Σήμερα η διασκέδαση στην Θεσσαλονίκη μου θυμίζει την εποχή του ΄60 που τραγουδούσαν οι: Στέλιος Καζαντζίδης, Στράτος Διονυσίου, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταμάτης Κόκοτας, Μανώλης Αγγελόπουλος, παλαιότερα ο Βασίλης Τσιτσάνης και όχι μόνο,
Όταν τα μαγαζιά στα οποία εμφανίζονταν είχαν αναδουλειά, δεν έπαιρναν μεροκάματο ,μόνο οι μουσικοί πληρώνονταν.
Έτσι οι μεγάλοι αυτοί καλλιτέχνες αναγκάζονταν να κάνουν έξτρα εμφανίσεις σε άλλες πόλεις η χωριά της χώρας ,
ταξιδεύοντας μεγάλες αποστάσεις με τα λίγα μέσα μεταφοράς που υπήρχαν εκείνη την εποχή , για να βγάλουν τα έξοδα τους, ενώ σήμερα συμβαίνει το αντίθετο, με τους καλλιτέχνες να ενδιαφέρονται μόνο στο πως θα τσακώσουν τον χοντρό
μεροκάματο ,θα βγάλουν την βραδιά όπως- όπως , αδιαφορώντας εάν τα μαγαζιά στα οποία εμφανίζονται μπαίνουν μέσα ταμειακά λόγω της μηδαμινής προσέλευση του κόσμου , τον οποίον θα έπρεπε το καλλιτεχνικό σχήμα με κάθε τρόπο να προσεγγίσει σ΄ όλη την διάρκεια της παραμονής του στην πόλη
Αντί αυτού οι καλλιτέχνες τρέζουν για τις προγραμματισμένες και καλοπληρωμένες έχτρα εμφανίσεις τους από καφενεία ,κλαμπάκια ,παραλίες, ποτάμια, ακόμα και στα βαλκανια που ανακάλυψαν τελευταία , μέχρι το επόμενο διήμερο ( Παρασκευή -Σάββατο ) , που θα επιστρέψουν στο νυχτερινό κέντρο της πόλης.
Βλέπουμε λοιπόν, πως εν μέσω οικονομικής κρίσεις, οι περισσότεροι διασκεδαστές της ελληνικής κουλτούρας βρίσκονται στα πάνω τους και οι επιχειρηματίες των νυχτερινών κέντρων στα χειρότερα τους
Αξίζει να τονίσω, για άλλη μία φορά πως αρκετοί επιχειρηματίες της Θεσσαλονίκης συνεχίζουν να κάνουν σχέδια και δουλειές στο γόνατο, γι΄ αυτό δεν έχουν και την ανάλογη επιτυχία . Όμως και από την άλλη πλευρά, οι
καλλιτέχνες βλέπουν την Θεσσαλονίκη ως ευκαιρία για αρπαχτεί, λαμβάνοντας την προκαταβολή στην συμφωνία και μετά ο,τι θέλει ας προκύψει. Θα έχει η, δεν θα έχει το μαγαζί κόσμο, λίγο η και καθόλου δεν τους νοιάζει .
Έτσι εξηγείτε που τα μαγαζιά τις πόλης δεν τους βλέπουν καθόλου. Με απλά λόγια, έρχονται για να τα πάρουν , όχι όμως να αφήσουν και κανένα φράγκο στην τοπική αγορά.
Παλιός επιχειρηματίας με μεγάλη πείρα στην διασκέδαση μου είπε χαρακτηριστικά , » Τι περιμένεις Βάνη, οι 7 ημέρες που δουλεύαμε πριν από λίγα χρόνια, σήμερα είναι όνειρο θερινής νυχτός, τα δεδομένα , οι καταστάσεις
στην Ελλάδα της κρίσης είναι πλέον πολύ διαφορετικά, δουλεύουμε μόνο δυο ημέρες την εβδομάδα και με αυτές τις δυο ημέρες θα πρέπει να πληρωθούν όλα τα έξοδα, τα πάντα που αφορά την λειτουργία τις επιχειρήσεις, χωρίς ωστόσο να βγαίνει το προσωπικό μου μεροκάματο».
Έτσι ακριβός είναι, αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα ,όπως μέχρι που θα πάει αυτή η κατάσταση στα δρώμενα της διασκέδασης, διότι και τα μπαράκια έχουν πρόβλημα.
Αναμφίβολα ,την σκυτάλη θα πάρουν μόλις πιάσουν ζέστες , τα παραθαλάσσια καταλύματα με τις ξαπλώστρες χωρίς άδειες, που τα βράδια τα μετατρέπουν σε μπουζουξίδικα με την πλήρη ανοχή και της δημοτικής αρχής και
με τους καλλιτέχνες να περιμένουν ανυπόμονα πότε θα έρθει η σειρά τους που θα καλεστούν για μια εμφάνιση – αρπαχτής πάντα, με όλα τα έξοδα τους πληρωμένα.
Και υστέρα περιμένουν τα νόμιμα με άδεια λειτουργίας νυχτερινά κέντρα να δουν άσπρη ημέρα!!!
