Όλοι οι Έλληνες έχουμε ορκισθεί να φυλάττουμε με πίστη και αφοσίωση την σημαία μας μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος μας, να μην την εγκαταλείπουμε, μηδέ να την αποχωριζόμαστε. Κάναμε το σταυρό της πύρινη λόγχη και τη βυθίσαμε στα μνήματα αυτών που έπεσαν για την τιμή της.
Η ελληνική παιδεία κάνει έναν ξένο ίσως φιλέλληνα, αλλά ουδέποτε Έλληνα να θυσιαστεί για την τιμή και την δόξα της γαλανόλευκης. Αυτός που κρατάει τη σημαία πρέπει να νιώθει ρίγος και να ανατριχιάζει.
Στους πολέμους του Έθνους και κατά τις μάχες τη σημαία την κρατούσε τρέχοντας μπροστά ο ανδρείος, ο γενναίος, ο θαρραλέος και όχι αύτός που ήταν άριστος μαθητής με πολλές γνώσεις ή είχε πολλά πτυχία σπουδών.
Η σημαία δεν είναι κύπελλο ή οποιοδήποτε έπαθλο για να δίδεται ως αμοιβή. Είναι όραμα, είναι πατρίδα, είναι πίστη, είναι σύμβολο θυσίας και ελευθερίας. Λυπάμαι, θλίβομαι και ντρέπομαι για τη σπίλωση της σημαίας μας από όλους όσοι λάβανε μέρος στις συζητήσεις των Μέσων Ενημερώσεως και υπερασπίσθησαν έναν ξένο, μη Έλληνα, λαθρομετανάστη και θέλησαν να τον τιμήσουν δίδοντας του στα χέρια του το σύμβολο του έθνους μας, τη γαλανόλευκη σημαία.
Όλος ο ελληνικός λαός έμαθε για τον αλβανό Οδυσσέα περισσότερα από όσα για τον Οδυσσέα το βασιλιά της Ιθάκης, για τον οποίον υπάρχει άγνοια. Δυστυχώς στο ολίσθημα αυτό συμπεριλαμβάνονται και υψηλά πρόσωπα όλων των παρατάξεων του πολιτικού κόσμου. Φαίνεται όμως ότι όλο το ζήτημα αυτό είναι πολιτικό κατασκεύασμα κομματικών συμφερόντων.
Επιτέλους, ας σταματήσουν οι υποχωρήσεις!
Δώσαμε τα Ίμια, δώσαμε και τη σημαία μας, πουλήσαμε και το όνομα της Μακεδονίας μας, δώστε και το Αιγαίο να τελειώνουμε.
Αιδώς Αργείοι. Π. Χ. Ταξίαρχος ε.α . Ημερολόγιο “ΠΑΝΕΛ. ΣΥΛΛ. ΑΠΟΓΟΝΩΝ ΜΑΚ/ΜΑΧΩΝ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ”
