δεν προπωλείτε ικανοποιητικός αριθμός εισιτηρίων στην Ελλάδα;;; Είτε πρόκειται για εγχώριους, είτε για ξένους Pop Σταρ. Ενώ είναι πολυδιαφημισμένοι στα Μ.Μ.Ε, εντούτοις δεν έχουν την ανάλογη απήχηση. Ένα καλό παράδειγμα είναι η συναυλία της Madonna στην Ελλάδα που ήταν στα σκαριά να διοργανωθεί, εντέλει εγκαταλείφθηκε αυτή η ιδέα, καθώς το ρίσκο ήταν μεγάλο με το ποσό που θα ξεπερνούσε το 1.200.000 Ευρώ και ποιος θα έπαιρνε το βάρος της αποτυχίας.
Όσο αφορά την συναυλία του 50Cent αποδεικνύει αυτό που αναφέραμε, αφού ο 
προβλεπόμενος προϋπολογισμός ξέφυγε κατά πολύ το κόστος παραγωγής. Πολλοί αναρωτιούνται εφόσον ο καλλιτέχνης/δα πουλά δίσκους οι οποίοι γίνονται πολλές φορές χρυσοί, πως είναι δυνατόν να μην γεμίζουν συναυλιακούς χώρους. Και όμως αυτό είναι δυνατόν, καθώς οι αριθμοί πωλήσεων δίσκων (στην Ελλάδα) είναι πλασματικοί, με την μέθοδο της παρακαταθήκης που εφαρμόζουν οι δισκογραφικές εταιρείες, πιστώνοντας τα δισκοπωλεία της χώρας, για 36 μήνες, ρίχνουν την λίστα τραγουδιών στα FM την ημέρα να παίζουν 100φορές, έτσι γίνονται χρυσοί- μπρούτζινοι ? μπακιρένιοι και ότι άλλο μέταλλο υπάρχει. Αφού περάσει ο μεγάλος ντόρος, τα απούλητα CD τα δισκοπωλεία τα επιστρέφουν στις εταιρείες σε ποσοστό πάνω από 30%.
Τι άλλο φταίει για την αποτυχία των συναυλιών;;; Των εγχώριων “Σταρ”μας. Η κακή ποιότητα μουσικής και στίχου, όπου τα περισσότερα τραγουδάκια είναι ανακυκλωμένα με αποτέλεσμα η μια δουλειά να μοιάζει με την άλλη. Λείπουν τα ζωντανά μουσικά όργανα, καθώς όλα φτιάχνονται στο H/Y και αυτό άρχισε να μην αρέσει στα Ελληνικά αυτιά. Οι δημιουργοί την έχουν δει κάπως, και έχουν ξεφύγει από τα τις νορμάλ καταστάσεις.
Όπως π.χ ένας φιρμάτος τραγουδιστής, μουσικός και στιχουργός (άνθρωπος για όλες τις δουλειές ) το ένα κομμάτι (μουσική ? στίχο) δεν το πουλά πιο κάτω από 45.000 Ευρώ, πάρ΄όλο που είναι πατάτα και δεν αξίζει ούτε τα 200Ευρώ. Ένα άλλο φαινόμενο και βασικό πρόβλημα που νομίζω θα πάρει έκταση είναι ότι πολλοί νέοι δημιουργοί που προέκυψαν τελευταία έχουν έλθει από το εξωτερικό, οι οποίοι ναι μεν είναι Ελληνικής καταγωγής, εντούτοις έχουν γαλουχηθεί με την ξένη κουλτούρα.
Δεν έχουν μπει στο πνεύμα και την παράδοση της Ελληνικής μουσικής, με αποτέλεσμα να γράφουν μουσική με ξένα ακούσματα, αναμειγμένα με Ελληνικά στοιχεία, δηλαδή ένα είδος αχταρμά, κάτι που σε πολύ λόγο διάστημα φαίνεται και στις πωλήσεις CD, αλλά και στα Ελληνικά κέντρα, όπως και στις συναυλίες ο κόσμος δεν τα γουστάρει.
Με αποτέλεσμα σήμερα να είναι μισογεμάτα τα κέντρα, οι δίσκοι σπανίως γίνονται πλατίνα και οι συναυλίες όχι μόνο των ξένων Σταρ, αλλά και των εγχωρίων Σταρ μας να ακυρώνονται η μία πίσω από την άλλη. Οι συναυλίες που γεμίζουν ασφυχτικά με κόσμο είναι αυτές που έχουν περισσότερο δωρεάν είσοδο. Για τους ξένους Σταρ λόγω των απαιτήσεων που έχουν, το εισιτήριο στην Ελλάδα πετά ψηλά για τα οικονομικά δεδομένα των Ελλήνων.
Για άλλες χώρες που έχουν παράδοση στην Pop μουσική, αλλά και τα μεροκάματα είναι υψηλά, τα 50 και 70 Ευρώ για είσοδο τους έρχετε τζάμπα, όχι όμως και για τον Έλληνα. Έπειτα αυτοί που διοργανώνουν τέτοιες συναυλίες δεν υπολογίζουν τις ημερομηνίες που θα βόλευαν τον Έλληνα παρά όπως χαράζει ο ξένος το πρόγραμμα του. Π.χ τον 50Cent τον έφεραν στην Ελλάδα όταν οι μαθητές λυκείου, αλλά και οι φοιτητιτές που κατά κανόνα ακούν τέτοιο είδος μουσικής είχουν εξεταστική περίοδο.
Αυτά είναι λεπτομέρειες βέβαια, κι όμως παίζουν το δικό τους ρόλο. Επίσης τέτοιο είδος συναυλιών έχουν ελλιπή προμόσιον στην χώρα μας, έτσι ώστε να προσελκύσει έστω και από περιέργεια μεγάλη μάζα; Θεατών. Με όλες αυτές τις αναλύσεις για τις συναυλίες στην Ελλάδα, η στο Μέγαρο μουσικής λίγοι Έλληνες μπορούν να τα απολαύσουν.
