Άρθρο του έγκριτου νομικού Στάθη Θ. Τσομίδης.
Η διαρροή της πρωθυπουργικής διάθεσης, άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για την επόμενη, μετακαραμανλική περίοδο, μέρα στο πολιτικό προσκήνιο.
Το δελφινάριο ανασυντάχθηκε και στα δύο στρατόπεδα, το ιππικό (Μπακογιάννη) και την Μ.Ο.Μ.Α. (Σουφλιάς), κατά την πετυχημένη έκφραση του Νίκου Κακαουνάκη, έλαβε θέση μάχης για την επικείμενη σύγκρουση.
Βέβαια υπάρχουν και οι καχύποπτοι που θεωρούν ότι ο πρωθυπουργός διέρρευσε την συναισθηματική του διάθεση, για να μετρήσει τις αντιδράσεις, επιβεβαιώνοντας τον κουμπάρο του Ε. Στυλιανίδη περί “Καραμανλής ή χάος” και πως αυτό το σλόγκαν λειτουργεί μετά τα κοσμοϊστορικά συμβαίνουν εντός και εκτός Ελλάδος.
Κανείς όμως, δεν μπήκε στον κόπο να σκεφθεί ότι ίσως, ο κ. Καραμανλής να αισθάνεται, ως αυθεντικός άνθρωπος, την απέχθεια του προδομένου. Προδομένος από τους δικούς του ανθρώπους. Τους κουμπάρους, τους δομημένους, του Βατοπεδινούς και όλους που ενώ του αναγνωρίζουν ότι αυτός επανέφερε την Ν.Δ στην εξουσία, όχι μόνο στην πολιτική, αλλά και την κοινωνική, κάνουν τα πάντα για να την ξεπουλήσουν, συμπεριφερόμενοι ως πειρατές της Σομαλίας στις καλύτερες των περιπτώσεων, και ως τρωγλοδύτες, λιμασμένοι στην χειρότερη.
Όμως, ο κ. Καραμανλής, φέρει αποκλειστικά την ευθύνη αυτής της κατάστασης. Αυτός που υποσχέθηκε την επανίδρυση του κράτους και την διαφάνεια. Την τιμωρία, την ενοχή και την αποκατάσταση μιας ηθικότητας στο δημόσιο βίο, αφέθηκε στην τρυφηλότητα της εξουσίας.
Ο κ. Καραμανλής, τώρα που ανακάλυψε την Αμερική, συνειδητοποίησε όχι ότι το πλοίο έχει εξοκείλει. Συνειδητοποίησε ότι το πηδάλιο που ο ίδιος κρατάει, δεν υπακούει γιατί έχει κωλύσει στο βούρκο της διαφθοράς και της απραξίας.
Η ζωή και η πολιτική δεν ανέχονται το κενό, όπως και η γέννηση ιδεών δεν αποτελεί ποτέ παρθενογένεση.Ο κ. Καραμανλής μπορεί να ξεκουραστεί όσο θέλει. Το πρόβλημα είναι οι Ερινύες θα του επιτρέψουν έναν ήσυχο ύπνο ή θα τον τυραννούν μέχρι σημείου καταθλίψεως.
Η χώρα και ο λαός, θα βρει σίγουρα την διέξοδο του μέσα από τις ανάλογες δημοκρατικές διαδικασίες. Όσο πιο γρήγορα αποχωρήσει, ο κ. Καραμανλής τόσο μεγαλύτερο περιθώριο δίνει στην ιστορική μνήμη, να του αναγνωρίσει το ρόλο του πολιτικού που είχε όραμα που όμως το μετέτρεψε απλώς σε όνειρο θερινής νυχτός.
