του Δρος. Δημήτρη Ρομποτή*New York City
Η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν μπορεί να είναι οικουμενικός μόνο όποτε του κα…πνίση ή όταν είναι να επιβάλλη κατασταστικά και ό,τι άλλο του έρθη στην Εκκλησία των Αμερικών.
Δεν υπάρχει part time οικουμενικός, ή είσαι ουκουμενικός twenty-four/seven που λέμε και στο Αμέρικα …turbo et orbi, ή δεν είσαι! Και εξηγούμαι: εδώ και μήνες οι σχέσεις Ουκρανίας-Ρωσσίας, δύο Ορθοδόξων χωρών που ελκύουν τη θρησκευτική τους καταγωγή από τη Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, έχουν φτάσει σε εκρηκτικό σημείο.
Πάλι καλά που επρυτάνευσε η σύνεσις και εκτονώθηκε κάπως η ένταση, το πρόβλημα όμως εξακολουθεί να υπάρχη και η πιθανότητα συρράξεως παραμένει.
Τί έκανε όλον αυτόν τον καιρό ο οικουμενικός; Κοινοποίησε κάποια έκκληση για αυτοσυκράτηση, εξέφρασε τον πόνο του δημοσίως, οργάνωσε κάποια αγρυπνία ή προσευχή;
Τίποτα απολύτως! Λες και δεν υπάρχει, λες και οι δύο χώρες του είναι ξένες και άσχετες! Ο ίδιος αυτοπεριορίστηκε στον ρόλο του εκ μακρόθεν παρατηρητή, μόνος του μπήκε στο περιθώριο ενώ εξ αρχής θα μπορούσε να κάνη παιχνίδι για λόγους εντυπώσεων αλλά και ουσίας – στις μέρες μας αυτά ταυτίζονται τις περισσότερες φορές, δυστυχώς!
Οχι μόνο με ανακοινώσεις και προσευχές, αλλά με φυσική παρουσία επί του πεδίου! Επρεπε να είχε πάει στην Ουκρανία, να είχε καλέσει όλους τους ιεράρχες της Ουκρανικής Εκκλησίας, της Ρωσσικής Ουκρανικής Εκκλησίας, των Ουνιτών, ακόμη και των Ρωμαιοκαθολικών συν καμμιά τριανταριά τηλεοπτικά συνεργεία, σε κοινή επίσκεψη στη διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών!
Και μαζί του όποιος άλλος ήθελε να έρθη για λιτανεία. Οι Ουκρανοί ως Ορθόδοξος λαός ψοφάνε για θρησκευτικό σόου, πόσο μάλλον που είναι τα δικά τους μπατζάκια που θα καούν σε περίπτωση συρράξεως.
Να πάρη εξαπτέρυγα, τρικέρια, αγιαστούρες, πυρίμαχα σκεύη Λαγκοστίνα και ό,τι άλλο απαιτούσε η περίσταση και να πάη στο πεδίο της εν αναμονή μάχης, να κάνη συλλείτουργο, να καλέση τους μαχητές και των δύο πλευρών σε προσευχή και να τους τραβήξη μία ομιλία περί ειρήνης, καταλλαγής και αγάπης, όπως ταιριάζει σε έναν οικουμενικό πατριάρχη!
