O νέος δίσκος του επιτυχημένου λαϊκού τραγουδιστή, κυμαίνεται στα γνωστά λαϊκά λημέρια στα οποία τον περιμέναμε. Λίγο πολύ οι περισσότεροι έχουν πάρει μια γεύση από το περιεχόμενο του καθώς το πρώτο single “Σκότωμα” του δίσκου βομβαρδίζεται τόσο από αρκετά ραδιόφωνα όσο και απo μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό.
Το εν λόγω κομμάτι με το οποίο ξεκινάει και ο δίσκος βασίζει τις προσδοκίες του στην ατάκα η οποία μπορεί να αποδειχθεί στο τέλος δίκοπο μαχαίρι για την επιτυχία του δίσκου.
Από εκεί και πέρα το δεύτερο τραγούδι του δίσκου “Κάτι Τέτοιες Ώρες” είναι μια όμορφη λαϊκή μπαλάντα με όχι τίποτα ιδιαίτερό στον στίχο παρόλα αυτά όμως πρόκειται για μια ευχάριστη και αξιόλογη παραγωγή.
Ακολουθεί το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου “Όταν για μένα θα μιλάς”, μια πολύ καλή ζεμπεκιά που πέφτει γάντι πάνω στο στυλ του τραγουδιστή και γνώμη μας είναι ότι το τραγούδι θα προστεθεί στην προίκα του με τα επιτυχημένα κομμάτια.
Συνεχίζουμε με το “Παράτα με”, ένα γρήγορο εξάρι που θυμίζει πάρα πολύ στη μουσική και στο στυλ του στοίχου το τραγούδι του Νότη Σφακιανάκη “Πάρτα”, άλλωστε πρόκειται για τον ίδιο μουσικοσυνθέτη.
Το “Μην κολλάς” είναι ένα ακόμα κομμάτι που παίζει με την ατάκα με πολύ καλή ερμηνεία από το καλλιτέχνη αλλά τίποτα ιδιαίτερο στην μουσική και την ενορχήστρωση.
Πιο κάτω βλέπουμε να αλλάζει το άκουσμα του δίσκου με μια όμορφή «οριεντάλ» μπαλάντα με τίτλο “Νύχτα κάνε μου τη χάρη”, πολύ ωραίος στίχος και μουσική παρόλα αυτά το ρεφρέν θα μπορούσε να ήταν πιο δυνατό.
Στην συνέχεια έρχεται το “Εφτά φορές”, πρόκειται για ένα καθαρά ραδιοφωνικό κομμάτι με μία ενδιαφέρουσα εισαγωγή στην αρχή αλλά με μια μπερδεμένη αλλαγή σε ροκ τέμπο στο ρεφρέν και μετριότατο στίχο.
Με το όγδοο τραγούδι να μπαίνει και το ζεϊμπέκικο “Nαύγια”, ο δίσκος επιστρέφει στα λαϊκά μονοπάτια και στα φόρτε του καλλιτέχνη.
Ακολουθεί το μοναδικό τσιφτετέλι του cd με τίτλο “Που να σε βρω”. Ένα ευχάριστο κομμάτι που όμως δεν έχει κάτι ιδιαίτερο που να το κάνει να ξεχωρίζει.
Στο δέκατο κομμάτι ακούμε το “Άγγελε μου” μια προσεγμένη παραγωγή τόσο σε μουσική και στίχο όσο και στην ερμηνεία του τραγουδιστή. Είναι μια μπαλάντα που σε κερδίζει αμέσως και θέτει υποψηφιότητα για ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου.
Το “Καταχρήσεις” είναι ένα «αυτοκαταστροφικό» ζεϊμπέκικο που θα περιμέναμε να το ακούσουμε από τραγουδιστή του ύφους του Σταμάτη Γονίδη, καθώς ο στίχος παραπέμπει στο ρεπερτόριο του μεγάλου λαϊκού καλλιτέχνη. Παρόλα αυτά πρόκειται για ένα καλό λαϊκό κομμάτι.
Λίγο πριν το τέλος ακούμε το “Ταξιδιάρικο”, ένα μετριότατο χορευτικό κομμάτι που ίσως είναι και το πιο χαμηλό σημείο του δίσκου αναφορικά με την αξιολόγηση του.
Ο δίσκος κλείνει με το “Καραβάκια”, ένα τραγούδι με όμορφο στοίχο και χαλαρή μουσική που σίγουρα ταιριάζει απόλυτα για το κλείσιμο του δίσκου.
Σε γενικές γραμμές ο δίσκος κρίνεται καλός και σίγουρα πολύ καλύτερος συνολικά από τον τελευταίο του δίσκου “Έτσι είχες πει”. Χαρακτηρίζεται από τραγούδια που παίζουν με την ατάκα, γεγονός που είναι άλλωστε και ένα από τα γνώρισμα του Νίκου Μακρόπουλού και του ύφους του ρεπερτορίου του.
Τα τραγούδια που ξεχώρισαν είναι τα “Όταν για μένα θα μιλάς”, “Άγγελε μου” και “Παράτα με”. Είναι δε εμφανής η προσπάθεια να ραδιοφωνι-θούνε ορισμένα κομμάτια του δίσκου, γεγονός που τον χαλάνε στις λεπτομέρειες.
Παρόλα αυτά ο Νίκος Μακρόπουλος είναι ένας αληθινός λαϊκός τραγουδιστής που έχει καταφέρει να κρατήσει αυτό το ύφος στους δίσκους του κάτι που το τιμάει όλα αυτά τα χρόνια. Γεγονός που διακρίνουμε και στην τελευταία του αυτή κυκλοφορία.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/10
ρεπορτάζ:Δημήτρης Βάνης
