Για εμάς είναι ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ. Επειδή όμως ούτε καθορίζουμε τα γεγονότα, ούτε ο λόγος μας μετράει, κάνουμε δυο προτάσεις, για όποιον αισθάνεται πραγματικά υπερήφανος Έλληνας και δεν άγεται από τον συρμό!Η πρώτη μας πρόταση αποτελεί ιστορική επανάληψη της άδειας πόλεως των Αθηνών, εις την οποίαν εισήλθαν τα γερμανικά στρατεύματα στις 27 Απριλίου 1941. Ο κόσμος κλείστηκε στα σπίτια του, έχοντας κλειστά ακόμη και τα παράθυρα. Η Αθήνα ήταν μια έρημη πόλη και όχι βέβαια από φόβο, αλλά σαν ένδειξη διαμαρτυρίας και περιφρόνησης. Η πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης, συνέχισε να παραμένει κλεισμένη στα σπίτια.
Παραθέτουμε τις αναμνήσεις ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα.
Η Ελένη Φραγκιά, τομεάρχης της ΕΟΝ, θυμάται:
«Η εντολή από την κεντρική διοίκηση της ΕΟΝ ήταν να τους δεχθούμε με τη σιωπή μας και να κλειστούμε στα σπίτια μας… Η Αθήνα ήταν νεκρή πόλη, δεν υπήρχε παράθυρο ανοικτό, άνθρωπος στο δρόμο. Τα παραθυρόφυλλα ήταν κλειστά. Ακούσαμε μέσα από τα παράθυρα τη μπότα, το τανκ και τη μοτοσικλέτα του κατακτητή».
Ο Λεωνίδας Κύρκος, στην τελευταία συνέντευξη του περιγράφει το πρώτο άκουσμα των κατακτητών:
«Κλειδωμένοι στα σπίτια, πίσω από τα παράθυρα ακούσαμε την μπότα των Γερμανών να χτυπά στον δρόμο. Αυτή ήταν η πρώτη ανάμνηση της κατοχής».
Ωστόσο, γερμανόφιλοι (όψιμοι ή μη), καθώς και μέλη της γερμανικής παροικίας, έσπευσαν να προϋπαντήσουν τους πρώτους Γερμανούς στρατιώτες. O νεαρός τότε Νικόλαος Παυλιόγλουαντίκρισε μια τέτοια σκηνή στην οδό Πανεπιστημίου:
«Οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι, με ελάχιστο κόσμο. Υπήρχαν κάποιοι ελάχιστοι που χειροκροτούσαν, αλλά αυτοί ήταν γερμανικής καταγωγής».
Ο Νίκος Τσέρτος θυμάται μια σχεδόν άδεια οδό Πατησίων να «υποδέχεται» τους εισβολείς:
«Στην Πατησίων έφθασαν από την Τατοΐου. Ούτε κόσμος υπήρχε, ούτε χειροκροτήματα, ούτε τίποτα, εν αντιθέσει με το Παρίσι».
Ας κλειστούμε ΟΛΟΙ στα σπίτια μας, λοιπόν, όχι από φόβο, αλλά για να δείξουμε στον «υψηλό προσκεκλημένο» την ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ μας. Τόσες και τόσες άχρηστες απεργίες κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια, τόσες ευκαιρίες αναζητούμε για να μην πάμε στην εργασία μας και να κάνουμε τετραήμερη «κοπάνα», ας κάνουμε και ΜΙΑ ΦΟΡΑ το χρέος μας, το οφείλουμε στους ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ μας.
Η δεύτερη πρόταση είναι, να σημαιοστολίσουμε τις οικίες μας, παντού η Γαλανόλευκη, σε όλα τα σπίτια, σε όλα τα καταστήματα και στα περίπτερα ακόμα. Όποιος δεν έβαλε (ή δεν βάζει – κακώς) την Ελληνική Σημαία στην εθνική μας εορτή, ας την βάλει ΤΩΡΑ. Παντού Ελληνικές Σημαίες.
Γνωρίζουμε ότι καμιά από τις προτάσεις μας δεν θα πιάσει τόπο, αλλά πραγματικά θα άξιζε η προσπάθεια, ΑΝ θέλουμε να τους δείξουμε ότι ξυπνήσαμε και ότι ΔΕΝ τους φοβόμαστε. Όποιος συμφωνεί, το κάνει και το προτείνει και σε άλλους.
