Μπορεί να μην εντυπωσιάζει με το ύψος ή το συνολικό μέγεθός του αλλά πρόκειται για ένα από τα ομορφότερα γεφύρια, τουλάχιστον της Δυτικής Μακεδονίας. Ένα πέτρινο στολίδι, καλά κρυμμένο, στην καρδιά του Βοΐου, μεταξύ των οικισμών της Μόρφης και της Τριάδας, με μόνο σύντροφο πλέον το χρόνο καθώς οι διαβάτες του, έχουν λιγοστέψει στο ελάχιστο…
Στην περιοχή του Πετρογέφυρου, κάπου λίγο πριν τη Μόρφη και κοντά στην Εθνική Οδό Κοζάνης – Ιωαννίνων, εξορμήσαμε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2011, πριν αναζητήσουμε τους καταρράκτες τουΣκοτωμένου Νερού Τότε δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε το γεφύρι καθώς προσεγγίσαμε την τοποθεσία από τη λάθος μεριά.
Έπρεπε πρώτα να διασχίσουμε τα ορμητικά νερά του ποταμού Πραμόριτσα (παραπόταμος του Αλιάκμονα) για να φτάσουμε τελικά στο Λασπόρεμα, τις όχθες του οποίου ενώνει το Πετρογέφυρο. Δεν ήμασταν προετοιμασμένοι εκείνη τη μέρα για να βουτήξουμε στο νερό κι επιστρέψαμε τον Φεβρουάριο του 2015, από διαφορετική όμως αφετηρία, με την πεποίθηση ότι αυτή τη φορά θα καταφέρουμε να φτάσουμε στο στόχο, όπως και τελικά έγινε…
Η περιπατητική διαδρομή που επιλέξαμε διαρκεί περίπου 30 λεπτά της ώρας. Υπάρχει μονοπάτι (αραιά σηματοδοτημένο) που ξεκινάει από το χωματόδρομο, δεξιά της Εθνικής Οδού Κοζάνης – Ιωαννίνων, λίγο πριν τη Μόρφη, στο ρεύμα προς Ιωάννινα (βλέπε χάρτη – εναλλακτικά υπάρχει μονοπάτι για το γεφύρι και από τον οικισμό της Τριάδας). Είναι σε καλή κατάσταση και κινείται σχεδόν παράλληλα με τον Πραμόριτσα, ο οποίος κυλάει χαμηλά και δεξιά μας. Στα τελευταία μέτρα πριν το γεφύρι, κινούμαστε με άνεση και ασφάλεια πάνω στους χαρακτηριστικούς βράχους του Βοΐου, στο ομορφότερο κομμάτι της διαδρομής μας. Το Πετρογέφυρο δεν φαίνεται από κανένα σημείο μέχρι τη στιγμή που φτάνουμε…
Σύμφωνα με την παράδοση πήρε την ονομασία του από κάποιον νεαρό που ονομαζόταν Πέτρος (και όχι από τις πέτρες που αποτελούν το υλικό κατασκευής) και ο οποίος πνίγηκε στην προσπάθειά του, να διασχίσει τα νερά του Λασπορέματος (είναι μία εκδοχή που συναντάται σε πολλά μέρη της Ελλάδας, έχοντας ως κοινό στοιχείο τον πνιγμό κάποιου ανθρώπου πριν την ανέγερση ενός γεφυριού). Κατασκευάστηκε στις αρχές του 19ουαιώνα, με πιθανότερη χρονιά το 1810. Αποτελείται από τρία τόξα (δύο μεγάλα κι ένα μικρότερο) κι ένα “παράθυρο” για τις μέρες που ο χείμαρρος κατεβάζει το περισσότερο νερό. Το μέγιστο ύψος του Πετρογέφυρου είναι κοντά στα τέσσερα μέτρα. Σε μήκος πρέπει να ξεπερνάει τα 30 και το καλντερίμι του έχει πλάτος περίπου 2 μέτρα.
Το Πετρογέφυρο, ίσως το πλέον λησμονημένο μεγάλο γεφύρι του Βοΐου, ξεχωρίζει για την κομψότητα της κατασκευής του αλλά και για το δυσεύρετο της τοποθεσίας του. Για να το εντοπίσει κάποιος θα πρέπει να ξεκινήσει για να πάει αποκλειστικά να το βρει καθώς δεν υπάρχει κοντά κάποιος οικισμός ή δρόμος, απ’ όπου να φαίνεται. Είχε την τύχη να επισκευαστεί πριν από μια εικοσαετία και σήμερα να θεωρείται στατικά ανθεκτικότερο, ακόμα κι από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Γενικότερα, τα πέτρινα γεφύρια της περιοχής του Βοΐου μπορεί να μην συναγωνίζονται σε θέμα μεγέθους ή κομψότητας τα ηπειρώτικα, έχουν όμως το δικό τους ξεχωριστό ύφος και χαρακτήρα. Φτιαγμένα με το μεράκι, την τεχνοτροπία και τον ιδρώτα των ντόπιων μαστόρων που σε εποχές οικονομικά, τεχνολογικά και κοινωνικά δύσκολες, κατάφεραν να γεφυρώσουν ποτάμια, όχθες και ρέματα, οικισμούς και κουλτούρες, συναισθήματα και ανθρώπους…
