Τα πρώτα βήματα για τη διαχείριση του επιτοκιακού κινδύνου στα χαρτοφυλάκια των ελληνικών τραπεζών πραγματοποιεί ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας. Πρόκειται για μια προσπάθεια γεφύρωσης της λύσης του ελληνικού χρέους και των εμπλοκών με τη γερμανική πλευρά, λόγω αντιρρήσεων Σόιμπλε και επερχόμενων εκλογών.
Η διευθέτηση αφορά το κομμάτι των μέτρων άμεσης εφαρμογής της συμφωνίας της 24ης Μαΐου. Πράγματι, η σχετική διαδικασία, απ’ ότι φαίνεται, άρχισε και αφορά ομόλογα EFSF κυμαινόμενου επιτοκίου της τάξης των 25-27 δισεκατομμυρίων ευρώ που έχουν οι ελληνικές τράπεζες ως αποτέλεσμα της ανακεφαλαιοποίησής τους.
Το hedging αφορά τον «κίνδυνο» της αύξησης των επιτοκίων μεσομακροπρόθεσμα, καθώς τα ομόλογα αυτά έχουν επιτοκιακή βάση το Euribor, το οποίο αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια.
Η τεχνική διασφάλισης είναι μια συμφωνία ανταλλαγής των νέων με τα παλιά ομόλογα, η οποία θα «σταθεροποιεί» το επιτοκιακό κόστος στο 1% και κάτι. Οι εναλλακτικές για την τεχνική ανταλλαγή, που έχουν μελετηθεί μέχρι σήμερα, καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα επιτοκιακών παράγωγων προϊόντων, που διασφαλίσει και τις δύο πλευρές, δηλαδή τόσο τον ΕΜΣ όσο και τις τράπεζες.
Να θυμίσουμε, σε αυτό το σημείο, ότι το πακέτο των άμεσης εφαρμογής μέτρων περιλμνάνει επίσης την επιμήκυνσης της μέσης διάρκειας του δανείου του ΕΜΣ από τα 28 στα 32,5 χρόνια. Και τη συνακόλουθη μεταφορά στα 4,5 επιπλέον έτη των ποσών εκείνων της εξυπηρέτησης του χρέους που θα υπερβαίνουν κάποιο πλαφόν στη διάρκεια αποπληρωμής, έτσι ώστε να διατηρείται χαμηλά σε σχέση με το ΑΕΠ το ύψος των ετήσιων πληρωμών για τόκους και κεφάλαιο.
Βέβαια, οι κινήσεις αυτές τελούν υπό την άμεση εποπτεία και ανοχή της Γερμανίας, καθώς το «βάφτισμα» αυτών των κινήσεων σε risk management από τον ΕΜΣ απαλλάσσει τον κ. Σόιμπλε από την κατηγορία της διευκόλυνσης της Ελλάδας στο προεκλογικό παιχνίδι τον επόμενο χρόνο. Αυτό, όμως, αφορά μόνο στο κομμάτι του χρέους που έχει ήδη δοθεί από τον EFSF (δεύτερο Μνημόνιο) και το οποίο, όπως είναι γνωστό, δεν ξεπερνά τα 31 δισεκατομμύρια ευρώ προς το παρόν, από το σύνολο του χρέους, το οποίο είναι δεκαπλάσιο…
Το συνολικό προς ρύθμιση χρέος πέραν του EFSF αφορά ομόλογα στην αγορά περί τα 27-30 δισεκατομμύρια ευρώ, τα διακρατικά δάνεια περί τα 52 δισεκατομμύρια ευρώ και, βέβαια, τα ομόλογα ελληνικού Δημοσίου που έχουν οι κεντρικές τράπεζες (ξεπερνούν τα 15-17 δισεκατομμύρια ευρώ), συν το υπόλοιπο οφειλής προς το ΔΝΤ.
Με άλλα λόγια, η ρύθμιση του επιτοκιακού κόστους που συζητείται μεταξύ ελληνικών τραπεζών και ΕΜΣ, με την «τεχνική» διαμεσολάβηση του ΟΔΔΗΧ στην Αθήνα, αποτελεί το πρώτο «μικρό» βήμα σε μια μεγάλη διαδρομή, η οποία, όπως τουλάχιστον έχει επιβεβαιωθεί αρμοδίως, θα είναι μακροχρόνια.
Σύμφωνα με το επιτελείο του κ. Ρέγκλινγκ, η οριστικοποίηση του πρώτου βήματος (του επιτοκιακού) θα μπορούσε να ολοκληρωθεί στα τέλη του α’ τριμήνου του 2017 – δηλαδή πριν αρχίσει και επίσημα η προεκλογική καμπάνια στη Γερμανία – και ταυτόχρονα να διευκολύνει την ΕΚΤ όσον αφορά την απόφασή της για την ένταξη της Ελλάδας στο QE τον Μάρτιο…
Προϋπόθεση για αυτό, βέβαια, είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, πράγματα εξαιρετικά δύσκολο, παρά τις περί του αντιθέτου κυβερνητικές προβλέψεις και πρωθυπουρικές συστάσεις
