Ο ΕΓΚΡΙΤΟΣ-ΝΟΜΙΚΟΣ – Χάρης Βεργούλης
Εργατικά ατυχήματα και τυμβωρύχοι
Τυμβωρύχος:«Ο ορύσσων, ανασκάπτων τάφον προς σύλησιν των μετά του νεκρού συνθαπτομένων αντικειμένων» και κατά τον Αριστοφάνη ο «λωποδύτης νεκρών» (ιδ. Μέγα Λεξικόν Ελλ. Γλώσσας, Δ. Δημητράκου σελ. 7.336) και κατά τον Ι. Σταματάκο – Λεξικόν της Αρχ. Ελληνικής γλώσσας: «Ο ανασκάπτων (ανοίγων) τους ήδη σχηματισμένους τύμβους (υπάρχοντες τάφους) προς σύλησιν αυτών (σελ. 1.016). Οθεν αδόκιμος ο όρος των παιάνων της εξουσίας.
Το Αρθρο 38 εισαγωγικού νόμου του Αστικού Κώδικα -πώς τους ξέφυγε των φωστήρων και δοκησίσοφων που νομοθετούν επί επτά (7) συναπτά έτη σφόδρα αντεργατικούς νόμους;- ορίζει: «Εξακολουθούν να ισχύουν και μετά την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα όλοι οι νόμοι και τα διατάγματα που αφορούν συλλογικές συμβάσεις εργασίας, καταγγελία συμβάσεων εργασίας ιδιωτικών υπαλλήλων, εργατών, υπηρετών, τεχνιτών, την πληρωμή ή τις κρατήσεις μισθών και ημερομισθίων τους, τις ώρες και τα χρονικά όρια εργασίας, την ανάπαυση της Κυριακής, τα εργατικά ατυχήματα, την ασφάλεια και υγιεινή των εργαζομένων, τη θέση τους σε περίπτωση επιστράτευσης ή άλλοι ειδικοί νόμοι που αφορούν τη σύμβαση εργασίας»
Σύμφωνα με τον νόμο και την πάγια νομολογία των δικαστηρίων της ουσίας, αλλά και της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, εργατικό ατύχημα είναι αυτό που προκαλείται από βίαιο συμβάν, το οποίο επήλθε κατά την εκτέλεση της εργασίας ή εξ αφορμής αυτής σε εργάτη ή υπάλληλο των εργασιών ή επιχειρήσεων που αναφέρονται στον νόμο, (εργατικό ατύχημα) θεωρείται κάθε βλάβη η οποία είναι αποτέλεσμα βίαιης και αιφνίδιας επενέργειας εξωτερικού αιτίου ασχέτου με τη σύσταση του οργανισμού του παθόντος και τη βαθμιαία φθορά του από τις συνθήκες της εργασίας, αλλά συνδεομένου οπωσδήποτε με αυτή λόγω της εμφάνισής του κατά την εκτέλεσή της ή εξ αφορμής αυτής. Η τραγωδία των Τρικάλων είναι ο ορισμός του εργατικού ατυχήματος, παρά τα φληναφήματα των ούτως ή άλλως αναρμόδιων που θα έπρεπε να σιωπούν.
Οι άνθρωποι της εξουσίας, αυτοί με τη «λαστιχένια συνείδηση», ομιλούν ή μάλλον θορυβούν και κορυβαντιούν για την ισχύ των αξιών των ελέγχων και της δήθεν διαφάνειας, χωρίς αιδώ και μάλιστα από την ημέρα της τραγωδίας (26.1.2026) και χωρίς να εισκομίζουν κανένα πόρισμα ελέγχου σε προγενέστερο και ανύποπτο χρόνο της λειτουργίας του συγκεκριμένου εργοστασίου. Για να δημιουργηθεί σύγχυση, θολούρα και χαύνωση διαδίδουν διά των προθύμων ΜΜΕ ουρανομήκεις ψευδολογίες (όπως το ανύπαρκτο «κίνημα τυμβωρύχων» κ.λπ.), ώστε να αποσυνδέσουν τον φρικτό θάνατο των εργατριών από τα μέτρα ασφαλείας που θα έπρεπε να είχαν ληφθεί. Ο θόρυβος είναι ύποπτος, διότι «πίθος πλήρης ουδέποτε θορυβεί, αντίθετα ο κενός ορχήστρα ολόκληρη»
Αποκρύπτουν, αποσιωπούν και παραπληροφορούν ότι δεν υπήρχε καν σωματείο των εργαζομένων στη συγκεκριμένη επιχείρηση και στους εκπροσώπους του Εργατικού Κέντρου απαγόρευαν την προσπέλαση και ας ορίζει το Σύνταγμα ότι: «Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το κράτος»… (άρθρο 22 παρ.1). Ο Ηγεμόνας εξάλλου δήλωσε ότι το Σύνταγμα είναι ζωντανός οργανισμός… τρομάρα του, διότι ο ίδιος το έχει καταστρατηγήσει και εξέθεσε και τους δικαστές του ΣτΕ που ερμήνευσαν ότι το απαγορεύεται σημαίνει επιτρέπεται (άρθρο 16). Τόσο… ανεξάρτητη Δικαιοσύνη βούλεται!
Τέσσερις (4) υπουργοί που «χρησιμοποιήθηκαν» στο υπουργείο Εργασίας στην επταετία (2019-2026), προεξάρχοντος αυτού του αεί κομπορρήμονος που θα «έγδερνε» μια εισαγγελέα, συνέβαλαν, με τη σφόδρα αντεργατική νομοθέτηση, τα μέγιστα στη νέκρωση του Εργατικού Δικαίου (ιδ. «Εφ.Συν.», 2.7.2025, σελ. 22) με γνωστά και πασίδηλα οδυνηρά αποτελέσματα.
Είναι νομικά και λογικά οξύμωρο σχήμα να δεχθούμε πως το δίκαιο δεν αποδοκιμάζει την επιλογή που γίνεται σε βάρος του και σε βάρος των αδύναμων.
Για τους μεθοδεύοντες συγκάλυψη όπως στις υποκλοπές κ.λπ., τους υπενθυμίζω ότι ένα ταπεινό Μονομελές Πλημμελειοδικείο, απαρτιζόμενο από έναν πρωτοδίκη και έναν εισαγγελέα Πλημμελειοδικών, αποτελούν πρότυπα και φωτεινά παραδείγματα για τους συναδέλφους τους, διότι έθεσαν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων στη βρομερή και αποκρουστική αυτή υπόθεση και απέσπασαν ακόμη και τον έπαινο κορυφαίου δημοσιολόγου, σχολιαστή και αρθρογράφου σε εφημερίδα-πυλώνα της νυν εξουσίας και όχι οπαδό του «κινήματος των τυμβωρύχων» προφανώς (ιδ. «Εφ.Συν.», 2η σελ., στις 2.2.2026, όπου παρατίθεται απόσπασμα του σχολίου του). Λέτε να επίκειται η ανάσυρση εκ του αρχείου του φακέλου των υποκλοπών, οπότε πολλοί θα χάσουν τον ύπνο τους…
Καταλύτης το ταπεινό Μονομελές Πλημμελειοδικείο, ενώ ο Αρειος Πάγος περί άλλα ετύρβαζε (ιδ. «Εφ.Συν.», 27 Αυγούστου 2024, σελ. 14, την ημετέρα άποψη για την αρχειοθέτηση της υπόθεσης των υποκλοπών) και εξακολουθεί να τυρβάζει εισέτι, φευ!
Αυτοί που ερευνούν τη φρικτή και απεχθή απανθράκωση πέντε (5) μανάδων-εργατριών τη νύχτα ας μιμηθούν το ταπεινό Μονομελές Πλημμελειοδικείο, και όχι τον Σαρτζετάκη ή τον Δελαπόρτα!
Δικηγόρος – τ. γ.γ. ΔΣΘ
