Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία οι εργασίες της Ημερίδας «ΓΚΡΙΚΟ: Η Ελληνικής καταγωγής διάλεκτος της Απουλίας και η διδασκαλία της», που έγινε στην Αθήνα την 17 Δεκεμβρίου 2011.
Η Ημερίδα διοργανώθηκε από το Σχολείο Ελληνικών «Μέγας Αλέξανδρος», τμήμα του Ελληνοβρετανικού Κολλεγίου σε συνεργασία με τον Οργανισμό για την Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας (ΟΔΕΓ).
Κατά την διάρκεια της Ημερίδας έγινε και η παρουσίαση του προγράμματος «Pos Matome Griko» το οποίο επινοήθηκε για να τονώσει το ενδιαφέρον και την χρήση της ΓΚΡΙΚΟ, καθιστώντας εύκολη και ενδιαφέρουσα την εκμάθησή της, μέσω μιας σύγχρονης διδακτικής μεθοδολογίας, με πρωτοποριακό διδακτικό υλικό.
H ομάδα υλοποίησης του έργου αποτελείται από Ευρωπαϊκούς Εκπαιδευτικούς και Πολιτιστικούς Οργανισμούς, με μεγάλη πείρα στην ανάπτυξη παρόμοιων Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων, αλλά και σε διάφορες δραστηριότητες, που αποβλέπουν στην αξιοποίηση και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς των χωρών της Μεσογείου.
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ (ΙΤΑΛΙΑ)
ΕΛΛΗΝΟΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ (ΕΛΛΑΔΑ)
ΑΛΦΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ (ΕΛΛΑΔΑ)
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ (ΚΥΠΡΟΣ)
ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (ΙΤΑΛΙΑ)
Η ανάπτυξη του σχετικού εκπαιδευτικού υλικού (βιβλίο, CD και διαδίκτυο) υλοποιείται από τα ανωτέρω εκπαιδευτικά ιδρύματα με μερική χρηματοδότηση από το Lifelong Learning Programme της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Αριθμός προγράμματος 511495 – LLP-1-2010-IT-KA2-KA2MP).
Στην Ημερίδα έγιναν πολλές σημαντικές ανακοινώσεις και από τους εταίρους του προγράμματος αλλά και από τον ΟΔΕΓ και καθηγητές που διδάσκουν την ΓΚΡΙΚΟ στην Σαλεντινή Ελλάδα.
Αξιοσημείωτη ήταν η παρουσία του ελληνικού συγκροτήματος encardia που έκλεισε την εκδήλωση με τραγούδια και μουσική της Κάτω Ιταλίας.
Σημειώνουμε, ότι με την ολοκλήρωση της Ημερίδας έγινε εντελώς σαφές ότι δεν μιλάμε για την αναβίωση μιας χαμένης γλώσσας αλλά για την διατήρηση και διάδοση μιας γλώσσας, που μιλιέται από κάποιες χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι έχουν ανάμνηση της καταγωγής τους και θέλουν να διατηρήσουν την ξεχωριστή πολιτιστική ταυτότητά τους.
Στο πρώτο μέρος της Ημερίδας έγινε παρουσίαση του προγράμματος από τους Isabella Bernardini d’ Arnesano, Μαριάννα Κατσογιάννου, Καβάγια Βασιλική και Manuela Pellegrino.
Στην συνέχεια στο δεύτερο μέρος ιδιαίτερη αναφορά κάνουμε στις ομιλίες γκρεκάνων καθηγητών Sandra Abate (Η Γκρίκο στα Σχολεία της Σαλεντινής Ελλάδας), Giorgio Vincenzo Filieri, (Η Διδασκαλία της Γκρίκο στα σχολεία της περιοχής στο πλαίσιο του Ιταλικού Κράτους.
Επιχορηγήσεις, Καθηγητές, Εκπαιδευτικό υλικό) και Eufemia Attanasi (Βιβλία, Περιοδικά, Εφημερίδες, Ραδιόφωνο στην Γκρίκο. Στο παρελθόν και σήμερα
Στ Οι ομιλίες της Ημερίδας είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα του προγράμματος:www.e–griko.eu
Benvenuti nel sito di e-griko.
eu L’area grecofona della Grecìa Salentina si trova in Puglia a sud della città di Lecce. Una volta si estendeva su un territorio più vasto di quello odierno, tra Otranto, Υδρούς in greco antico e Gallipoli, l’antica Καλλίπολις.
Oggi l’area grecofona salentina (di circa 100 km.²) è costituita da 11 comuni: Calimera, Carpignano, Castrignano dei Greci, Corigliano d’Otranto, Martano, Martignano, Soleto, Sternatia, Zollino, Carpignano Salentino, Cutrofiano. Le tracce della preistoria che si riscontrano nell’area si intrecciano con i monumenti bizantini, quelli medievali e il barocco leccese.
In questi paesi, in misura diversa, sopravvivono in ciascuno di loro, usi e tradizioni che prove risalgono ad una comune radice greca. Ci sono tre teorie che provano a spiegare la presenza di questo elemento greco dell’area.
La prima lo collega direttamente alla Magna Grecia, la seconda al periodo bizantino (fine del IX secolo, e la terza al periodo romano a causa dei molteplici rapporti con la allora grecofona Asia Minore.
Nella Grecìa Salentina spesso si trovano toponimi di origine greca che si collegano all’ambiente, alla sua peculiarità e alle attività degli abitanti. Per esempio, spesso vediamo il toponimo “litarà” e “risarà” dove domina la pietra, “tichi” (muretti) che definiscono il confine tra le proprietà, “ampèglia” (vigne), “ancinarèa” (carciofo), “caridèa” (noce), “alògna” (aia) ecc.
Patrimonio culturale di quest’area sono i “traudia” (i canti) e i suoni che si ispirano alla mitologia e alla tradizione musicale dell’antica Grecia.
Il Griko, questa lingua minoritaria, unisce i paesi grecofoni, anche se ci sono delle varianti tra i vari paesi.
Sino al 1945 parlavano il griko quasi tutti gli abitanti di Calimera, Castrignano dei Greci, Corigliano d’Otranto, Martano, Martignano, Sternatia, Zollino.
Dopo la Seconda Guerra Mondiale per ragioni socioeconomiche (emigrazione, scuola, giornali, radio, televisione ecc.) il numero dei parlanti il griko è diminuito sensibilmente.
Negli ultimi anni, si osserva in aumento dell’interesse degli abitanti dell’area per le loro radici, la storia del loro territorio, le loro tradizioni e naturalmente anche per la loro lingua.
Questo interesse si esprime principalmente con l’istituzione di vari centri culturali che promuovono le tradizioni popolari ma anche con l’insegnamento del griko nelle scuole.
