Στις παραπάνω περιοχές τις προηγούμενες ημέρες αναγκάστηκαν να παρέμβουν εθελοντές αλλά και η Πυροσβεστική προκειμένου να απομακρύνουν τυφλίνο, λαφιάτη, οχιά και ένα νερόφιδο που είχαν βρει «καταφύγιο» σε σπίτια, αυλές, ακόμα και μηχανή αυτοκίνητου.
Μας έζωσαν τελικά τα φίδια στην πόλη;
Οι ειδικοί είναι ξεκάθαροι και καθησυχάζουν.
Όπως μας είπαν, κάθε χρόνο στην πόλη παρατηρούνται 40-80 περιστατικά εμφάνισης διάφορων ειδών φιδιών.
Απλώς, λόγω και του γεγονότος που συνέβη με την ερπετολόγο – εθελόντρια που κατέληξε στη ΜΕΘ του «Παπανικολάου» μετά από δάγκωμα οχιάς, αλλά και του ότι τα περιστατικά διαδέχτηκαν το ένα το άλλο, έτυχαν ευρείας προβολής από τα τηλεοπτικά κανάλια.
Πάντα υπάρχουν αυτά τα περιστατικά, απλώς δεν έτυχε να δημοσιοποιούνται ή να παίρνουν την έκταση όπως συνέβη με τα πρόσφατα» μας εξηγούν εθελοντές με εμπειρία στη διάσωση και τον απεγκλωβισμό ζώων.
Γιατί όμως εμφανίστηκαν τα φίδια σε διάφορα σημεία της πόλης;
«Είναι μύθος η επιδρομή φιδιών στην πόλη» σημειώνουν οι ειδικοί και προσθέτουν ότι αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στην κλιματική αλλαγή, τις βροχές των τελευταίων ημερών, την αύξηση των θερμοκρασιών, αλλά και το γεγονός ότι για τα φίδια είναι αναπαραγωγική περίοδος..
Πάντως αυτό που προκαλεί εντύπωση σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες είναι το ότι σε όλα τα περιστατικά αυτοί που κλήθηκαν για να… βγάλουν το φίδι από την τρύπα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ήταν κατά κύριο λόγο οι εθελοντές!
Και αυτό οδηγεί σε μία πικρή διαπίστωση, καθώς όπως λένε και οι ίδιοι, δεν υπάρχει κάποια αρμόδια υπηρεσία του κράτους για να αναλάβει τον ρόλο αυτό.
Έτσι, πολλές φορές πάνω στον πανικό μας και χωρίς να γνωρίζουμε τι να κάνουμε, καλούμε για παράδειγμα την Αστυνομία, η οποία όμως επί της ουσίας δεν μπορεί να κάνει κάτι. Επομένως, άνθρωποι που εδώ και χρόνια ασχολούνται με διασώσεις και απεγκλωβισμού ζώων και σχεδόν όλοι το κάνουν εθελοντικά, είναι και αυτοί που παρεμβαίνουν με την εμπειρία τους..
Τι πρέπει να κάνουμε και τι δεν πρέπει Είναι λογικό όταν βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα φίδι να πανικοβληθούμε, αφού θεωρούμε ότι μπορεί να είναι δηλητηριώδες και αν μας τσιμπήσει να αποβεί μοιραίο για εμάς. Γι’ αυτό το λόγο και το πρώτο πράγμα που μας συστήνουν οι ειδικοί είναι να παραμείνουμε ψύχραιμοι.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε, εφόσον μας το επιτρέπει η απόσταση, είναι να τραβήξουμε με το κινητό μας τηλέφωνο μια φωτογραφία του φιδιού προκειμένου να το στείλουμε σε κάποια εθελοντική οργάνωση και να μας εξηγήσει για το τι είδους φιδιού είναι και αν πρέπει να ανησυχήσουμε ή όχι.
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι και το να διατηρήσουμε οπτική επαφή με το φίδι.
Εάν καλέσουμε για βοήθεια και πούμε στους εθελοντές ή στην Πυροσβεστική ότι είδαμε το φίδι πριν από δύο ώρες στο τάδε σημείο, αλλά τώρα δεν ξέρω που πήγε, σίγουρα δε τους βοηθάμε στην προσπάθεια που θα κάνουν για τον εντοπισμό του και την απομάκρυνσή του.
Δεν πρέπει να κάνουμε καμία κίνηση προς το μέρος του φιδιού, εάν δεν γνωρίζουμε πως να το αντιμετωπίσουμε. Είναι λογικό, ότι όπως και εμείς, αλλά και κάθε τι άλλο ζωντανό στη φύση, θα θεωρήσει ότι βρίσκεται σε κίνδυνο και άρα δε γνωρίζουμε πως θα αντιδράσει.
Μύθος επίσης η πρακτική του ότι αν χτυπήσεις με ξύλο για να κάνεις θόρυβο, το φίδι θα απομακρυνθεί από μόνο του..
αν συναντήσουμε ένα φίδι στο σπίτι ή τον κήπο μας, και αυτό είναι κάτι που δεν το επιθυμούμε, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να το σκοτώσουμε.
1. Πριν από οτιδήποτε άλλο αφομοιώνουμε την βασική αρχή. Δεν το σκοτώνουμε, δεν το τραυματίζουμε.
2. Δεν κάνουμε τίποτα. Συνήθως είναι η πιο εύκολη και αποτελεσματική λύση. Ένα φίδι δεν έχει κανέναν λόγο να μείνει σε έναν χώρο χωρίς τροφή και θα φύγει μόνο του αρκεί να βρει ανοικτό το πέρασμα από το οποίο μπήκε.
Αν βέβαια υπάρχει τροφή -όπως ποντίκια- μέσα στο σπίτι, τότε φίδι δεν είναι το πιο σημαντικό μας πρόβλημα.
3. Προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε εάν είναι δηλητηριώδες ή όχι.
4. Απομακρύνουμε παιδιά, κατοικίδια ζώα και ανθρώπους που φοβούνται. 5. Αν είμαστε σίγουροι ότι δεν είναι οχιά, χρησιμοποιούμε γάντια και ειδικά εργαλεία αν υπάρχουν για να το χειριστούμε. 6.
Το τοποθετούμε σε ειδική υφασμάτινη σακούλα ή μαξιλαροθήκη ή πλαστικό δοχείο με οπές. 7. Το μεταφέρουμε σε απόσταση από την κατοικία που βρέθηκε, εάν ανήκει στην πανίδα της περιοχής. 8.
Αν δεν αισθανόμαστε αρκετά σίγουροι για να κάνουμε τα παραπάνω, τότε χρησιμοποιούμε μια σκούπα για να το κατευθύνουμε προς την έξοδο. Δεν χρειάζονται βίαιες κινήσεις και προσέχουμε μην το τραυματίσουμε.
9. Αν αισθανόμαστε ότι χρειαζόμαστε υποστήριξη απευθυνόμαστε σε επίσημο φορέα που δραστηριοποιείται σε θέματα ερπετών (όπως Ελληνική Ερπετολογική Εταιρεία, Κέντρα Περίθαλψης Άγριων Ζώων, Μ.Γ.Φ.Ι.). Σε αστικές περιοχές μπορούμε να απευθυνθούμε και στην Πυροσβεστική..
