Τον Ιούνιο του 1983 το περιοδικό “Ντέφι” διοργάνωσε δύο συναυλίες στο Λυκαβηττό, με τον Μανώλη Αγγελόπουλο και την Ελένη Βιτάλη. Έγινε χαμός!!!! Που να χωρέσει τόσος κόσμος. Κρεμόταν κι από τα βράχια. Μια καταπληκτική ορχήστρα με μαέστρο τον Νάκη Πετρίδη και σολίστες τους κορυφαίους του είδους. Μπουζούκια ο Θόδωρος Καμπουρίδης και ο συγχωρεμένος Βασίλης Ηλιάδης. Βιολί ο Λευτέρης Ζέρβας και κλαρίνο ο Γιάννης Βασιλόπουλος. Ο Αγγελόπουλος αποθεώθηκε.
Ήταν ανεπανάληπτος.
Κατά την διάρκεια της συναυλίας εντόπισε στις πρώτες θέσεις το Διονύση Σαββόπουλο. Μόλις τελείωσε το τραγούδι που έλεγε, έριξε τα “γνωστά Ελληνικά” του:
“..Καλησπέρα σας κύριε Σαββόπουλε. Είμαι μεγάλος θαυμαστής σας, αν κα είμεθα τα δύο άκρως αντίθετα. Εγώ είμαι λαϊκός, μη με μπερδέψεις με τίποτε άλλο…”, κι έκλεισε το μάτι του με νόημα.
Ήλθε η ώρα του Θρυλικού πρόσφυγα. “…Το τραγούδι αυτό το αφιερώνω σε όλους εσάς, διότι τα τρία τέταρτα της Ελλάδος είμεθα πρόσφυγες…”.
Την συναυλία της πρώτης βραδιάς την μετέδωσε απ΄ ευθείας η κρατική τηλεόραση, η ΕΡΤ. Ο Βασίλης Βασιλικός ο φίλος μου, ήταν πρόεδρο της ΕΡΤ και έστειλε με μεγάλη ευχαρίστηση τα τηλεοπτικά συνεργεία.
Το τι γράψανε τις επόμενες μέρες, ακόμα κα οι δήθεν προοδευτικές εφημερίδες, δεν περιγράφεται.
“Ντροπή”, “Αίσχος!!”, “Βεβηλώθηκε ο Λυκαβηττός!!!”, τι “Δουλειά έχουν οι γύφτοι στον Λυκαβηττό;;” Την κρατική τηλεόραση φαίνεται την ήθελαν μόνο για τον Τέρη Χρυσό και την Κλειώ Δενάρδου….
Ο Βασίλης Βασιλικός κι εγώ τρίβαμε τα χέρια μας από ικανοποίηση, γιατί είδαμε κατάματα “την εκδίκηση της γυφτιάς”.
Το κείμενο αυτό είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Λευτέρη Χαψιάδη με τίτλο “Η ζωή μου τραγούδι, το τραγούδι ζωή”, κουμπάρου, στιχουργού και παραγωγού του αείμηστου λαϊκού Βάρδου Μανώλη Αγγελόπουλου. Έχω δε, την σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα του βιλίου για την δημοσίευση του αποσπάσματος,θα ακολουθήσουν και άλλα.
Λευτέρης Χαψιάδης “Η ζωή μου τραγούδι, το τραγούδι, ζωή”
