“Μ΄ έναν σμπάρο δυό τριγόνια” πιάνει στον αέρα η αχόρταγη από χρήμα, πανούργα σύζυγος ενός μεγαλοεπιχειρηματία της Θεσ/νίκης. Το μυαλό της είναι όλο στις κομπίνες, με όπλο την σεξουαλικότητα της. Με λίγο κούνημα και αρκετό ξενοπήδημα, βγάζει έξτρα πριμ Ευρώπουλα στο άψε – σβήσε. Έτσι λοιπόν βολτάροντας στην οδό Μητροπόλεως και χαζεύοντας αποκλειστικά βιτρίνες κοσμηματοπωλείων, της ήλθε μια καλή ιδέα για να βγάλει και χρήμα, αλλά και να αποκτήσει πανάκριβα κοσμήματα.
Μπαίνοντας στο κατάστημα η υπάλληλος της έβγαλε τις πιο ωραίες συλλογές δαχτυλιδιών με πανάκριβες πέτρες.
Διάλεξε το πιο λαμπερό δαχτυλίδι και ρώτησε για την αξία του “Πόσο κοστίζει”, “15.000 Ευρώ”, της απάντησε η υπάλληλος. “Αχ….ωραία…” αναστέναξε η πανούργα σύζυγος, και ζήτησε από την υπάλληλο να φωνάξει τον ιδιοκτήτη του καταστήματος, ο οποίος όταν ήλθε απευθυνόμενη του είπε,
“..Κοιτάξτε, αύριο θα έλθω με τον σύζυγο μου, για να αγοράσω επί τόπου αυτό το δαχτυλίδι που διάλεξα ..”
“..Ότι θέλετε κυρία μου της απάντησε ο ιδιοκτήτης..”
Πράγματι την άλλη μέρα το ζεύγος πήγε στο κοσμηματοπωλείο, η γυναίκα διάλεξε το δαχτυλίδι που είχε βάλει στο μάτι, και ο σύζυγος το πλήρωσε επί τόπου, χωρίς παζάρια, με ατσαλάκωτα χαρτονομίσματα των πεντακοσίων, της το φόρεσε κιόλας, και έφυγan μέσα στην καλή χαρά.
Την επόμενη ημέρα η σύζυγος με το ακριβό δαχτυλίδι στο χέρι ξαναπήγε στο κοσμηματοπωλείο, ζητώντας από την υπάλληλο να φωνάξει τον ιδιοκτήτη του καταστήματος. Αφού πλέον είχε μπροστά την υπάλληλο και τον ιδιοκτήτη, έσκασε το σχέδιο της, ζητώντας παράλληλα βεβαιώσεις για να κρατηθεί εχεμύθεια στα όσα θα ακούσουν, λέγοντας
“..θα σας αφήσω εδώ το δαχτυλίδι που μου αγόρασε χθες ο σύζυγος μου, και θα ξαναπεράσω αύριο από το κατάστημα σας, με έναν κύριο ο οποίος θα μου κάνει δώρο ένα κόσμημα.
Εσείς θα του δείξετε τις ωραίες συλλογές και εγώ θα διαλέξω ενθουσιασμένη το δαχτυλίδι, που ήδη μου έχει αγοράσει ο σύζυγος μου, θα το έχετε δε ανάμεσα στις συλλογές που θα δείξετε..” και συνέχισε η κυρία, οι δε άνθρωποι του καταστήματος την άκουγαν με πολύ ενδιαφέρον.
“.. Ο κύριος που θα είναι μαζί μου χωρίς δεύτερη κουβέντα θα το αγοράσει για να μου το κάνει δώρο. Με το κόλπο αυτό θα εισπράξετε 15.000 Ευρώ, χωρίς ουσιαστικά να πουλήσετε κανένα κόσμημα.
Θα κρατήσετε 400 Ευρώ και τα υπόλοιπα τα 14.600 θα μου τα δώσετε στο χέρι. Ρίσκο δεν υπάρχει, μόνο καθαρό κέρδος, και για τις δύο πλευρές. Αν συμφωνείτε αύριο κιόλας θα είμαι εδώ και πάλι με τον κύριο που σας περιέγραψα, και να είστε σίγουροι ότι και στο μέλλον θα αγοράσω και άλλα κοσμήματα από το κατάστημα σας, τώρα που γίναμε φίλοι..”
Η υπάλληλος και ο ιδιοκτήτης που άκουγαν αρκετά σοκαρισμένοι την κυρία με τα πανούργα σχέδια, ωστόσο συμφώνησαν μαζί της. Κορόϊδα ήταν, θα έβγαζαν 400 Ευρώ τάκα – τάκα.
Την επόμενη μέρα το σχέδιο πήρε σάρκα και οστά, το ίδιο δαχτυλίδι ξαναγοράστηκε από το κορόϊδο, τον εραστή, το κέρδος μοιράστηκε βάση της συμφωνίας, και όλοι μαζί για μια άλλη φορά μέσα στην τρελή χαρά, τραγουδούσαν …
“..Πούντο, πούντο το δαχτυλίδι,
..νάτο, νάτο είναι δικό σου,
..Ε΄ρε…. γλέντια!!!!!
Εις υγείαν των παραλήδων…”
