Ένα σπουδαίο άνθρωπο και εξαίρετο ηθοποιό αποχαιρετά σήμερα, 30 Ιανουαρίου, το ελληνικό θέατρο. Ο Νίκος 
Κούρκουλος «έφυγε» από κοντά μας, σε ηλικία 73 ετών, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν. Ο Νίκος Κούρκουλος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1934 και μεγάλωσε στου Ζωγράφου. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και έκανε την πρώτη εμφάνιση στο θεατρικό σανίδι το 1958, στο πλευρό της Έλλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν, στην Κυρία με τις Καμέλιες. Γρήγορα αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους στο αρχαίο ελληνικό δράμα και σε μεγάλα κλασικά αλλά και σύγχρονα έργα του αμερικάνικου και του ευρωπαϊκού θεάτρου. Πρωταγωνίστησε, ανάμεσα σε άλλα, στη Μήδεια (1959) και τον Ορέστη (1971) του Ευριπίδη, στον Οιδίποδα Τύραννο (1982) και στον Φιλοκτήτη (1991) του Σοφοκλή, στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, που ήταν και η τελευταία του θεατρική εμφάνιση. Ως επικεφαλής θιάσων, αλλά και δικού του θεάτρου στην Αθήνα, πρωταγωνίστησε στα έργα: Η μικρή μας πόλη (1960), Οντίν (1962), Η κληρονόμος (1962), Σαμπρίνα (1963), Ιούλιος Καίσαρ (1964), Να ντύσουμε τους γυμνούς (1964), Λούλου (1965), Ίλια Ντάρλιγκ (ΗΠΑ-1967 σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν με τη Μελίνα Μερκούρη, παράσταση για την οποία κέρδισε την υποψηφιότητα για το βραβείο TONY, Πύργος (1964), Δίκη (1971), Τάγκο (1972), Όπερα της Πεντάρας(1975), Ο Γλάρος (1976), Επιστροφή (1977), Πρόσκληση στον Πύργο (1978), Μονό Ζευγάρι (1980), Ανταπόκριση (1983),
Ψηλά από τη Γέφυρα (1986) και Στην Φωλιά του Κούκου (1987). Όμως, εκτός από σπουδαίους πρωταγωνιστής του θεάτρου, ο ο Νίκος Κούρκουλος υπήρξε και ένας από τους μεγαλύτερους ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου. Πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 30 ταινίες, μεταξύ των οποίων Ο κατήφορος, Κοινωνία ώρα μηδέν, Η κυρία δήμαρχος, Το χώμα βάφτηκε κόκκινο, Αδίστακτοι, Ορατότης μηδέν, Ο Αστραπόγιαννος κ.ά. Τιμήθηκε δύο φορές με το Α’ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: το 1965 για τους Αδίστακτους και το 1970 για τον Αστραπόγιαννο. Για πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης των θιασαρχών του Ελληνικού Θεάτρου, (ΠΕΕΘ), ενώ από το 1994 μέχρι το θάνατό του διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Από τη θέση αυτή οραματίστηκε και δημιούργησε το Παιδικό Στέκι, την Πειραματική Σκηνή, τον Άδειο Χώρο, το Εργαστήρι Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας, τη Διεθνή Σκηνή και τη Θερινή Ακαδημία Θεάτρου, ενώ αναβάθμισε δραστικά την Δραματική Σχολή του Εθνικού.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του παρουσιάστηκαν πολλά και σημαντικά έργα του παγκόσμιου δραματολογίου καθώς και έργα πολλών Ελλήνων συγγραφέων, σε όλες τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου. Τον Μάρτιο του 2006 υπέγραψε εκ μέρους της πολιτείας την οριστική σύμβαση για την ανάθεση του έργου «Αποκατάσταση και εξοπλισμός του κτιριακού συγκροτήματος του Εθνικού Θεάτρου», που αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα οράματα της καλλιτεχνικής του θητείας.
Καλό ταξίδι…
πηγη:in.gr
