Άρθρο της Έλενας Βάνης:
Για ακόμη μια φορά ο ξένος τύπος ασχολήθηκε με την Ελλάδα και μάλιστα με ένα τρόπο πιο «θετικό» απ’ ότι έχουμε συνηθίσει.
Συγκεκριμένα αναφερόμαστε στο αμερικάνικο περιοδικό Newsweek όπου ο δημοσιογράφος Stefan Theil την περασμένη Παρασκευή (24/12/2010) δημοσίευσε στην ηλεκτρονική της έκδοση ένα άρθρο με τίτλο “How Europe’s Goals Will Pay Off”, το οποίο επικεντρώθηκε στο πώς οι ευρωπαϊκοί οικονομικοί στόχοι επιτυγχάνονται και ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας.
Το άρθρο έπειτα από μερικές παραγράφους κολακείας προς το πρόσωπο του Γ. Παπανδρέου για την αποφασιστικότητα του, τα «καλοπροαίρετα» μεταρρυθμιστικά μέτρα της κυβέρνησης όπως ήταν αυτά του fast-track, της διαφάνειας, του εντατικού ελέγχου των πανεπιστημίων και την προσπάθεια ανοίγματος της Ελλάδας σε διεθνείς επενδύσεις, κλείνει λέγοντας, «Η Ευρώπη μπορεί να βρίσκεται ακόμη στα μισά της κρίσης της. Αλλά, σε πάσχουσες οικονομίες όπως της Ελλάδας, σπέρνονται οι σπόροι της αναγέννησης».
Διαβάζοντας το άρθρο αυτό, ως Έλληνες πολίτες, νομίζω ότι δεν μας πείθει όσο θα ήθελε. Το να ζεις την κατάσταση αυτή στο πετσί σου, είναι τελείως διαφορετικό.
Απ όλο το κείμενο αυτό που ενοχλεί και εξοργίζει περισσότερο είναι η αναφορά σε μια ενδεχόμενη ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ…. Διότι νομίζω ότι στο μυαλό των περισσοτέρων η λέξη αυτή συνδέεται με τα άτομο που μπορούν να μεταλαμπαδεύσουν νέες ιδέες δηλαδή τους νέους…
Και ρωτώ και απάντηση δεν παίρνω. Αναγέννηση πού;
Σε μια χώρα που σε λίγο καιρό θα μείνει έχοντας στο δυναμικό της την Τρίτη ηλικία;
Που οι νέοι της το μόνο που κοιτάνε είναι πως να βάλουν Χ στην χώρα αυτή που δεν τους άφησε να κυνηγήσουν το όνειρό τους, ψάχνοντας για μία χώρα που θα τους φιλοξενήσει με περισσότερες προοπτικές εργασίας και καταξιώσεις;
Που η νεολαία αναγκάζεται να κρύβει τα πτυχία που διαθέτει προκειμένου να βρεθεί μια μηδαμινή εργασία, γιατί πλέον όσο λιγότερη γνώση έχεις τόσο πιο πολύ έχεις πιθανότητα να σε επιλέξουν καθώς έτσι δεν τους κοστίζεις πολλά.
Που πλέον το πτυχίο είναι αρνητικό και όχι θετικό στην αναζήτηση μια δουλειάς.
ΠΟΥ; Στη χώρα που αν σου δώσουν και 100 Ευρώ πρέπει να πεις ευχαριστώ και ας έχεις βγάλει τα μάτια σου στα βιβλία του προπτυχιακού και του μεταπτυχιακού. Πρέπει να πεις ευχαριστώ γιατί αν δεν το πεις την επόμενη μέρα θα βρεθεί κάποιος άλλος στην θέση σου…
ΠΟΥ; Στη χωρά της αρπαχτής; Στη χώρα που κυριαρχεί η εκμετάλλευση της εκμετάλλευση;
Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λένε!!!!!!
Μόνο προοπτική αναγέννησης δεν υπάρχει…
Το μόνο που προκύπτει είναι καθημερινά ψυχολογικά πτώματα…
Αποστροφή… Κατάθλιψη… Απογοήτευση…
Ρεπορτάζ της Έλενας Βάνη
