World Dance Day 29 April
Εάν κάνετε αναζήτηση στο Παγκόσμιο Ευρετήριο του Χορού βάζοντας “θεραπεία” ως λέξη-κλειδί παίρνετε 2600 καταχωρήσεις. Αυτό σημαίνει ότι περίπου ένας στους εκατό επαγγελματίες χορού παρέχει κάποια μορφή θεραπείας. Αν και 1% είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό, η θεραπεία είναι ίσως ο πιο ταχέως αναπτυσσόμενος κλάδος της οικονομικής δραστηριότητας του χορού.
Ο πολλαπλασιασμός των μαθημάτων και σεμιναρίων δείχνει ότι ο αριθμός χοροθεραπευτών τείνει να διπλασιάζεται κάθε χρόνο. Καταρτισμένοι επαγγελματίες απασχολούνται όλο και περισσότερο σε νοσοκομεία, κέντρα υγείας, εστίες ηλικιωμένων, φυλακές ή ψυχιατρικές κλινικές
Τα ιδιωτικά μαθήματα πολλαπλασιάζονται, όπως και οι συμβατικές σχολές χορού που προσφέρουν μαθήματα θεραπείας.
Αυτή η έκρηξη μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι η θεραπεία μέσω του χορού υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας σε πολλές χώρες, οπότε η δυνατότητα χρηματοδότησης είναι ασύγκριτα υψηλότερη από ό,τι για τον χορό που είναι προσανατολισμένος προς την παράσταση ή την αναψυχή.
Ενας άλλος λόγος είναι ότι, εφόσον ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει στερήσει τους ανθρώπους από βασικές λειτουργίες, εκείνοι ανακαλύπτουν ξανά τη δύναμη του χορού να γιατρεύει.
Ο χορός κάνει σίγουρα ένα υγιές άτομο να αισθάνεται καλύτερα, αλλά η προσπάθεια ανακούφισης ενός εμφανούς ψυχικού προβλήματος μέσω του χορού είναι κάτι άλλο.
Οι παραδοσιακές κοινωνίες έχουν διατηρήσει την ευεξία, παρέχοντας συχνά την ευκαιρία στους ανθρώπους να χορέψουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις και τελετές.
Από τότε που αυτά τα δρώμενα εγκαταλείφθηκαν η στέρησή μας έχει μεγαλώσει, κι έτσι τώρα στρεφόμαστε σε συνεδρίες με επαγγελματίες για να ικανοποιηθεί αυτή μας η ανάγκη. Ορισμένοι χοροί έχουν χρησιμοπ� �ιηθεί για να θεραπεύσουν ασθένειες, όμως απαιτείται αρκετή έρευνα για να μάθουμε αν οι χοροί αυτοί μπορούν σήμερα να χρησιμοποιηθούν για τον ίδιο σκοπό.
Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ασθενείς έχουν θεραπευτεί όχι χορεύοντας οι ίδιοι, αλλά από το χορό του άλλου προσώπου.
Σε πολλές χώρες του κόσμου οι κάτοικοι ζητούν από θεραπευτές, σαμάνους ή μάγους να συνεχίσουν πανάρχαιες πρακτικές γιατί τις βρίσκουν ευεργετικές. Οι χοροί αυτοί, που τους απέρριπταν μέχρι σήμερα στις βιομηχανικές κοινωνίες, αξίζουν σοβαρής μελέτης.
Η σύγχρονη χοροθεραπεία, παρόλο που ξεκίνησε μόλις πριν λίγες δεκαετίες, έχει αναπτύξει νέες τεχνικές και ελάχιστα βασίζεται σε παραδοσιακές πρακτικές. Παράγει ένα σύνολο γνώσεων, τόσο θεωρητικό όσο και πρακτικό, και πείθει για την αποτελεσματικότητά της. Πολλά περισσότερα όμως πρέπει να γίνουν.
Καλούμε τα πανεπιστήμια να ξεκινήσουν προγράμματα σπουδών χοροθεραπείας, τις κυβερνήσεις να αναγνωρίσουν τους χοροθεραπευτές ως ένα ξεχωριστό επάγγελμα και τις υπηρεσίες κοινωνικής ασφάλισης να επιτρέψουν τη θεραπεία μέσω του χορού, όταν συνταγογραφείται από τους γιατρούς, ψυχολόγους και άλλους πρωτογενείς θεράποντες.
Αλκης Ράφτης
Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού
CID
UNESCO, Παρίσι
