Η υπόθεση του Κολωνού είναι μια από τις περιπτώσεις εκείνες που συμπυκνώνουν όλες τις χρόνιες αβελτηρίες, τις εγκληματικές παραλείψεις, τις ενδημικές παθογένειες και τις κακοποιητικές πρακτικές του ελληνικού κράτους προς τους πολίτες του – και μάλιστα εκείνους που οφείλει πρωτίστως να προστατεύει, τους ευάλωτους και τους ανήλικους.
Το παιδί που βιαζόταν πολλαπλά από το κύκλωμα παιδεραστών είχε θυματοποιηθεί, ωστόσο πριν πέσει θύμα εκμετάλλευσης: κανένα δίχτυ προστασίας και υποστήριξης μιας ταλαιπωρημένης οικογένειας δεν απλώθηκε, κανένας θεσμός μέσα στην κοινότητα δεν λειτούργησε προληπτικά και, βέβαια, όταν το κύκλωμα αποκαλύφθηκε. Επίσης κανένας θεσμός δεν λειτούργησε προστατευτικά για το θύμα και την οικογένειά του.
Αντιθέτως, αυτό το βαριά πολυτραυματισμένο παιδί αφέθηκε αβοήθητο, επανατραυματιζόταν καταθέτοντας ξανά και ξανά, η δικογραφία και τα μαρτύριά του έγιναν υλικό για την κιμαδομηχανή των ΜΜΕ που είχαν στρατοπεδεύσει έξω από το σπίτι του, τα στοιχεία του διέρρευσαν παντού – μέχρι και η ίδια η αρμόδια υφυπουργός μέσα στη Βουλή έδωσε στη δημοσιότητα τον τόπο διαμονής του. Κάθε άρθρο των διεθνών συμβάσεων για την προστασία του παιδιού αλλά και του ποινικού κώδικα έγινε κουρελόχαρτο…
Σε κάθε επίπεδο η ελληνική Πολιτεία εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής. Κι έτσι, απέμεινε στους πολίτες το ύστατο καταφύγιο, η Δικαιοσύνη. Η πρόταση της κ. Εισαγγελέως στην υπόθεση του Κολωνού ήταν η διάψευση της προσδοκίας της κοινωνίας πως αυτό το συλλογικό τραύμα μπορεί να ξεπεραστεί, όλο το σκοτεινό κύκλωμα θα αποκαλυφθεί, οι ένοχοι θα τιμωρηθούν όπου κι αν ανήκουν πολιτικά, όσες υψηλές διασυνδέσεις κι αν έχουν.
