Του Μπάμπης Μπαρμπουνάκης.Πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας
Γενάρης του 2015 ο μήνας που έγινε η ανατροπή. Η πιεστική στάση της ΕΚΤ επέσπευσε τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και τις εθνικές εκλογές. Η νέα κυβέρνηση μπήκε δυναμικά στο προσκήνιο των εξελίξεων και ο ελληνικός λαός ελπίζει με αγωνία σε θετικά αποτελέσματα.
Οι Ευρωπαίοι δείχνουν να βάζουν νερό στο κρασί τους, το δάνειο-«γέφυρα» που έχει ανακοινωθεί, καθώς και η χτεσινή παρουσία του Σουλτς στην Αθήνα αποτελούν ενδείξεις βελτίωσης στις σχέσεις μας μαζί τους.
Η Ελλάδα δεν αποτελεί κίνδυνο αλλά πρόκληση, όπως δήλωσαν. Άλλωστε, κι εμείς είμαστε στο ίδιο καράβι μαζί τους που λέγεται Ευρώπη, και δεν πρέπει να πέσουμε σε ξέρα. Αυτό που περιμένουμε όλοι είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας για να νικηθεί το τέρας της ανεργίας που απλώθηκε στη χώρα μας.
Η θεωρία του Τζέρεμι Ρίφκιν για «το τέλος της εργασίας» βασίζεται στο γεγονός πως η επιστημονικοτεχνική επανάσταση οδήγησε την εξέλιξη στο επίπεδο της μαζικής αντικατάστασης των εργαζομένων από τις μηχανές, γεγονός που θα υποχρεώσει όλα τα έθνη να επανεξετάσουν το ρόλο των ανθρώπων στην κοινωνική διαδικασία.
Οι υπερεθνικές επιχειρήσεις ανακοινώνουν ότι τα κέρδη τους παρουσιάζουν μια σταθερή άνοδο, ενώ οι ίδιες εταιρίες αναγγέλλουν μαζικές απολύσεις. Μπαίνουμε σε μια φάση της παγκόσμιας ιστορίας όπου θα χρειάζονται ολοένα και λιγότεροι εργαζόμενοι.
Τεχνολογικές καινοτομίες και δυνάμεις της αγοράς μας ωθούν στο κατώφλι ενός νέου κόσμου χωρίς σχεδόν καθόλου εργατικά χέρια. Είναι προφανές πως σ’ αυτόν τον παραλογισμό της «προλεταριοποίησης» της επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού, που καθιστά περιττή την εργαζόμενη ανθρωπότητα για τη μεγιστοποίηση των κερδών μιας «χούφτας» υπερεθνικών εταιριών, παράλληλα κάνει αναγκαία τη δικτατορία του κεφαλαίου πάνω στην εργασία.
Έτσι φτάσαμε σήμερα στην καταπάτηση της ανθρωπότητας και το σύνθημα «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη» αντικαταστάθηκε από το «Δουλεία, Ανισότητα, Εχθρότητα».
Στις μέρες μας έλαβε χώρα η βίαιη διάσπαση της μιας μορφής εργασίας από την άλλη, πράγμα που οδήγησε στη βίαιη διάσπαση της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας σε δύο τάξεις: σε αυτούς που εργάζονται και σ’ αυτούς που δεν εργάζονται. Πάνω σ’ αυτήν τη διάσπαση οργανώνεται μέχρι σήμερα η συνολική παραγωγική δραστηριότητα κάθε κοινωνίας.
Η ιστορία του πολιτισμού κινήθηκε, βασικά, πάνω στη σχέση μεταξύ ζωντανής και ιστορικής μορφής της εργασίας στο επίπεδο της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας κάθε κοινωνίας.
Το φαινόμενο της ανεργίας που αγκαλιάζει τις περισσότερες χώρες του κόσμου αναδεικνύεται και το μεγαλύτερο ζήτημα της ιστορίας. Η ανθρωπότητα θα περάσει κάποτε από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας, σύμφωνα με τον Μαρξ.
Το όνειρο των περισσότερων ανθρώπων να εργάζονται λίγο, να αμείβονται καλά και να απολαμβάνουν ότι τους ευχαριστεί ίσως γίνει πράξη στη διάρκεια του 21ου αιώνα και ίσως αλλάξει σελίδα στην ανθρωπότητα.
barbounakisbabis@yahoo.gr
