μετατρέπεται η άλλοτε κρυστάλλινη ζωή μεγαλοφιρμάτου καλλιτέχνη της πίστας. Κάποτε ήταν καλό παιδί, συνεργάσιμος σε όλα, υπολόγιζε και τον τελευταίο ασήμαντο άνθρωπο, ρουφούσε δε σαν σφουγγάρι τις πιο απίθανες λεπτομέρειες που αφορούσαν την πρόοδο του από ανθρώπους που ήξεραν την δουλειά,
ενώ σήμερα ζεί σε περιβάλλον βαθιά χωμένος με βασιλικό στέμμα και αυληκούς, από έναν που είχε ,έφτασε τους οκτώ.
Αυτοί σήμερα τον συμβουλεύουν και αυτός τους ακούει με ευλάβεια. Γι΄ αυτό μετά από μια σύντομη στράτα – στρατούλα στο Ελληνικό Πεντάγραμμο και στα νυχτερινά κέντρα, έχει πλέων άποψη για όλα,όπως το ένα μαγαζί του φαίνεται μικρό για πάρτη του, κάποιου άλλου δεν γουστάρει την διακόσμηση, άμα λάχει δίνει και εντολή για γκρέμισμα του εξώστη, για να έχει δήθεν τον κόσμο που θα έλθει να τον δει, απλωμένο σύμφωνα με φιλοσοφία του και πάει λέγοντας.
Τον βλέπεις και λες
“ …κοίτα τι άνετος που είναι;;
Πως άλλαξε έτσι η ζωή του;; Τι τυχερός άνθρωπος….”.
Μόνο που αυτή είναι η μία πλευρά της βιτρίνας που με την δήθεν χαρισάμενη ζωή τραγουδά “…χαρωπά το δύο μου χέρια τα χτυπώ… πώ..πώ..”.
Ο μεγάλος αγλέουρας είναι η πίσω μεριά της βιτρίνας του καλλιτέχνη ο οποίος προμηθεύτηκε από μεγάλο Αθηναϊκό έμπορο χαλιών, για το νέο του σπίτι χαλιά, και είναι χρεωμένος πάνω από 50.000 Ευρώ, καθώς επίσης χρωστά στον εισαγωγέα και το τελευταίο πολυτελές αυτοκίνητο των 300.000 Ευρώ,(!!), αλλά και πολλά άλλα ψεύτικα αγαθά, για ότι τον γυαλίζουν, πάει και τα αγοράζει όλα βερεσέ, όπως μαθαίνω εκ των έσω(;;;)
Αυτή είναι πράγματι μια άνετη ζωή, όχι όμως και ξέγνοιαστη φαντάζομαι.
Ξέχασε ντιπ για ντιπ το χωριό του, εκεί σιακατ, το ξεκίνημα του,τους φίλους, τους ανθρώπους που τον βοήθησαν να πραγματοποιήσει τα όνειρα του. Θαμπώθηκε από τα πρόσκαιρα υλικά και του αυλικούς.
Δεν βλέπω καλά την εξέλιξη του. Μοιάζει σαν ζαλισμένο κοτόπουλο να τρώει ότι του πετούν.
Αν δεν σπάσει την τζαμαρία και τον κλοιό γύρω του, για να δει την ζω και την καριέρα του σε πραγματική διαστάση , τον βλέπω να ντεραπάρει στον χωματόδρομο, και ας κυκλοφορεί με 4Χ4.
Αυτές τις συμβουλές του δίνει ο φίλος και πνευματικός πατέρας Βάνης, που θέλει να τον ξαναδεί όπως ήταν παλιά.
Με τρομάζει η νέα ψεύτική μορφή του…. brrrrrr!
