Τέτοια χαρά διακατέχει τους καλλιτέχνες (και όχι μόνο) στο να αλωνίσουν όλη την Ελλάδα. Αυτό σημαίνει χοντρά έσοδα στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Όσα δεν έβγαλαν όλο τον χειμώνα, το καλοκαίρι τους βγάζει ασπροπρόσωπους και με το παραπάνω. Έτσι έχουμε διάσπαρτους σε όλη την Ελλάδα τους καλλιτέχνες τις πίστας να κάνουν περιοδείες της αρπαχτής.
Για το τι σημαίνει αρπαχτή και το μέγεθος της, θα σας δώσω ένα μικρό παράδειγμα.
Π.χ πρόσφατα έδωσε συναυλία ο Μ. Χατζηγιάννης στην Πρέβεζα και το Νεστόριο Καστοριάς, όπου βρέθηκα και εγώ για να κάνω το ρεπορτάζ μου. Καθυστέρησε να εμφανιστεί, αλλά όταν επιτέλους ξεκίνησε το πρόγραμμα, που κράτησε πάνω από μια ώρα, σε κάθε στίχο του τραγουδιού έβαζε τον κόσμο να γυμνάζεται με την φράση “χέρια ψηλά, χέρια ψηλά”.
Αυτό γινόταν επί μία ώρα, ώσπου ο κόσμος αγανάκτησε, σφύριζε και ειρωνευόταν. Η αμοιβή του για τα “χέρια ψηλά” ήταν 25.000 Ευρώπουλα. Τα 10.000 Ευρώ τουλάχιστον, ήταν έσοδα του μάνατζερ και των εταιρειών δημοσίων σχέσεων.
Στο χορό των Ευρωπουλακίων μπαίνουν ακόμα οι διαφημιστικές και οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, που πληρώνουν την μπουγάδα των Μ.Μ.Ε. Δηλαδή μόνο για το “χέρια ψηλά” σε μια εμφάνιση του καλλιτέχνη κοστίζει πάνω από 40.000 Ευρώπουλα.
Τώρα θα αναρωτηθείτε ότι μόνο ο καλλιτέχνης με τα “χέρια ψηλά” είναι, όχι βέβαια, υπάρχουν και άλλοι μικρότερου μεγέθους και χωρίς τους γίγαντες σπόνσορες και χορηγούς.
Άλλοι έχουν ακόμα πιο μεγάλες απαιτήσεις, αν βέβαια τις ικανοποιήσουν, καθώς κάποιοι οργανωτές όταν ακούν αυτό το κασέ, πέφτουν τέζα.
Αυτό συνέβη με τον Α. Ρέμο. Δημοτικός άρχοντας μου εκμυστηρεύτηκε ότι ο Αντωνάκης για μια εμφάνιση στον εν λόγω δήμο ζήτησε 50.000 Ευρώ, λες και ήταν καραμέλες. Φυσικά ο Δήμαρχος αλλά και οι διοργανωτές το απέρριψαν αμέσως.
Όμως κάποιοι άλλοι Δήμοι τα έδωσαν και ακόμα το φυσούν και δεν κρυώνει, καθώς δεν ήλθε και ο ανάλογος κόσμος όπως το περίμεναν.
Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης θα κάνει συναυλία στην Θεσ/νίκη και στην Χαλκιδική που διοργανώνουν κάποια Ραδιόφωνα της πόλης, και βέβαια όλα τα έσοδα θα πάνε σ΄ αυτά και ένα μικρό μέρος στον καλλιτέχνη.
Έτσι έχουμε το νέο φαινόμενο με τα Ραδιόφωνα να μπαίνουν σαν επιχειρηματίες στο χώρο των συναυλιών, σαν τους επιχειρηματίες των νυχτερινών κέντρων, μια κατάσταση απαράδεκτη !!!!
Φτάσαμε στο σημείο πλέον να διαχωρίζουμε τους καλλιτέχνες, σ΄ αυτούς της πίστας, των συναυλιών, του Υπουργείου Πολιτισμού, των Νομαρχιών και των Δήμων, με τους πάσης φύσεως χορηγούς πάντα από κοντά, οι οποίοι βρωμίζουν τις πόλεις από τις αφίσες, χωρίς να έχουν νόμιμη άδεια, και φυσικά χωρίς κανείς να τους ελέγχει, και να τους επιβάλλει τα ανάλογα πρόστιμα.
Κατά τα άλλα προσπαθούμε να σώσουμε το περιβάλλον με τις αφίσες, οι οποίες μετά το πέρας της συναυλίας κρέμονται στις κολώνες για άλλες τρεις μήνες μέχρι να τις πάρει ο αέρας και η βροχή. Ποιος θα τολμούσε άραγε να ελέγξει αυτήν ρύπανση των αφισών, όταν όλοι οι Δήμοι και οι Νομαρχίες παίζουν το παιχνίδι της οικονόμας
Το ερώτημα είναι ως που θα πάει αυτό το αίσχος με τις αρπαχτές και την κατηγοριοποίηση των καλλιτεχνών, με τα αστρονομικά τους κασέ, απ΄ όπου όλοι βολεύονται και κανείς δεν διαμαρτύρεται.
Επομένως η φράση “..Jupi ήλθε το καλοκαίρι..” την χαίρονται όλοι όσοι έχουν κάνει ταμείο μετά το πέρας της συναυλίας “χέρια ψηλά”.
Να δούμε ποιος απ΄ αυτούς θα αναφωνήσει “..Jupi ήλθε ο χειμώνας..”. Εκεί θέλω να τους δω !!!!!!!
