έπαιζε πολύ μεγάλο και σπουδαίο ρόλο. Σύμφωνα με την γνώμη των αρχαίων η μουσική ασκούσε πάνω στην ψυχή και στο χαρακτήρα των ανθρώπων επίδραση τόσο μεγάλη, που η ποιο μικρή αλλαγή που θα γίνονταν στους νόμους, ισοδυναμούσε με απόπειρα εναντίον του ισοζυγίου του κράτους. Στα Αθηναϊκά σχολεία η μελέτη της μουσικής άρχιζε πριν από την μελέτη της λογοτεχνίας . Ο Σόλωνας σύστηνε στους γονείς να μαθαίνουν τα παιδιά μουσική και γυμναστική.
Έτσι μόλις το παιδί στην Αθήνα μάθαινε να διαβάζει και να γράφει, τον έστελναν να μάθει να τραγουδά και να παίζει όργανο. Στην σχολή του κιθαρωδού που περιγράφει ο Αριστοφάνης μάθαινε με την απειλή της βέργας, να παίζει λύρα, και να τραγουδά σε χορό με την συνοδεία της λύρας σε διάφορα επίσημα τραγούδια, σε δωρικό ρυθμό, τα οποία θα εκτελούσε αργότερα μπροστά στο κοινό, με την ευκαιρία των σχολικών εορτών.
Το πιο γνωστό τραγούδι ήταν ο ύμνος του Λαμπροκλή που άρχιζε με τα λόγια “Τρομερή Παλλάδα”. Εκτός από την λύρα οι μαθητές μάθαιναν να παίζουν αυλό. Για πολλά χρόνια ο αυλός υπήρξε το πιο λαϊκό και αγαπητό όργανο.
Είναι γνωστό παραδείγματος χάριν , ότι πηγή του πλούτου του Ισοκράτη υπήρξε η παραγωγή αυλών. Με τον καιρό ο αυλός έπεσε σε δυσμένεια τον 5ο και 4ο αιώνα.
Όπως είπαμε οι Αθηναίοι απέδιδαν στην μουσική εξαιρετική σημασία. Ο Σωκράτης έμαθε μουσικό όργανο στα γεράματα, πιστεύοντας πως δεν μπορεί να είναι πραγματικός άνθρωπος, αν δεν ξέρει μουσική.
Ο Σοφοκλής έγινε γνωστός από παιδί για την ασυνήθιστη χάρη με την οποία τραγουδούσε, ο δε Πλάτωνας πίστευε ότι από το λίκνο ακόμα το παιδί πρέπει να περιτριγυρίζεται από μουσική και συμβούλευε τις τροφούς να μαθαίνουν να τραγουδούν. Έλεγε δε το εξής:
“…Συνηθίζοντας την ψυχή σου με το ρυθμό και την αρμονία (της μουσικής) την γεμίζεις με την γλυκύτητα, τις συνηχήσεις και τις συγχορδίες της, και της προσφέρεις έστι ωφέλεια σε λόγια και έργα, γιατί ολόκληρη η ανθρώπινη ζωή αισθάνεται την ανάγκη του ρυθμού και της αρμονίας.
Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο με τίτλο “Πως ζούσαν οι αρχαίοι Έλληνες”
Κ.Μ. Κολομπόβα.
Ε.Λ. ΟΖΕΡΕΤΣΚΑΪΑ 1964.
Αριστοφάνης ο μεγαλύτερος κωμικός ποιητής της Ελλάδος. Δημιουργός της πολιτικής κωμωδίας.
Αριστοτέλης (384 -322) Μαθητής του Πλάτωνα. Ιδρυτής της φιλοσοφικής σχολής του Λυκείου, ο μεγαλύτερος εγκυκλοπαιδιστής της αρχαιότητας, φιλόσοφος, ιστορικός και φυσιοδίφης, έγραψε πολυάριθμα έργα.
Σωκράτης: (470 – 399) ξακουστός Έλληνας φιλόσοφος. Δάσκαλος του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα. Κατηγορήθηκε για ασέβεια αι καταδικάστηκε σε θάνατο. Οι τελευταίες ώρες της ζωής του περιγράφονται στα έργα Φαίδωνας του Πλάτωνα, και απολογία του Σωκράτους του Ξενοφώντα.
Σοφοκλής: (496 – 406) Τραγικός ποιητής, συγγραφέας των τραγωδιών “Οιδίποδας, Αντιγόνη και πολλών άλλων.
Πλάτωνας: (427 – 347) Μεγάλος Έλληνας Φιλόσοφος. Θεμελιωτής του εξελικτικού συστήματος της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας, έγραψε και ουτοπική πολιτεία.
