παρ΄όλο που είναι μια αχανής χώρα με πάνω από 70 εκατομμύρια κατοίκους, και παρά το φθηνό νόμισμα, την Τουρκική λύρα για τους τουρίστες, οι οποίοι το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν για την Τουρκία από τα διαφημιστικά φυλλάδια που κυκλοφορούν ανά τον κόσμο είνα τα γνήσια γλέντια της Ανατολής, τα πολλά νυχτερινά κέντρα που έχουν με φιρμάτα ονόματα καλλιτεχνών του Τουρκικού πενταγράμμου, παρά ταύτα υπάρχει μεγάλη κρίση.
Ο λόγος είναι, τα ακριβά μεροκάματα καλλιτεχνών με αποτέλεσμα οι τιμές στα κέντρα αυτά να είναι απαγορευτικές για πολλά πορτοφόλια.
Μόνο που τους Τούρκους καλλιτέχνες με τα ακριβά μεροκάματα κανένα κέντρο πλέων δεν τους θέλει, και η επαγγελματική τους δραστηριότητα περιορίζεται πιά σε συναυλίες του εξωτερικού, σε ξενοδοχειακές μονάδες, αλλά και στα καζίνα της κατεχόμενης Κύπρου.
Απ΄ την άλλη πλευρά τα μικρά κέντρα στην Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Άγκυρα και όχι μόνο δουλεύουν ασταμάτητα, γεμάτα από κόσμο με καλλιτέχνες δεύτερα ονόματα με φθηνά μεροκάματα, συνεπώς και οι τιμές είναι φθηνές στα κέντρα αυτά με τις πολυμελείς ορχήστρες, όπου κατά κόρον το εθνικό ποτό τους το “ρακί” σερβίρεται ως σπέσιαλ οινόπνευμα, με λογότερη προτίμηση στα σκληρά Ιρλανδέζικα ποτά, και χωρίς να χαλάσει η ποιότητα τους στη διασκέδαση.
Ακόμα και τα CD των καλλιτεχνών αυτών είναι πιο φθηνά σε όλα τα δισκοπωλεία και στα διαδίκτυο. Ο μόνος φιρμάτος στην Τουρκία που όλοι οι ιδιοκτήτες κέντρων τον ζητούν τρελλά, είναι ο Κουρδικής καταγωγής Ιμπραήμ Τατλές, ο οποίος αλωνίζει όλες τις χώρες με τις συναυλίες του, όπου ζουν Κούρδοι μετανάστες. Για τους υπόλοιπους τα χρόνια που έρχονται είναι δύσκολα.
Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα και στην Ελλάδα με πληθυσμό 10-11 εκατομμύρια, όλο κι΄όλο, όπου πολλά πρέπει να αναπροσαρμοστούν σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, την κρίση δηλαδή στα νυχτερινά κέντρα μας.
Η καλλιτεχνική ζήτηση είναι υπέρ καλυμένη, έχει επέλθει κορεσμός, με εμφανής το αποτέλεσμα της αλλοίωσης της Ελληνικής διασκέδασης. Το τοπίο δε,πρέπει να ξεκαθαρίσει αν θέλουν οι ιδιοκτήτες των κέντρων να τα κρατήσουν ανοιχτά και στο μέλλον.
