Γράφει ο Στάθης Θ. Τσομίδης, Δικηγόρος
Οι δεκαπέντε τελευταίες μέρες του φετινού Μαρτίου, μόνον με τις αντίστοιχες του 1950 μπορούν να συγκριθούν, τότε που γινόταν η λυσσαλέα μάχη με την ανεξαρτησία της Μεγαλονήσου από την αποικιοκρατία, και την ποθητή ένωση με την Ελλάδα. Τα διάφορα συμφέροντα, κυρίως ευρωπαϊκά, αλλά και πέραν του Ατλαντικού, έδωσαν μια μάχη, την κατάλληλη στιγμή, και όπως ήταν φυσικό την κέρδισαν.
¨Όμως ο απόηχος αυτής της ήττας, δεν έχει φτάσει ακόμη στην καθημαγμένη Ελλάδα. Δεν είναι μόνον το οικονομικό βάρος που πρόχειρα υπολογίστηκε στα 4 δις. Ευρώ. Δεν είναι μόνο οι χιλιάδες θέσεις εργασίας, Ελλήνων που τα τελευταία χρόνια είχαν καταφύγει στην Κύπρο και θα χαθούν οσονούπω.
Δεν είναι μόνον η κάθετη πτώση των εξαγωγών μας, αφού η Μεγαλόνησος ήταν ο τέταρτος εξαγωγικός προορισμός των προϊόντων μας, ούτε μόνο η κάθετη πτώση των τουριστών και των φοιτητών που επισκέπτονται ή μένουν και σπουδάζουν στην Ελλάδα.
Η μεγαλύτερη ήττα, είναι για τον ελληνισμό, η εθνική μοναξιά που νιώθουν όλοι σε Λευκωσία και Αθήνα. Φυσικά και δεν θα μπορούσαν να συγκινήσουν τα συνθήματα, μάλιστα στα ρωσικά, «αδέλφια Ρώσοι μη μας εγκαταλείπετε»,που κατακόρον εμφανίστηκαν τις τελευταίες μέρες στη Λευκωσία, ούτε βέβαια τα ταξίδια του Κύπριου Υπουργού των Οικονομικών στη Μόσχα. Και αυτή η εθνική μοναξιά, μπορεί να είναι σύμφυτη με την κυπριακή συνείδηση, δε συμβαίνει το ίδιο και με την ελλαδική.
΄Ολοι περίμεναν την βίαιη αντίδραση των καταθετών με το άνοιγμα των Τραπεζών. Όμως τίποτε δε συνέβη, προς απογοήτευση των ανταποκριτών από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, που είχαν πιάσει «πρώτο τραπέζι πίστα» για να περιγράψουν τις σκηνές πανικού και αλλοφροσύνης που αναμένονταν, αλλά δυστυχώς γι΄αυτούς, δεν ήρθαν. Και είναι αξιοπερίεργο που δεν ήρθαν. Αποδεικνύει την συνενοχή όχι μόνον της πολιτικής ηγεσίας της Κύπρου, αλλά και του κυπριακού λαού, που αποδέχθηκε ότι έπαιξε και έχασε.
΄Εχασε ο ίδιος, αλλά και το πολιτικό προσωπικό της Κύπρου όταν, άνοιξαν τα στόματα και μίλησαν για δάνεια που χαρίστηκαν εντός και εκτός Κύπρου, αλλά και για χρηματοδοτήσεις και αποδόσεις κεφαλαίων που σε καμιά περίπτωση δεν ήταν συμβατές με την οικονομική μεγέθυνση της οικονομίας του νησιού.΄ Ολοι , λοιπόν, στην Κύπρο έχουν αναπτύξει ενοχικά συμπλέγματα, μηδέ του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και του Υπουργού Οικονομικών, μέχρι τον τελευταίο καταθέτη. Και αυτό γιατί, όπως και στο προηγούμενο άρθρο μου είχα επισημάνει, όλοι ήξεραν και δεν πίστευαν ότι θα συμβεί. Μόνο που η ευρωπαϊκή ένωση πλέον, μετά την εμπειρία της Ελλάδας, αλλά και της Ιρλανδίας, έχει και γνώση και μηχανισμούς να προστατευθεί. Και πολύ απλά αυτό έκανε στην περίπτωση και της Κύπρου.
Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, θέλησε να διαμηνύσει με τον πιο έντονο τρόπο, ότι δεν ανέχεται να είναι το οικονομικό γήπεδο του παράνομου πλουτισμού Ελλήνων, Ρώσων και άλλων περίεργων που κυκλοφορούν με Λίαρ-τζετ, πούρα και όταν τους ρωτούν πώς απέκτησαν τα χρήματα τους να χαμογελούν βλακωδώς. Θέλησε επίσης, να καταστήσει σαφές ότι οι αποφάσεις της, και στην συγκεκριμένη περίπτωση της Κύπρου από πέρυσι το καλοκαίρι το είχε αποφασίσει, είναι νόμος που εφαρμόζεται, και αν τα κράτη μέλη κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, τότε το οικονομικό αποτέλεσμα των μέτρων το επιβαρύνονται και πολίτες-καταθέτες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής και θρησκείας.
Θέλησε επίσης , και το πέτυχε σε μεγάλο βαθμό, να στείλει μήνυμα και εκτός Ευρώπης, είδατε που ο Ομπάμα δε βρήκε χρόνο να πει μια κουβέντα για το θέμα, σε όσους νομίζουν ότι η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, αλλά κυρίως η Γερμανία θα δεχθεί να υποκύψει σε κομπιναδόρους χρηματιστηριακούς κολοσσούς και τους δήθεν επενδυτές τους που δεν είναι άλλοι από τους διακινητές του παράνομου πλούτου που προέρχεται από εμπόριο όπλων, ναρκωτικών και λευκής σάρκας είτε με τη μορφή των λαθρομεταναστών είτε με τη μορφή των πορνών.
Μέσα σε δέκα μέρες όλα αυτά, τα παραμυθένια, που όλοι τα ήξεραν αλλά έκαναν ότι δεν τα γνωρίζουν τελείωσαν με τον πιο σκληρό τρόπο.
΄Όμως αν η τραγικότητα της κατάστασης στην Κύπρο, τώρα θα αρχίσει να διαφαίνεται, για την Ελλάδα, που χάριν των τηλεοπτικών χαζοαναλύσεων είχε ξεχαστεί με τον πόνο των άλλων, τώρα θα κορυφωθεί. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, που ο Σαμαράς έτρεχε βραδιάτικα στο Υπουργείο Οικονομικών, είναι η πρώτη φορά που το έκανε πρωθυπουργός από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε να ξανασυμβεί, και βρίσκεται σε συνεχή σύσκεψη, όχι βέβαια για να εκτιμήσει τις επιπτώσεις της κρίσης της Κύπρου, αλλά για να δει τι θα απαντήσεις στους Τροικανούς που φτάνουν την Τρίτη, και τίποτε από αυτά που έπρεπε να γίνουν δεν έγιναν.
Και τώρα πλέον, μετά την υποταγή της Κύπρου, οι τροικανοί, έρχονται με άγριες διαθέσεις. Γι αυτό άλλωστε ο κυριακάτικος τύπος υπαινίσσεται κούρεμα των καταθέσεων και στην Ελλάδα. Και είναι απορίας άξιο αν η τρικομματική, κατοχική κυβέρνηση θα δεχθεί να θυσιάσει και τις καταθέσεις των Ελλήνων για να μη διώξει τους πλεονάζοντες δημοσίους υπαλλήλους που της ζήτησε η τρόικα τον προηγούμενο μήνα.
Οι πιέσεις που θα ασκηθούν θα είναι τεράστιες. Ο λαλίστατος κ. Βενιζέλος δεν ακούγεται, ενώ ο επαρχιώτης Δικηγόρος κ. Κουβέλης, διαδίδει ότι θα πει άλλο ένα περήφανο όχι. Μόνον που κανένας δεν εξηγεί πώς θα παρθούν τα χρήματα της προηγούμενης δόσης του Φεβρουαρίου που ήταν μόλις 2 δις., και με τι μούτρα θα περιμένουμε να πάρουμε την επόμενη δόση των 9 δις., από τους δανειστές μας. ΄Ετσι άρχισαν δια διακινούνται και σενάρια πρόωρων εκλογών. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να μην μπορεί να διατυπώσει κάποια εναλλακτική πρόταση, την κυβέρνηση να παραπαίει και την Χρυσή Αυγή να ουρεί και να δέρνει ατιμώρητα.
Όταν και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, φτάνει στο σημείο να αλαλάζει κατά των ευρωπαίων στο μήνυμά του για την 25η Μαρτίου, τότε να είστε βέβαιοι ότι έχει χαθεί όχι μόνο το μέτρο αλλά και η σύνεση που απαιτεί ο θεσμός.
Τα καλύτερα, χειρότερα, έρχονται, δυστυχώς για όλους και κυρίως για τον ανήμπορο ΄Ελληνα πολίτη. Η εθνική μας μοναξιά θα γίνει ακόμα πιο έντονη, όσο οι Τούρκοι θα βγαίνουν παγανιά και θα παίξουν το χαρτί της περιφερειακής δύναμης, οι φτωχοί θα γίνονται φτωχότεροι και οι λαϊκιστές, ακόμα πιο λαϊκιστές .Λύση υπάρχει .Κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τεχνοκράτες και στήριξη από αυτήν την Βουλή, για να ξεφύγει το καράβι από την ξέρα που οδηγείται, για να μην υποστούμε ότι έπαθε ο καπετάνιος του «Σάμινα» και του «Τιτανικού»
Στάθης Θ. Τσομίδης
Δικηγόρος
Υ.Γ. Τελικά ούτε το ομόεθνο ούτε το ομόδοξο παίζει ρόλο στην οικονομία, άλλη μια απόδειξη της βίαιης επικράτησης της προτεσταντικής ηθικής στην οικονομία της Ευρώπης.
ΣΘΤ
