το έχετε δει, το έχετε ακούσει. Μεροκάματο όμως συμπάθειας αυτό σίγουρα δεν το έχετε συναντήσει. Κι όμως είναι το νέο επάγγελμα σε κάποιες δισκογραφικές εταιρείες εν Ελλάδι, καθώς αυτό το καλοπληρωμένο επάγγελμα δεν υπάρχει στο εξωτερικό. Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται !!!!!! Υπάρχουν υπάλληλοι δισκογραφικών εταιρειών σε κέραια πόστα για τους εργάτες (τραγουδιστές) και αυτά είναι κυρίως για ανθρώπους των δημοσιών σχέσεων, που η δουλειά τους είναι να προωθούν τις μουσικές δικογραφίες των καλλιτεχνών τους, με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, για να έχουν και τα ανάλογα πολύ καλά κέρδη.
Κάποιοι σ΄ αυτά τα νευραλγικά πόστα κάνουν εξαιρετική δουλειά, ρίχνοντας πολύ ιδρώτα και τα κέρδη των εταιριών είναι αποτελεσματικά, όπως και οι καλλιτέχνες είναι ευχαριστημένοι από την απόδοση των εταιρειών απέναντι τους.
Σε άλλες εταιρείες όμως κάποιοι των δημοσίων σχέσεων δουλεύουν αέρα ? πατέρα, βασιζόμενοι στην συμπάθεια, καλά αμειβόμενοι. Έτσι αποφασίζουν και διατάζουν ανάλογα με τον συναισθηματικό τους κόσμο, να στείλουν, ή να μην στείλουν Promo CD στα διάφορα Μ.Μ.Ε, προωθώντας έτσι, ή μη τον καλλιτέχνη τους, από τον οποίο περιμένουν έσοδα, όπως και ο καλλιτέχνης βασίζεται στην διαφήμιση της δουλειάς του, βάσει και του συμβολαίου.
Κύριε/α ?.δεν μας στείλατε τις τελευταίες κυκλοφορίες των καλλιτεχνών σας?.είναι το σύνηθες παράπονο από πολλά Μ.Μ.Ε, δημοσιογράφους.
Κύριε/α?.δεν σας συμπαθώ, γι΄ αυτό και δεν σας στέλνω τίποτα??.απαντούν οι συναισθηματικοί των δημοσίων σχέσεων δισκογραφικών εταιρειών.
Ο ?καλλιτέχνης/δα σας γνωρίζει αυτήν την προβληματική συμπάθεια;;; Ρωτούν οι άνθρωποι των Μ.Μ.Ε.
Αυτό να μην σας ενδιαφέρει?και το τηλέφωνο όπως και η ενημέρωση κλείνει εδώ?
Μη γνωρίζοντας τίποτα απ΄ όλα αυτά το ?θύμα? ο καλλιτέχνης επιτίθεται φραστικά στα πρόσωπα των Μ.Μ.Ε, που δεν ακούν την δισκογραφία τους να παίζει. Όταν μαθαίνουν την πραγματική αιτία, πέφτουν από τα σύννεφα, μη μπορώντας να αντιδράσουν ως αιχμάλωτοι του συναισθηματικού κόσμου του/της των δημοσίων σχέσεων της εταιρείας τους.
Απίστευτο και όμως είναι η πραγματικότητα στο επάγγελμα αυτό του ?συναισθήματος?. Το ερώτημα είναι αν αυτοί οι προβληματικοί, συναισθηματικοί των δημοσίων σχέσεων προσελήφθησαν με αυτά τα προσόντα, ή στην πορεία εξελίχθηκαν με το πνεύμα γουστάρω, δεν γουστάρω, λες κα είναι το μαγαζάκι τους, αδιαφορώντας για τον καλλιτέχνη που είναι το μεγάλο θύμα, λόγω των υποχρεώσεων του συμβολαίου, ?γουστόζικα? κατά τα άλλα γεγονότα.
Όλα τα είδαμε?αλλά αυτό ξεπέρασε κάθε φαντασία, γι΄ αυτό και αποφασίζουν και διατάζουν ότι ? δεν γουστάρω? άλλο με αυτό το νέο είδος του Ελληνικού Φαινόμενου.
Τους καλλιτέχνες σε κάθε περίπτωση θα τους συμβουλεύαμε στις επόμενες δισκογραφίες τους πριν υπογράψουν να συμβουλεύονται και ακόμα να έχουν μαζί τους ένα ψυχολόγο, που θα μετρά τον συναισθηματικό κόσμο των ανθρώπων των δημοσίων σχέσεων της εταιρείας, για να ξέρουν και εκ των προτέρων αν θα προωθηθεί, ή όχι η δουλειά τους, μετά τις υπογραφές.
Τις δε εταιρείες που έχουν προσλάβει τα πρόσωπα αυτά στις δημόσιες σχέσεις τις ευχόμαστε ολόψυχα καλά κέρδη.
