Η ΜΝΗΜΗ, η γνώση και η πολύμοχθη εργασία του Πάνου Γεραμάνη διαφύλαξαν και ανέδειξαν ένα κομμάτι του νεοελληνικού πολιτισμού γύρω από το λαϊκό τραγούδι και τους βάρδους του. Δύο χρόνια από τον αιφνίδιο θάνατό του, κυκλοφόρησε το βιβλίο «Πάνος Γεραμάνης: Η ζωή μου ένα τραγούδι», με πολύτιμα άρθρα και δημοσιεύματά του, που αποκαλύπτουν μυστικά του λαϊκού τραγουδιού, φέρνοντας κοντά στον αναγνώστη, όπως συνέβαινε και με τις ραδιοφωνικές εκπομπές του στην ΕΡΑ, τους ανθρώπους που «έγραψαν Ιστορία» μέσα κι έξω από την Ελλάδα, τους Βαμβακάρη, Γαβαλά, Βίρβο, Τσιτσάνη, Τσομίδη, Περπινιάδη, Πάνου, Καζαντζίδη, Μαρινέλλα και τόσους άλλους «θρύλους» που γνώρισε από κοντά κι από πολύ νέος, με αποτέλεσμα να ταυτίσει τη ζωή του με το λαϊκό τραγούδι.
Ο Πάνος Γεραμάνης «φέρνει στο προσκήνιο δεκάδες δημιουργούς, τραγουδιστές, μουσικούς που με τα χρόνια έχουν περάσει στην εφεδρεία», αναφέρει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στον πρόλογο του βιβλίου. Το βιβλίο επιμελήθηκε ο Βασίλης Λουμπρίνης
πηγή:naftemporiki
Διαβάζοντας το βιβλίο
“…..Είναι η εποχή που το καθιστό πάλκο θα… σηκωθεί, οι γυναίκες θα αναλάβουν ρόλο πρωταγωνιστικό, οι συνήθειες των νυχτερινών περιπατητών της Αθήνας θα αποκτήσουν κάτι από την «αβρότητα» των κομψών κέντρων της Ευρώπης. Άλλες εποχές, άλλες συνήθειες… Να τι του διηγείται ο χορευτής Μιχάλης Μιχαλάκης:
«Δεν υπήρχε νύχτα», λέει, «όταν πήγαινα στην “Λουζιτάνια”, την “Τριάνα” στου “Γιγουρτάκη” ή σε άλλα μαγαζιά που να μη χορέψω ζεϊμπέκικο (…) Για να μάθω καλό χορό, έχω χορέψει νύχτες ολόκληρες σε πανηγύρια στα Μεσόγεια και σε άλλα αρβανιτοχώρια της Αττικής.
Όταν τελείωνα τον χορό οι θαμώνες σηκώνονταν και με χειροκροτούσαν. Τότε για να χορέψεις έπρεπε να είσαι αριστοτέχνης. Μια κίνηση λάθος αν έκανες, όλοι σε κορόιδευαν. Για να σηκωθεί κάποιος να χορέψει έπρεπε να το σκεφτεί πολύ. Άλλωστε ο ζεϊμπέκικος είναι χορός για μάγκες, για βαρύμαγκες»…….”
πηγή;ΧΑΡΗΣ ΠΟΝΤΙΔΑ-εφημερίδα Τα ΝΕΑ,17/03/2007 , Σελ.: P10
