και αλλάζουν πολλά στον τομέα της μουσικής. Σε λίγα χρόνια μάλιστα το ίντερνετ θα είναι πρωτοποριακό μέσο επικοινωνίας για όλους τους τομείς. Στον μουσικό τομέα ξέσπασε πόλεμος μεταξύ δισκογραφικών εταιρειών και χρηστών, καθώς οι εταιρείες έχουν χάσει πολλά έσοδα, έτσι ψάχνουν αποκούμπι στο διαδίκτυο.
Πρόσφατο παράδειγμα η καταδίκη μας 30χρονης χρήστη του ίντερνετ για ανταλλαγή μουσικών κομματιών. Κατηγορήθηκε για κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων και της επιβλήθηκε από τα δικαστήρια των ΗΠΑ πάνω από 200.000 δολάρια για αποζημίωση πνευματικών δικαιωμάτων.
Το θέμα όμως δεν τελείωσε εδώ, καθώς υπάρχει και το δευτεροβάθμιο εφετείο όπου υπάρχει περίπτωση να κερδίσει η 30χρονη για βασικούς λόγους όπως, στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο των ΗΠΑ οι δισκογραφικές εταιρείες που μήνυσαν την νεαρά δεν τεκμηρίωσαν με αποδείξεις την συναλλαγή πώληση του κάθε τραγουδιού, αλλά με ενδείξεις και ειδικότερα η περαιτέρω μεταπώληση στα κομμάτια που ανάρτησε σε γνωστή σελίδα του διαδικτύου.
Όποτε η πρωτόδικη απόφαση είναι στον αέρα, και για τους παραπάνω λόγους δεν αποκλείεται η 30χρονη να αθωωθεί. Αυτά συμβαίνουν πέρα από τον Ατλαντικό.
Στην Ελλάδα όπου επικρατεί αλαλούμ στις δισκογραφικές εταιρείες δεν υπάρχει ειδικό τμήμα πώλησης στο διαδίκτυο σε μορφή νόμιμου ηλεκτρονικού δισκοπωλείου και όχι μόνο αυτό, αλλά οι περισσότερες εταιρείες δεν έχουν καν Web σελίδα, παρά μόνο μια διεύθυνση μηνυμάτων e-mail.
Όσες δισκογραφικές εταιρείες διαθέτουν Web σελίδα είναι απαρχαιωμένης τεχνολογίας (αργούν στο άνοιγμα, μέχρι αγανάκτησης) φτωχές πολύ σε υλικό, με ελλιπή στοιχεία, καθυστερημένες στην ενημέρωση και δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην δραστηριότητα της εταιρείας. Με απλά λόγια μοιάζουν με εγκαταλελειμμένα αμπέλια.
Στο μεταξύ η πειρατεία οργιάζει με τους παράνομους πωλητές να απλώνονται όλο και περισσότερο, ακόμα και κάτω από την μύτη της Αστυνομίας, και των δημοτικών αρχών της χώρας. Το θράσος όλων των παρανόμων έφερε την ζοφερή τριτοκοσμική εικόνα στην χώρα του παγκόσμιου πολιτισμού.
Συνεπώς οι πειρατεία όχι του διαδικτύου, αλλά πρώτα από τις ίδιες τις δισκογραφικές εταιρείες θα πρέπει να παταχθεί το φαινόμενο master case που φεύγει από τα καλά φυλαγμένα ντουλάπια τους, σε παράνομους διακινητές.
Έπειτα στα Ελληνικά Web δισκοπωλεία οι τιμές των τραγουδιών που πωλούνται από 80 λεπτά ως 1 Ευρώ, θα πρέπει να κατεβούν στα 30 λεπτά, καθώς αυτή είναι η πραγματική αξία τους.
Η μεγάλη και πραγματική κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων δεν είναι ούτε οι μήτρες τραγουδιών, ούτε η ανταλλαγή στο διαδίκτυο, αλλά από τους ίδιους τους δημιουργούς, μουσικούς, συνθέτες, και στιχουργούς.
Γίνεται ένα πανηγύρι ανεξέλεγκτο, όπου κλέβει ο ένας των άλλον, και εξηγούμε. Αν και πολλές φορές έχω γράψει γι΄αυτό.
Π.χ ο συνθέτης παίρνει ένα μέτρο από την εισαγωγή κάποιου αραβικού τραγουδιού, άλλο ένα μέτρο από κάποιο παλιό Ελληνικό τραγούδι που έχει ξεχαστεί, άλλο ένα μέτρο από άλλο τραγούδι και πάει λέγοντας. Έτσι χτίζεται ένα νέο τραγούδι που παρουσιάζει ένας νέος συνθέτης, δηλαδή ένα καινούργιο λαμόγιο.
Η ίδια ακριβώς τακτική ακολουθείται και στον στίχο. Μια ατάκα αρπάζεται από κάποιον άλλον στίχο τραγουδιού, μια λέξη, ή μια φράσει από άλλο τραγούδι, προσθέτει και μια δική του λέξη και νάσου έτοιμος ο καινούργιος στίχος, το καινούργιο δημιούργημα (;;).
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι ,ποιος κλέβει ποιον;;
Ποιος δικαιούται τα πνευματικά δικαιώματα;;
κηρίως,ποιος είναι κλέφτης πνευματικών δικαιωμάτων: ο χρήστης του ίντερνετ που αλλάζει μουσικά αρχεία, ή ο συνθέτης με την μέθοδο λούπα;; Όπως το παραπάνω παράδειγμα.
Σε νομικό επίπεδο μπορεί οποιοδήποτε δικαστήριο να βγάλει ασφαλείς αποφάσεις υπέρ, ή κατά κάποιων παραπάνω περιπτώσεων;;
Υπάρχει υπεύθυνη νομική απάντηση και τεκμηρίωση σε όλα αυτά τα παραπάνω φαινόμενα ;;;..για τα οποία βρισκόμαστε στην αρχή και είμαστε όλοι μας εκτεθειμένοι, σαν την 30χρονη και κάθε χρήστη του διαδικτύου όπου μας περιμένουν ακόμα πολλές εξελίξεις και εκπλήξεις.
