«Δυστυχώς η ανασφάλεια και η κινδυνολογία προπορεύονται αντί να έπονται. Θα ήταν δε, ακόμη καλύτερα να μην επηρεάζουν την καθημερινή πολιτική πρακτική.
Αναφέρομαι στις αντιδράσεις και τα απότοκα της πρόσφατης, προκλητικής δήλωσης του «σουλτάνου» Ερντογάν, ο οποίος αμφισβήτησε ευθέως τη Συνθήκη της Λωζάννης.
Δεν χρειάζεται πανικός. Το ίδιο είχε επιχειρήσει και πριν από χρόνια σε συγκέντρωση του κόμματος του. Τότε είχε πει ότι «μήπως δεν ήμασταν εμείς εκείνοι που με τις υπογραφές μας δώσαμε αυτά τα νησιά που είναι μπροστά στη μύτη μας;»
Πάλι τώρα τα ίδια. Τώρα, γιατί είναι στριμωγμένος και γι’ αυτό «βρυχάται». Σε τέτοιες περιπτώσεις ο κίνδυνος της αποκοτιάς, εκ μέρους του, είναι όντως αυξημένος.
Ασφαλώς τα εσωτερικά προβλήματα του Ερντογάν είναι πολλά. «Βγήκε» αναστατωμένος και αγριεμένος από την αποτυχημένη απόπειρα του Ιουλιανού πραξικοπήματος και πιέζεται αφόρητα από την Κεμαλική αντιπολίτευση την οποία αντιμετωπίζει, προσπαθώντας να απομυθοποιήσει τον Κεμάλ.
Όμως, οφείλουμε να μην ερμηνεύουμε την στάση και την όξυνση που επιδιώκει με όρους επικαιρότητας.
Από το 1974 και μετά οι Τούρκοι έχουν αλλάξει το status quo της πολιτικής και διπλωματικής συμπεριφοράς τους. Βρίσκονται δε, σε φάση που φανερώνει την δυσχερή θέση τους. Οι λόγοι πολλοί και ευεξήγητοι. Αντιμετωπίζουν έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Μπήκαν στην κόλαση της Συρίας για πολιτικά και οικονομικά οφέλη και δεν εισέπραξαν τα ανάλογα. Η απόπειρα πραξικοπήματος έπληξε τον τουρισμό και την οικονομία τους που, ούτως ή άλλως, στέκεται σε πήλινα πόδια, κάτι που φαίνεται και από τις συνεχείς υποβαθμίσεις της, από ξένους οίκους.
Πλησιάζει ο καιρός που θα δοθεί λύση στο Κυπριακό στη βάση των άρθρων 20 και 27 της Συνθήκης της Λωζάννης. Από την ίδια Συνθήκη έχει απορρεύσει η αποστρατιωτικοποίηση της ζώνης των στενών των Δαρδανελίων (γι΄ αυτό και υποκλίθηκε ο Ερντογάν ζητώντας συγγνώμη από τον Πούτιν για την κατάρριψη του Ρωσικού αεροπλάνου). Ιδού, δηλαδή, ένας ακόμη λόγος που ο «σουλτάνος» αμφισβητεί τη Συνθήκη.
Τέλος, βλέπουν οι γείτονες ότι επίκειται η συμφωνία Ελλάδος-Αιγύπτου για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και η Τουρκία δεν θα δυνηθεί πλέον να διαδραματίσει ρόλο αυτόκλητου συνέταιρου της Ελληνικής και Κυπριακής υφαλοκρηπίδας.
Με βάση τις ανωτέρω σκέψεις τίποτα σχεδόν δεν είναι ανεξήγητο. Ο Ερντογάν άνοιξε το πιο προκλητικό και επικίνδυνο «χαρτί» του, αλλά δεν βρίσκεται στα «πάνω του», ούτε είναι πανίσχυρα πλέον τα εξωτερικά ερείσματά του.
Οι κίνδυνοι, ωστόσο, είναι πολλοί και τα απρόοπτα καραδοκούν. Γι’ αυτό και επιβάλλεται να βρεθούμε πλέον σε μια οικουμενική, ιστορική ετοιμότητα, εγκαταλείποντας τη «διπλωματία των σεισμών», «τις ζεϊμπεκιές» και τις «κουμπαριές». Είμαστε, βέβαια οικονομικά σε δυσχερέστατη θέση. Αλλά, μετά από 100 χρόνια η συγκυρία μας ευνοεί περισσότερο παρά ποτέ. Μην την πετάξουμε στη θάλασσα του Αιγαίου. Η οικονομία κάποτε διορθώνεται για να χάσεις και να επαναποκτήσεις, όμως, εδάφη «φτύνεις» περισσότερο αίμα»!
(*) Ο Νίκος Νικολόπουλος είναι Ανεξάρτητος Βουλευτής και Πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
