως και να το κάνωμε, οι Ιταλοί έχουν χιούμορ! Ακόμη και στην παρακμή τους, ιδιαίτερα στην παρακμή τους! Εν αντιθέσει με εμάς που έχουμε κάνει συνώνυμη την παρακμή με την …κατάντια!
Πριν 28 χρόνια, σε μαζική έκφραση παρωδίας των εκλογών και του ιταλικού κοινοβουλευτισμού, εξέλεξαν βουλευτή μια διάσημη πορνοστάρ την περίφημη Τσιτσιολίνα. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής της εκστρατείας η ημίγυμνη υποψήφιος ερχόταν κυριολεκτικώς σε επαφή με τον λαό, αφού ο καθένας μπορούσε να την πλησιάσει και την …χουφτώσει (όπως έλεγε και ο αείμνηστος Διονύσης Παπαγιανόπουλος) κανονικά!
Όχι σαν τους άλλους πολιτικούς που τους χουφτώνουν («τους πιάνουν τον κώλο» είναι η νεοελλαδική έκφρασης και την παραθέτω στα πρακτικά επειδή μου αρέσει να κυριολεκτώ, όσο κι’ αν σκανδαλίζονται κάποιοι) λίγοι και στα παρασκήνια …
Κατά τας προχθεσινάς εκλογάς οι Ιταλοί έστειλαν στο Κοινοβούλιο με το ίδιο ποσοστό που πήρε και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, έναν κωμικό (καλλιτέχνη, όχι γελοίων), τον Μπέπε Γκρίλλο. Ο Μπέμπε είναι στην καλλιτεχνική σκηνή για πάρα πολλά χρόνια, μάλιστα είναι γνωστός και εκτός Ιταλίας, ιδιαίτερα στις ισπανόφωνες χώρες (η σύζυγός μου τον γνωρίζει – μέσω τηλεοράσεως, δηλαδή, μην παρεξηγηθούμε κιόλας, παιδιόθεν).
Και επειδή όσοι έχουν γνήσιο χιούμορ είναι συνήθως και εξαιρετικά ευφυείς, ο Μπέπε διείδε το «ρεύμα» διαμαρτυρίας και απόγνωσης στο εκλογικό σώμα και έκρινε, επιτυχώς, ότι έφτασε η στιγμή να εκφράσει ένα μεγάλο μέρος του. Εν αντιθέσει με την περίπτωση της Τσιτσιολίνας που ήταν παρωδία, η εκλογή και κατάκτηση ενός ισχυρού ποσοστού από τον Γκρίλλο είναι μια καθαρή ένδειξη ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί και έχει απελπιστεί με τη συμβατική «λογική» των ανακυκλούμενων πολιτικών και πολιτικών και έχει ανάγκη κάτι φρέσκο, επαναστατικό με την «ιντελέξουαλ» έννοια του όρου, κάτι που θα σπάσει τα τεχνητά φράγματα της καθεστηκυίας μετριότητας.
Και ενώ είναι δύσκολο αυτή τη στιγμή να εκφράσωμε προβλέψεις σχετικά με τις εξελίξεις στην Ιταλία, θεωρώ ότι επειδή οι σύγχρονοι Ελλαδίτες παραδοσιακά μιμούνται και θέλουν να το παίζουν Ιταλοί (από τις καφετέριες μέχρι τα σώβρακα που είναι κάπως «σαμπλίμιναλ» επειδή δεν φαίνονται) καλά θα κάνουν να μιμηθούν και τους ψηφοφόρους της γείτονας! Άλλωστε από πλευράς απελπισίας έως και απόγνωσης βρίσκονται επίσης πολύ κοντά (αλλά είπαμε, οι Ιταλοί έχουν χιούμορ, ενώ εμείς είμαστε απλά καραγκιόζηδες)!
Και επειδή στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια η ρηξικέλευθη, ευφυής και ελπιδοφόρα πολιτική σκέψη εκπορεύεται κυρίως από τους κωμικούς, προτείνω να μην γίνουν καν εκλογές, αλλά να διοριστεί πρωθυπουργός εθνικής ενότητος ο Γιώργος Μητσικώστας (αυτός τους μιμείται όλους, καλύτερα από τον εαυτό τους, οπότε δεν θα μας λείψουν και οι γνώριμες φωνές) με αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως τον Τζίμη Πανούση, ο οποίος περνάει τα τελευταία στάδια της ανάρρωσής του, άρα θα επιστρέψει ακμαιότατος.
Πρόεδρος της Δημοκρατίας ας γίνει ο Χάρρυ Κλυνν, ως πρεσβύτερος. Σε δεύτερη σκέψη, θα μπορούσε να διοριστεί και υπουργός Αθλητισμού, αλλά δεν έχουμε αθλητισμό! Αυτό το σχήμα είναι ό,τι χρειάζεται ο τόπος και ο λαός για να ορθοποδήσει και να πάει μπροστά χωρίς να αρχίσει να τρώει ο ένας τον άλλον.
Αντί για Γκρίλλο ας βγάλουμε …γρύλο! Μόνο με χιούμορ και καταξιωμένους εκπροσώπους του, όπως τους προαναφερθέντες, η Ελλάς θα σηκώσει κεφάλι, αντί να το έχει κρυμμένο όπως τη στρουθοκάμηλο με τα οπίσθια σε παρατεταμένα.
Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί (οι κωμικοί) να μην δεχτούν! Τους έχω ικανούς για όλα, αλλά μαλάκες δεν είναι!
Δημήτρης Ρομποτής
δημοσιογράφος και εκδότης του περιοδικού ΝΕΟ με έδρα τη Νέα Υόρκη (neomagazine.com).
