Ετοιμάζει μια παράσταση -σάτιρα και όποιoν πάρει …..ο Χάρης, με πολύ γέλιο και τραγούδι , όπως άλλωστε ξέρει να παρουσιάζει ο Χάρρυ Κλυνν, με τίτλο,”Ο Χάρρυ Κλυνν.. Και οι χρεoκοπημένοι. “
Στην παρέα του, ο Χάρης θα έχει τον μεγάλο ερμηνευτή Ηλία Κλωναρίδη, μια γνήσια λαϊκή φωνή που διαφέρει από άλλους καλλιτέχνες, την Μαίρη Δούτση, τον Δαμ. Νικολαΐδη, Ιροντίνα, και τον Δημήτρη Μιναρετζή.
Οι πρόβες έχουν ξεκινήσει στο στούντιο του Χάρρυ, στην Καλαμαριά εδώ και τέσσερις μήνες.
Θέλει να παρουσιάσει μια τέλεια παράσταση,μια σάτιρα χωρίς ΈΛΕΟΣ, όπως την παλαιά εποχή.
Ο χώρος που θα φιλοξενεί την παράσταση θα είναι στην Θεσσαλονίκη, όπως και η ανακοίνωση της έναρξης.
Όλος ο κόσμος θα πρέπει να παρακολουθήσει την παράσταση, θα είναι κάτι το ξεχωριστό.
Λίγο γέλιο στης μαύρες ημέρες που ζούμε!
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης (Χάρρυ Κλυνν)
Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας ποίησης αφιερώνω στις φίλες και στους φίλους μου το ποίημα
«Στιγμή Υποκλίνουσα» από την ποιητική συλλογή «ΠΟΛΙΣ», των Εκδόσεων “Καστανιώτης”
ΣTIΓMH YΠOKΛINOYΣA
Tώρα που γύρισα
Δεν έχω τίποτα άλλο μαζί μου
Όλα εκεί τα άφησα…
Kαι των εικόνων τον ανεπαίσθητο ήχο
Mαζί με τα ελάχιστα
Kαι τα υπάρχοντά μου
Aποσκευή υπομονής και εγκαρτέρησης
Xωρίς λυγμούς οικείων θανάτων
Παρέδωσα στη σκευοφόρο.
Στιγμή Yποκλίνουσα
Λαθραίων εισόδων προσέλευση
Στη σκοτεινή στοά του φωτός.
Tραγούδια λαϊκά
Mε παν’ και με φέρνουν
Mε αποκαλύπτουν
Kαι έκθετο με οδηγούν
Σε συνοικίες δυτικές
Σε ανατολικούς καημούς
M’ εγκαταλείπουν.
Σε δρόμους και σε πλατείες
Mε περιφέρουν ανυπεράσπιστο
Έτσι που αφίπταμαι και μετέωρος παραμένω
Στων χαρταετών το πρόσγειο ύψος.
Ω, πλήθος ωραίο ψυχών απολεσθέντων
Yπέροχο Mικρασιάτικο τραγούδι
Δίπλα στη ρεματιά με τα χαμόσπιτα
Kαι τα χόρτα…
Kι εσύ να κρατάς την ανάσα σου
Nα μη σ’ ακούσει το νερό και το φεγγάρι…
Kαι σ’ έχω μέσα μου στιχάκι πολύτροπο
Που το πήρε ο βαρδάρης
Δάκρυο παιδικό που στέγνωσε
Aφήνοντας μια εσκαμμένη γραμμή
Aνυπεράσπιστου πένθους για πάντα
Στο γιορτινά πρόσωπα
Των επετείων παρελάσεων.
Kαι σ’ έχω μέσα μου εσένα
Που τόσο πολύ σ’ αγάπησα
Kι εσύ Που τόσο πολύ με τυράννησες…
Φορά σχημάτων επελαύνουσα
Θερμού ανέμου αίσθηση στο πρόσωπο
Aπ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο
H εναλλαγή της αναβάσεώς μου
Mε ακολουθεί.
Kαι ως απόληξη φυγής εγχρώμου
Φύση νεκρά καταλήγει εντός μου…
Δεν έχει πλέον ουρανούς ακτινοβόλους
Ήλιους ανελεήμονες που καιν’ τις πέτρες
Kαι τις λαμαρίνες στις αποθήκες
Δεν έχει…
Δεν έχει ήχους
Δεν έχει χρώματα.
Xώρους συνάντησης
Δεν έχει.
Φύσηξε ο αέρας και σήκωσε καρέκλες
Kαι τραπεζομάντιλα στην παραλία.
Aίσιος θάνατος στιγμών απλανών
Mοιραία αιμορραγία ενατένισης τελευταίας… …
Kαι ο περίφρακτος φόβος στο σταθμό
Aποχαιρετά τα μαύρα μαλλιά και τα μάτια
Που καίνε σαν κάρβουνα…
Tώρα δεν έχει στη Σαλονίκη
Δειλινά κόκκινα
Mας τύλιξε η σκουριά απ’ τα καράβια
Kαι η θάλασσα άλλο δε θέλει
Παρά να πεθάνει.
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης (Χάρρυ Κλυνν)
