Γράφει ο Δ.Βάνης
Ο Νίκος Βέρτης δεν σταματάει ποτέ να μας ξαφνιάζει ευχάριστα με την δημιουργικότητα του αλλά και την διάθεση του να πειραματιστεί μουσικά, διασχίζοντας νέα μουσικά μονοπάτια μένοντας όμως παράλληλα πιστός στους λαϊκούς μουσικούς δρόμους το οποίους ακολουθεί διαχρονικά.
Είναι γνωστή η διάθεση του Νίκου Βέρτη για “ψάξιμο”, φροντίζοντας διαρκώς να εξελίσσει το έργο του γεγονός που είναι εμφανές και στα πρώτα δείγματα και του νέου επερχόμενου δίσκου που φτάνει στα δισκοπωλεία σε λίγες μέρες.
Ανέκαθεν αντισυμβατικός με τα μουσικά στάνταρ, ξέρει τον τρόπο να προσφέρει στο κοινό ένα τόσο θεαματικά φρέσκο και ταυτόχρονα τόσο ποιοτικά άψογο μουσικό αποτέλεσμα (τόσο δισκογραφικά όσο και στις live εμφανίσεις), το οποίο όμως δεν ξεφεύγει ποτέ από το χαρακτηριστικό του ύφος ως καλλιτέχνη, ύφος που έμαθε να λατρεύει ο κόσμος στα χρόνια της γεμάτο επιτυχίες καριέρα του.
Είναι αυτή η εμμονή στην τελειότητα και η συνέπεια που δείχνει στην δημιουργία αξιόλογων και διαχρονικών κομματιών που έχουν καταφέρει να τον φτάσουν στο υψηλότερο επίπεδο δισκογραφικά στα Ελληνικά μουσικά δρώμενα και φυσικά όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια με την φήμη του να εξαπλώνεται και να γνωρίζει την αναγνώριση από το διεθνές κοινό του εξωτερικού.
Σε μια εποχή που η πρωτοτυπία στην Ελληνική μουσική σκηνή θεωρείτε είδος προς εξαφάνιση και που το λαϊκό τραγούδι δείχνει να αργοπεθαίνει ως αποτέλεσμα φυσικά της χρόνιας κακομεταχείρισης του από πολλούς παράγοντες , ο Νίκος Βέρτης αποδεικνύει ότι μπορείς να πρωτοτυπήσεις υπηρετώντας ταυτόχρονα πάντα το λαϊκό είδος με μια σύγχρονη έννοια που σέβεται τα χαρακτηριστικά και την ιστορία του.
Η φιλοσοφία αυτή αντικατοπτρίζεται εμφατικά στα πρώτα τρία κομμάτια που κυκλοφορήσαν ως τα promo του δίσκου σταδιακά τους τελευταίους μήνες και αποτέλεσαν τον προάγγελο πριν την κυκλοφορία του. Από το “Όνειρο Ήσουν” αρχικά μέχρι το “Κοντά σου” και κυρίως το “Θα μετανιώσεις“, το τελευταίο χρονικά κομμάτι πριν την επίσημη κυκλοφορία τα οποία μας έδωσαν και το στίγμα για το τι μπορούσαμε να περιμένουμε στην ένατη ολοκληρωμένη δισκογραφική του δουλειά.
Εκτός από τα προαναφερθέντα κομμάτια που διακρίνονται από το ιδιαίτερο φρέσκο μοντέρνο χρώμα στον ήχο τους, τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου χαρακτηρίζονται από την λαϊκή γραμμή τους. Ίσως το πιο δυνατό κομμάτι του υπόλοιπου δίσκου είναι το “Να ΄ξέρες“, ένα λαϊκό τραγούδι σε χασάπικο ρυθμό που ξεχωρίζει από το πρώτο άκουσμα του.
Σίγουρα ένα τραγούδι που είναι ικανό να μείνει στην προίκα του καλλιτέχνη και θα εμπλουτίσει το πετυχημένο λαϊκό πρόγραμμα του Νίκου Βέρτη μαζί με τα ήδη αγαπημένα από το κοινό κομμάτια “Μεγάλα λόγια”, “Σε μένα”, “Πολύ απότομα βραδιάζει” κ.λ.π.
Από εκεί και πέρα, τα τραγούδια “Ψέματα” και “Φοβάμε για σένα” είναι δύο δυνατές λαϊκές μπαλάντες που συμπληρώνονται απο την εκρηκτική εκτέλεση του καλλιτέχνη ενώ το ζεμπέκικο “Που με Πάς“, θυμίζει στο ύφος του το “Έχει Τελειώσει” από τους πιο πρόσφατους δίσκους (“Είμαι Μαζί σου”, 2012) του.
Όμορφο στιγμιότυπο του album αποτελεί το τελευταίο κομμάτι του με τίτλο “Αν θυμάσαι”, μια γλυκιά μπαλάντα που απογειώνεται από την χαρακτηριστική ερμηνεία του Νίκου Βέρτη που ξέρει να προσεγγίζει τέτοιου είδους τραγούδια και να τους προσθέτει ένα αν μη τι άλλο νοσταλγικό χρώμα.
Το γεγονός ότι όλα τα κομμάτια του δίσκου έχουν την υπογραφή του ίδιου όχι μόνο στην ερμηνεία αλλά και στην σύνθεση επιβεβαιώνει ότι ο δίσκος αποτελεί ένα project άκρως προσωπικό και όχι απλά μια επιλογή κάποιων όμορφων τραγουδιών από διάφορους δημιουργούς αριστερά-δεξιά τα οποία ίσως έχουν την ατάκα για να γίνουν επιτυχία -φωτοβολίδα, όπως συνηθίζεται να βλέπουμε στα Ελληνικά δισκογραφικά δεδομένα.
Είναι πράγματι ευχάριστο και σίγουρα σπάνιο όταν ένας καλλιτέχνης δεν φοβάται να περάσει το προσωπικό ύφος στην παραγωγή ενός δίσκου. Άλλωστε αυτό το χαρακτηριστικό είναι που ξεχωρίζει τον “Καλλιτέχνη” από τον απλό “Ερμηνευτή». Πιο ξεκάθαρη σφραγίδα γνησιότητας δεν θα μπορούσαμε να δούμε.
Αναμφίβολα, από αυτήν την άποψη αυτό που λαμβάνει κανείς ακούγοντας τον νέο δίσκο του Νίκου Βέρτη είναι ένα ποιοτικό μουσικό αποτέλεσμα αληθινό και τίμιο αντιπροσωπευτικό του ύφους στο οποίο μας έχει συνηθίσει ο καλλιτέχνης.
Το αν θα αρέσει το εγχείρημα στο κοινό, μένει να φανεί.
