Γράφει ο Καθηγητής, Γρηγόρης Καλφέλης.
Διαβάζοντας τις θλιβερές δηλώσεις για το πρόσφατο πόθεν έσχες των πολιτικών, διαπιστώνει κανείς την άρρωστη λατρεία των πατέρων του έθνους για πολυτελή ζωή, αφού όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί και οι περισσότεροι –τουλάχιστον-βουλευτές έχουν παχυλές καταθέσεις σε τράπεζες, ισχυρά (σε αριθμό) χαρτοφυλάκια, σκάφη αναψυχής κλπ.
Έτσι, στην αυγή του 2012 διαμορφώνονται δύο εντελώς ξεχωριστοί κόσμοι. Από τη μια πλευρά, δηλαδή, οι κάθε είδους νεόπλουτοι κοινοβουλευτικοί αντιπρόσωποι και οι ισχυροί ιδιώτες που «κατοικοεδρεύουν» κυρίως στα βόρεια προάστια των Αθηνών ή στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης (φοροφυγάδες γιατροί , δικηγόροι, επιχειρηματίες κλπ).
Και από την άλλη μεριά τα φτωχά κοινωνικά στρώματα (μισθωτοί και συνταξιούχοι), που επλήγησαν συστηματικά από την μυωπική και αδυσώπητη οικονομική πολιτική των δύο τελευταίων χρόνων (και είναι πραγματικά αξιολύπητο που κάποιοι αναρωτιούνται ακόμη, γιατί έπρεπε να παραιτηθεί ο πρώην πρωθυπουργός).
Επομένως, έχει ιδιαίτερη σημασία να ασχοληθούμε σύντομα με την περιουσιακή κατάσταση των βουλευτών, γιατί κάποια ζητήματα πρέπει να τα ξαναδούμε (ενόψει της απίστευτης κρίσης που αγγίζει τα πάντα και ιδίως τη Δημοκρατία μας).
Και, καταρχήν, κανείς δεν θέλει οι βουλευτές να είναι φραγκισκανοί μοναχοί ή να πηγαίνουν στο Κοινοβούλιο μόνο οι άποροι, και άρα αποδεχόμαστε ότι οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να έχουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα. Από την άλλη πλευρά, όμως, όταν οι μισθοί των εκλεγμένων αντιπροσώπων είναι πολύ μακριά από αυτά παίρνει μηνιαίως ένας μέσος εργαζόμενος – ιδίως σήμερα που έχουμε μισθούς φτώχειας- τότε η διαβόητη «αντιπροσωπευτική σχέση» εκλογέα και εκλεγόμενου δεν λειτουργεί.
Με άλλα λόγια, όταν ένας πολιτικός λαμβάνει 100.000 ευρώ τον χρόνο (και από ό,τι φαίνεται αυτή είναι η ελάχιστη φανερή αποζημίωση και ας μη «κοροϊδευόμαστε») , τότε προφανώς είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί τις αγωνίες και το δράμα εκείνου που παίρνει πεντακόσια ευρώ το μήνα ή του πενηντάρη που απολύεται ή εκείνου που δεν μπορεί να πληρώσει τα φροντιστήρια ή τα ιδιαίτερα των παιδιών του για τις πανελλήνιες εξετάσεις (και το μαύρο χρήμα σε αυτό το επίπεδο δυστυχώς η ΟΛΜΕ δεν το θίγει καθόλου).
Άρα είναι αναγκαίο ο πολιτικός που εκπροσωπεί τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα να κάνει συνεχώς ανατροπές στη ζωή του, ώστε να συντηρεί στην πράξη αυτή την αντιπροσωπευτική σχέση.
Όμως αυτό συνήθως δεν γίνεται και, έτσι, η περίφημη πολιτική τάξη στον τόπο μας έχει μετατραπεί σε ένα αυτονομημένο σύνολο που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την επανεκλογή ή την τσέπη του, όπως αποδείχθηκε και από μια σειρά απωθητικών σκανδάλων, όπου κάποιοι βουλευτές παίρνανε αδιάντροπα από τις εταιρείες ζεστό χρήμα ή ακόμη και εξοπλισμό για τα γραφεία τους (Siemens).
Όλα αυτά τα ζητήματα συζητιούνται δυστυχώς επί πολλά χρόνια, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτε (και αυτό φανερώνει και μια κυνικότητα εκ μέρους του πολιτικού κόσμου). Κατά συνέπεια θα πρέπει να μειωθούν, καταρχήν, οι βουλευτικές αποζημιώσεις (γιατί αυτά που περικόπηκαν συνολικά ήταν μικρά ποσά σε σχέση με τις άγριες περικοπές των μισθών άλλων κοινωνικών ομάδων), ώστε να σταλεί ένας ισχυρός συμβολισμός στην κοινωνία, ότι και οι πολιτικοί συμμετέχουν επιτέλους στην προσπάθεια για την οικονομική σωτηρία της πατρίδας μας.
Επιπλέον, είναι αναγκαίο να καθιερωθεί θεσμικά, ότι ο κάθε βουλευτής θα μπορεί να κάνει μόνο δύο ή τρεις θητείες, ώστε να μη γίνονται οι πολιτικοί υποχείρια των εταιρειών (και για να απαλλαγούμε κάποτε από τους μαθουσάλες που καταδυναστεύουν με τους μηχανισμούς και τα λεφτά τους το κοινοβουλευτικό σύστημα).
Μόνο έτσι η πολιτική θα μπορεί και πάλι να «διαπαιδαγωγεί» τους πολίτες, γιατί η σχέση βουλευτή και ψηφοφόρου είναι περίπου σαν τη σχέση δασκάλου και μαθητή, που περιγράφει έξοχα ο φιλόσοφος George Steiner σε ένα πρόσφατο βιβλίο του («Τα μαθήματα των δασκάλων», 2011).
Όταν ο δάσκαλος (δηλαδή ο πολιτικός) είναι διεφθαρμένος, τότε και ο μαθητής θα μάθει τη διαφορά! Και αυτό συνέβη με πολλούς Ελληνες, που έμαθαν να ζουν διεφθαρμένα και να κλέβουν το κράτος!
Ποιο είναι το συμπέρασμα; Οι βουλευτές δεν συμμετέχουν στις θυσίες που υποβάλλεται ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας!
Και αυτό είναι άκρως επικίνδυνο!
Γρηγόρης Καλφέλης
Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ
ΒΗΜΑ
