Σε ένα κοινό και ιδιαίτερα φιλελληνικό κείμενό τους στην εφημερίδα Le Figaro, οι Γάλλοι καθηγητές φιλοσοφίας Thierry Formet και Martin Steffens κάνουν λόγο για ένα χρέος ”2,500 ετών της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα”.
”Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος.Χωρίς καν να επισημαίνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που, εδώ και 2.500 χρόνια, έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα”.
Οι δύο καθηγητές θυμίζουν ότι η χώρα μας έβαλε τα θεμέλια της Ευρώπης και αναρωτιούνται για το πως μπορεί η Ελλάδα να απειλείται από τις τράπεζες, τονίζοντας παράλληλα και την εγκατάλειψη από τους Ευρωπαίους εταίρους…
”Η Ευρώπη δεν είναι το όνομα μιας πριγκίπισσας της Φοινίκης;
Οι ακαδημίες δεν έγιναν στη μνήμη του πρώτου μεγάλου θεσμού της γνώσης που ιδρύθηκε από τον Πλάτωνα στον κήπο του Ακάδημου, στην Αθήνα;
Τα Ιδρύματα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης δεν φέρουν το όνομα που δόθηκε από τον Αριστοτέλη στη σχολή του, το Λύκειο;
Τα παιδιά μας δεν μαθαίνουν ακόμη και πάντα τη γεωμετρία από τα θεωρήματα του Θαλή και του Πυθαγόρα;
Ο γιατρός δεν πρέπει να δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη; Τέχνη, λογοτεχνία, μυθολογία, τεχνικές κάθε είδους: Ο κατάλογος αυτών που οφείλουμε στην Ελλάδα είναι μακρύς”
“Πρέπει συνεπώς να έχουμε χάσει το νόημα του πολιτισμού και κάθε ευγνωμοσύνης για να μιλάμε χωρίς μέτρο για το ελληνικό χρέος” και θέοτυν το ερώτημα.”πώς είναι δυνατόν ένα κράτος να μπορεί να απειλείται από τις τράπεζες, οι οποίες οφείλουν την ύπαρξή τους στο νομικό πλαίσιο που θέτουν τα κράτη”.
Λίγο παρακάτω συνεχίζουν λέγοντας,”από τη στιγμή που οι τράπεζες απειλούν τη ζωή όλων, γίνονται εχθρός του λαού.Το κράτος έχει καθήκον να τις ξαναβάζει στη θέση τους, γιατί το κράτος πρέπει να εξασφαλίζει τη γαλήνη των πολιτών οπότε «όλες οι άλλες δεσμεύσεις του, έστω κι αν πρόκειται για ένα κολοσσιαίο χρέος, πρέπει να περνούν σε δεύτερη μοίρα”. γράφουν οι δύο καθηγητές και τονίζουν ,”από τη στιγμή που οι τράπεζες απειλούν τη ζωή όλων, γίνονται εχθρός του λαού”.
Οι Formé και Steffens καταλήγουν: ”Αυτό που απαιτεί από μας σήμερα η Ελλάδα, είναι να τιμήσουμε το ανεξάντλητο χρέος μας προς αυτήν, καθιστάμενοι αντάξιοι των θεσμών που μας κληροδότησε, η δράση που θα αναλάβουμε δεν μπορεί να είναι μόνον οικονομική”.
